Barbarossa

Melek Liverpool, Şeytan Manchester City, Tu Kaka Chelsea...

2011-12-15T15:28:00.001+02:00

Liverpool, tüm dünyada farklı taraftar yapısı ve kültürü ile nam salmış bir takım. Türkiye başta olmak üzere yurtdışından da büyük kitlelerin takip ettiği bir takım halini almış durumda. Benzersiz tarihi, çıkardığı efsane isimler ve takımın içinde bulunduğu büyük finaller, destansı şampiyonluklar da Liverpool'u İngiltere'nin en büyük kulübü haline getiriyor. Bunu ben değil, futbol tarihi söylüyor.

Son zamanlarda Liverpool taraftarları kulübün içinde bulunduğu bazı durumların etkisi ile de Chelsea, Manchester City gibi Arap ve Rus sermayedarların ayağa kaldırdığı kulüpler ile kendi takımlarının rekabet içinde oluşlarından pek memnun değillerdi. İngiltere ve Liverpool'da hiç bulunmadım. Okuduklarım bana bunu gösteriyordu ancak kulübün özellikle Türkiye'de yaşayan sempatizanları arasında konuşulanlara bakıldığında, Chelsea ve Manchester City gibi kulüplerin para odaklı olmaları ile dalga geçiliyor ve asla Liverpool gibi olamayacaklarından söz ediliyordu. Haklılar. Chelsea ve Manchester City, önümüzdeki 100 yıl içinde ancak Liverpool kadar efsane bir takım olabilir. Ancak gelin, hemen hemen aynı döneme rast gelen Manchester City ve Liverpool'un ayağa kalkma hikayelerine birlikte bir göz atalım.

Liverpool, 2005 Şampiyonlar Ligi şampiyonluğu ile son hikayesini yazmış bir takım. Milan karşısında gerçekten destansı bir şampiyonluk almışlardı. Ancak bir zamanlar tutumluluğu ile meşhur bu takım, tarihler Eylül 2010'u gösterdiğinde 300 milyon avroya yaklaşan bir borç kitlesine saplanmış durumdaydı. 2007 yılının Şubat ayında kulübü büyük umutlarla satın alan Tom Hicks ve George Gillett, Liverpool'un her ay biraz daha borçlanmasına sebep oluyorlardı ve bu durumdan kimse memnun değildi. İki iş adamı, Liverpool'a Shankly'nin başarılarını tekrar yaşatma sözü ile gelse de, tek yaptıkları bir borç yığını oldu. Yeni bir stadyum sözleri ise tamamen havada kalmıştı...

Liverpool, bu iki çılgın ile beraber tıpkı Leeds United'ın 2000'li yılların başında düştüğü duruma gelme tehlikesi yaşadı ve neredeyse iflas edecekti. Otoriteler ise Liverpool'un bankalardan aldığı yüklü miktarda borçların, kulübün geleceğini dahi tehdit edebileceğini savunuyorlardı. Leeds United, Şampiyonlar Ligi'nde yarı final görüp büyük bir başarıya imza attı ancak sonrası onlar için kabusa dönüştü. Kulüp bu başarıları değerlendiremedi. Liverpool ise 2005 şampiyonluğunun ardından 2007'de tekrar bir final gördü ve Hicks ve Gillett, ilk aylarında gelen bu başarıdan sonra kulübü daha yüksek yerlere çıkartmayı hedeflediler.

İşte tam burada, Manchester City ile Liverpool'un 'sermayedar' hikayeleri ayrılıyor. İki çılgın, sadece Fernando Torres'i alabilmek adına (sonradan Chelsea'ye transfer olan Torres, Liverpoollular tarafından şeytan ilan edildi) yıllık 144 milyon pound borca girdi. 2009'da Premier Lig'i ikinci sırada tamamlayan Liverpool'da Rafael Benitez, elindeki bütçeyi de kullandı ve Glen Johnson ve Albert Aquilani gibi transferler yaptı. Bunun yanında başarılı orta saha oyuncusu Xabi Alonso da Real Madrid'in yolunu tuttu.

Ancak işler Hicks ve Gillett için hiç planladıkları gibi gitmedi. 2010 Nisan'da kulübün gidişatını gören iş adamları, dünyanın her yerinde Liverpool için yatırımcı aramaya başladılar. Kulübü satma görevi ise Martin Broughton'un du... Ne yazık ki Hick ve Gillet, Liverpool'un 120 yıllık tarihinin en kötü zamanlarından birini yaşamasına sebep olmuştu. Bu iki göreve geldiğinde Liverpool'un çok az borcu vardı ve taraftarlar da yeni bir stadyum inşaatı ile beraber taze bir başlangıç yapmanın hayallerini kuruyorlardı. Ancak kulüp, borç bataklığına saplanınca tek bir çivi dahi çakılmadı. Liverpool taraftarları, hem düşünce yapıları hem de içinde bulundukları durum sebebiyle bugüne kadar hiç bir zaman kendilerini bir milyarderin batırıp, başka bir milyarderin kurtarmasını bekleyecek bir durum içinde olmamıştı. Ancak durum böyleydi. anchester United stadyumunu genişletti, Roman Abramovich Chelsea'e milyonlar verdi, Arsenal ise Emirates sponsorluğunda taze bir stadyuma geçiş yaptı. Diğer bir Londra takımı olan Tottenham ise yavaş yavaş kendi ritmini yaratmayı başardı. Hemen herkes, Gillett ve Hicks'in çok parası olduğuna inanmıştı. Ancak bu ikili, verdikleri sözlerin hiçbirini tutmadılar. Başarısız iki sermayedar olarak tarihe geçtiler. Liverpool taraftarları ise bir marka değil, sadece bir futbol kulübü olmak istediklerini her daim söylediler. Ancak günümüz futbolunda artık bu mümkün değil. Başarısız bir sermayedar öyküsünden, başarılı yatırımcıların öyküsüne, yani Manchester City'ye geçip iki takımın içinde bulundukları durumu tekrar özetleyelim.

Manchester City, son 50 yılda hiç bir zaman bu kadar beklenti içine giren bir takım olmamıştı. Liverpool her daim büyüktü, içinde bulunduğu durum ne olursa olsun. Ancak City, her zaman sıradan bir takım olmuş ve Manchester United'ın gölgesi altında ezilmişti. Fakat son iki yıla bakıldığında artık Manchester City ve şampiyonluk kelimeleri bir arada kullanılmaya başlandı. Şampiyonluk kelimesi en son, Peter Swales tarafından kullanılmıştı. Son şampiyon olan Manchester takımı City idi ve öyle kalması beklendi. Ancak 1990'dan sonra 10 teknik adam, 3 kez küme düşüş hikayesi ve tam 11 Manchester United şampiyonluğu geçti.

Manchester City, bu sezon şampyion olmak istiyor ve tüm taraftarların bu konu hakkında ne kadar da heyecanlı olduklarını görmek için kahin olmaya da gerek yok. Bir zamanlar, "İçeride ve dışarıda kazanamıyoruz. Dün kaybettik, bugün de kaybedeceğiz. Ama umursamıyoruz çünkü çok sinirliyiz!" tezahüratları yapan City taraftarları, adete gökten bir melek gibi inen yeni Arap sermayedarlarına da çok fazla şey borçlular.

Four Four Two'da bir demeci yer alan Manchester City taraftarı Kevin Cummings, Arap yatırımcıların ardından duygularını şöyle anlatmıştı: "Yayıncı kuruluş Sky'ın yeni yaptırdığı reklam panolarına bakıyordum. Terry, Gerrard ve Rooney'yin yanında bizden de Adebayor vardı. 'Bizim orada ne işimiz var?' diye kendi kendime söylendim..." Aslında bu durum, City taraftarının onca yıldan sonra içinde bulunduğu durumu da açıklıyor gibi. Bazı kesimler City'nin transfer harcamalarına gülseler de, kulüp kupasız geçen onca yılın intikamını almak adına yanıp tutuşuyor...

2007'de ilk olarak Maanchester City'yi satın alan ve takımın başına Sven-Goran Eriksson'u getiren milyarder Thaksin Shinawatra, sadece 12 ay sonra kulübü elinden çıkarma çalışmalarına başlamıştı. Tıpkı Liverpool'u elinden çıkarmak isteyen Hicks ve Gillet gibi.. Ancak Manchester City'nin Liverpool'a göre şanslı olan tarafı, daha akıllı ve başarılı sermayedarları denk gelmeleri oldu. Kulübü satın alan Şeyh Mansour, Roman Abramovich'in Chelsea'yi satın aldıktan sonra harcadığı paranın 150 milyon pound fazlasını akıtsa da, buna mecburdu. Çok kısa sürede önden koşan diğer kulüpleri yakalamak hedefi ışığı altında çok paralar harcamak zorundaydılar ve yaptılar da... City, yıllarca Manchester şehrinin 'kaybedeni' oldu ancak artık kazanma sırası onlarda. Bu sezon Old Trafford'da en ezeli rakipleri Manchester United'a fark atmaları da bunu gösteriyor.

Liverpool taraftarları içinde bulundukları durumlar sebebiyle artık kabus olmayan Hick ve Gillet'e lanet yağdırsalar da, City'liler, sermayedarları başarılı olunca hiç seslerini çıkarmamayı tercih ettiler. Sonuçta hiçbir takım taraftarı kulüplerinin satılmasın istemez. Ne Liverpool'un taraftarı, ne de bir başka takımın taraftarı... Ancak kulüp satıldıktan sonra başarılı bir döneme girilmişse, taraftar da bir şekilde bu durumu sineye çekebiliyor. Liverpool, asla City ve Chelsea gibi olmayacak. Bununla ve tarihi ile övünebilir. Ancak bunu yapan sadece taraftarları olacak. Günümüz futbolunda artık gelenekler sadece geçmişte kaldı ve yönetim bazında, ve hemen hemen para harcama bazında üst düzey kulüplerin neredeyse birbirlerinden hiç farkları kalmadı. Manchester City'nin milyon poundlarını sakız haline getiren Liverpool taraftarı, şimdilerde Newcastle United'dan 50 milyon pound karşılığında alınan Andy Carroll'un gerçekten bir futbolcu olup olmadığını tartışacak kadar ileri gitmiş durumda. Bu bağlamda Liverpool taraftarı, kendi sermayedarları başarılı olsaydı tıpkı Manchester City gibi olacaklarını bir şekilde kabul etmeli. City'nin çok para harcaması, onları aslında çok komik duruma düşürmüyor. Eğer Manchester City'yi satın alanlar Hicks ve Gillett, Liverpool'un para babası ise Şeyh Mansour olsaydı, şimdi bu yazının tam tersini yazıyor olacaktık...

"Liverpool'un sermayedarları beceriksizdi, Manchester City ve Chelsea'ninkiler ise becerikli. Hepsi bu..."

Goal.com Türkiye

Fotoğraf 1: Chelsea FC v Valencia CF - UEFA Champions League By: Clive Rose @Getty Images Sport People: Fernando Torres

Fotoğraf 2: West Bromwich Albion v Liverpool - Premier League By: Dean Mouhtaropoulos @Getty Images Sport People: Andy Carroll

Yoksa Ujfalusi?...

2011-12-14T11:55:00.002+02:00

- İsmin Macarca'da 'Yeni Köylü' anlamına geliyor. Macaristan ile bağlantın nedir?

"Evet, soyadıma baktığınız zaman Macaristan kökenli. Büyük büyük dedemlerden geliyor. Babamın alilesi de Romanya'da kalmış. Ailede biraz Romen kanı da var. İşler karışık." (Four Four Two, Aralık 2011)

Macarların Hun boyu, Hunların Türk, Ujfalusi'nin ise Kartal Tibet'in canlandırdığı Tarkan karakterine benzediğini düşünürsek. Evet, Ujfalusi bir Türk olabilir...

Fotoğraf: Real Madrid vs Galatasaray - Santiago Bernabeu Trophy By: Angel Martinez @Getty Images Sport

"Eğer Sevilla'yı mağlup edersek, Noel'e lider gireriz." Fakat Barcelona'yı yenmek artık çok zor!

2011-12-13T12:54:00.001+02:00

Maç sonunda Jose Mourinho'dan komplo teorileri ya da hakemlere suçlamalar gelmedi. Real Madrid fırsatları değerlendiremedi ve o da bunu kabul etti. Portekizli teknik adam "Soyunma odası üzüntülü ama rahat." dedi. "Eğer Sevilla'yı mağlup edersek, Noel'e lider gireriz."

Madrid ve Mourinho'nun negatif gecesinde oldukça pozitif bir açıklamaydı. Ve her şey Valdes'in hatasıyla gelen Benzema golüyle çok, ama çok iyi başlamıştı. 15 maçlık galibiyet serisine sahip olan Madrid, maç eksiğine rağmen 3 puan farkla öndeydi ve 2008'den beri gelecek ilk şampiyonluğa inanmışlardı.

Bu golden sonra Barça biraz bocalamış, Valdes her topu ayağına aldığında gergin ve Madrid avantajı eline geçirmiş gözüktü. Dakikalar sonra Lionel Messi topu Sergio Ramos'dan çaldı, birçok beyazlı oyuncuyla dans etti ancak Casillas'ı geçemedi.

Bu tür kurtarışlar maç kazandırabilir ama bir gollük üstünlük her zaman yeterli değildir. Evet Madrid'in ilham veren bir Iker'e ihtiyacı vardı, ama aynı zamanda bitirici bir Cristiano Ronaldo'ya da ihtiyaçları vardı. Ancak o gününde değildi.

tarafından durduruldu. Ve sonunda Barça savunmasının arasında boşluğu bulduğunda ise, Portekizli oyuncu bunu değerlendiremedi. Angel Di Maria'nın boş durumda olmasına rağmen kendisi vurmak istedi ancak şutu oldukça kötüydü. Daha sonra bu kez daha basit bir kafa vuruşunda da çerçeveyi bulamadı.

İki kaçan şut da oldukça önemliydi. İlki gol olsa Real skoru 2-0'a getirecek ve rahatlayacaktı. Ancak Barça yaklaşık 5 dakika sonra Alexis Sanchez'in şık vuruşuyla skoru eşitlemeyi başardı.

Bu golden sonra Madrid bir daha aynı takım izlenimini vermedi. Mourinho'nun öğrencileri prese devam etti ve Xabi Alonso ile Lassana Diarra orta alanda tempoyu belirleyen isimlerdi. Ancak Barça tekrar kendine olan güvenini geri kazandı ve topa daha fazla sahip olmayı başardı.

Katalanlar gol bölgesinde daha şanslı olan taraftı. Xavi'nin şutu Marcelo'ya çarparak Casillas'ı yanılttı ve Barcelona'yı öne geçirdi. Ve Cristiano Ronaldo'nun ikinci değerlendiremediği pozisyonun ardından bu kez Dani Alves'in ortasında Fabregas durumu 3-1'e getirdi. Maç bitti.

Aslında Katalanlar adına daha farklı bir skor ortaya çıkabilirdi çünkü Messi, Alexis, Iniesta - hepsi çok formdaydı.

Bazı Madrid taraftarları Messi'nin Xabi Alonso'ya yaptığı faul sonrası oyundan atılması gerektiğini söyleyebilir, ancak Mourinho bile maçtan sonra buna değinmeye gerek duymadı.

Portekizli'nin Barça'yı yıkma planı, yüksek tempo ve yüksek arzuyla rakibi boğmaktı ve aslında kötü bir hamle de değildi. Ancak bu stilin fiziksel nedenlerden dolayı 90 dakika boyunca sürdülmesi imkansız ve mental olarak da oyuncuları bitirir. Bunun işe yaraması için, ele geçen fırsatların değerlendirilmesi şart.

Maçın ardından Mourinho Barcelona'nın geriden gelerek skoru 2-1'e getirmesinin 'psikolojik avantajları'ndan bahsetti. Fakat eğer Madrid 2-0 öne geçebilseydi, çok farklı bir maç yaşanabilirdi.

Bunu kabul etmek gerekiyor ama sonuçta Barça maçı hem mental hem de fiziksel olarak daha güçlü tamamladı ve Madrid oyunun sonunda yenik ayrıldı.

Mourinho'nun öğrencileri halen bir maçlık avantaja sahip ve bu maçtan önceki performansları ligi kazanabileceklerini gösteriyor. Ancak başka maçları kazanarak puanları toplamak ve Barcelona'yı yenmeyi başaramamak onlar için pek de hoş gözükmüyor. Ayrıca Katalanlar Şampiyonlar Ligi'nde de ilerleyen dönemde onların karşısına çıkabilir.

Bunu Inter ile bir kez başarmıştı ve geçtiğimiz sezon Kral Kupası'nda da başardı. Ancak Katalanlar Pep Guardiola'nın önderliğinde mükemmelliğe yaklaşıyor ve her zaman daha da iyi olabileceklerini gösteriyor. Onları yakalamak her an daha da zorlaşıyor. Bu da şu an Mourinho'nun en büyük sorunu olarak gözüküyor.

Goal.com
Fotoğraf: Barcelona v Real Madrid - Super Cup By: Laurence Griffiths @Getty Images Sport

Maçı kaybettik ancak onlarla aynı puana sahibiz. İyi başladık ve bana göre 2-2'yi yakalama adına iyi reaksiyon gösterdik. Cristiano genelde bunları atar...

- Jose Mourinho

Madrid batmayacaktır, bu onları etkilemez. Oynadığımız oyundan dolayı mutluyum, ama geliştirmemiz gerektiğini düşündüğüm birçok nokta var.

- Pep Guardiola

Galibiyet düşünceleri Lionel Messi'nin 'yine' ortaya çıkıp Alexis Sanchez'e golü attırdığında birden bire değişti.

2011-12-11T15:06:00.001+02:00

10 Aralık 2011 günü oynanan Real Madrid - Barcelona maçı öncesinde tahminler, taktik analizler, karşılaştırmalar ve tartışmalar daha aylar öncesinde gerçekleşmeye başlamıştı. Tıpkı geçen sezon ve ondan önceki sezonlarda olduğu gibi.

"Real Madrid her daim olduğu gibi Barça'ya yine kaybetti" argümanına sahip olanlar bu yazıyı burada okumayı bırakabilirler. Zira El Clasico gibi bir rekabet, Pep Guardiola'nın Barcelona'sının yükseldiği yıllarda başlamadı. Son 3-4 yıla bakıp bu rekabet üzerinden konuşanlar varsa eğer, onlara tavsiyem El Clasico'nun tarihini biraz olsun araştırmaları

Dün gece Real Madrid, birkaç yıldır devam eden Barcelona üstünlüğü içinde bir El Clasico'ya favori çıktı. Kastilyalılar bir maç eksik ile Barcelona'nın üç puan önündeydi, liderdi ve maç Santiago Bernabeu'daydı. Oyuncular formdaydı. Jose Mourinho yine iddialıydı. Barcelona'yı yenmek için olması gereken tüm şartlar mevcuttu. Barcelona bu kez yenilmese ne zaman yenilecekti değil mi?

Fakat iyi başlayan karşılaşmada son düdükle çekilen fotoğraflarda yine Barcelona seviniyordu, Real Madrid üzülüyordu. Santiago Bernabeu'da kazanmak adına tüm şartlar oluşmuşken neden yine hüzün vardı? Jose Mourinho'nun geçtiğimiz sezona göre daha da ürkütücü olan takımı ligde son 10 maçını, toplamda ise son 15 maçını kazanmıştı. Dün gece Barcelona karşısında alınacak olası bir galibiyet, puan farkının da 6 olmasını sağlayacaktı. Eğer dün gece kazanan Madrid olsa, 2008'den bu yana lig şampiyonluğu yaşamak adına bir adım daha atılmış olacaktı.Fakat öyle olmadı...

Barcelona'nın bu mükkemmel durumunu göz önüne alan futbol severler ise kullandıkları bu üst limitten sonra Barça bir şekilde durdurulduğunda karşılarındaki rakibi korkak ilan ediyorlar. Real Madrid'in Barcelona'nın oyun tarzına benzer bir yapıda sahada olmasına imkan yok. Barça adına 10 yaşından beri birbirlerini tanıyan ve bir arada oynayan insanlardan bahsediyoruz. İşte bu noktada Katalanlar karşısında onları durdurabilecek yeni bir sistemin üretilmesi gerekiyor. Jose Mourinho, geçtiğimiz sezon İspanya Kupası'nda oynanan karşılaşmada bunu başarmıştı ve 1-0 kazanarak Barcelona karşısında kupa kazanmıştı.

Jose Mourinho son yedi Clasico'da Barcelona'yı durdurmak için çeşitli taktikler denedi. Hangilerinin işe yaradığını, hangilerinin yaramadığını keşfeden Portekizli teknik adam artık en iyi stratejiyi sahaya yansıtmalıydı. Bu düşünceler ışığında dün gece sahaya çıkan Real Madrid, tüm bunların yanında henüz maçın 22. saniyesinde Karim Benzema'nın piyangodan çıkan golü ile de öne geçmeyi başardı. Belki bu gol bu kadar erken gelmemeliydi. Belki de ilk yarım saatlik bölüm içinde gelse Real Madrid adına daha iyi olurdu. Kalan 89 dakika için Barcelona yine 'bir şekilde' kazanmayı başardı ve Real Madrid adına tüm beklentileri bitirdi.

Barcelona, Real Madrid'in çok erken gelen golünden sonra sanki geçtiğimiz yıldan uzak gibi bir görüntü çiziyordu. Real Madrid ise bu ortamda çoktan kazanmayı düşünmeye başlamıştı. Tıpkı benim gibi! Tabii ki bu düşünceler, her şey güzel giderken Lionel Messi'nin 'yine' ortaya çıkıp Alexis Sanchez'e golü attırdığında birden bire değişti. Bu gol, maçın kontrolünü elinde tutan Real Madrid karşısında Barcelona'ya inanılmaz bir enerji verdi. Katalanlar bir anda benliklerini kazandı. Yine pas yapmaya, topları kazanmaya başladılar. İlk yarı bittiğinde Real Madrid, çok ihtiyaç duyduğu molayı da aldı ancak ikinci yarıda bu kez şans Barcelona'dan yana oldu. Xavi, Marcelo'ya çarpan topta Iker Casillas'ı yanılttı.

Tüm olanlardan bağımsız olarak Lionel Messi'nin oyundan kırmızı kart ile atılıp atılmaması maçın seyrini nasıl etkilerdi kestirmek güç. Messi, ilk sarı kartını hakemle kurduğu 'sohbet' sonrasında gördü ve ardından Xabi Alonso'ya yaptığı faulun ardından ben değil herkes ikinci sarı kartı bekledi. Hakemin elinin cebine gittiğini ancak daha sonrasında tereddüt ettiğini ekran başından rahatlıkta görebildik. Ancak Messi oyuna kaldı. Atılmalıydı. Hareketin cezası sarı karttı. Tabii ki sahada yer alan hakemlerin yıldız oyuncular karşısındaki tutumu her daim farklı olabiliyor. Ben Real Madrid penceresinden maçı izleyen biri olarak Messi'nin oyundan atılmasını bekledim ancak aynı pozisyonun içinde Cristiano Ronaldo'yu koyunca yine aynı senaryonun yaşanacağını düşündüm.

Real Madrid, kontraatak oyununun kralı olduğunu artık kanıtlamıştı. Nasıl ki Barcelona'nın da pasa dayalı oyunun kralı olduğunu kanıtlaması gibi. Fakat Cristiano Ronaldo'nun çok yakın mesafeden auta giden kafa şutunun ardından Barcelona'nın artık sağ kanatta oynayan Dani Alves'in Cesc Fabregas'a attıracağı golle maçın kaderini belirlemesi birkaç saniye sürdü.

Peki neyi gördük? Real Madrid, kendi oyun tarzı ile 'kusursuz' oynasa da Barcelona'yı yine yenemediğini gördük. Peki bunun çözümü ne olacak? Real Madrid kendi oyun tarzı ile kusursuz bir oyun oynuyor ve bunu Barcelona karşısında başaramıyorsa ne yapması gerek?

O deği de, Cristiano Ronaldo o kafa vuruşunu gol yapacaktı...

Fotoğraf @Getty Images

Guti - Xavi

2011-12-09T13:33:00.000+02:00

---> El Clasico'nun rakamları (2010-2011)

---> Guardiola'nın rötuşa ihtiyacı var

---> Barça ve Real, önümüzdeki yılları da domine etmeye devam edecekler

---> Terazinin iki kefesi; R. Madrid - Barca

---> Real Madrid'i sevmek

---> Di Stefano, Maradona, Schuster, Cruyff ve diğerleri ile El Clasico

---> Jose Mourinho'nun yeni silahi Pepe

---> 1999-2000, Real Madrid vs Barcelona | Roberto Carlos

---> Barca 5-0 R. Madrid / R. Madrid 5-0 Barca

---> 2010-2011 La Liga; Barcelona 5-0 Real Madrid

---> 2010-2011 La Liga; Real Madrid 1-1 Barcelona

---> 2010-2011 Copa Del Rey Finali; Barcelona 0-1 Real Madrid (Futbolda tez vardır, ve bu teze karşılık anti tez vardır. Jose Mourinho, anti tez üretti)
--->: El Clasico'nun sonucunu belirlemesi muhtemel 5 şey (2011-2012)
--->: Jose Mourinho'nun Real Madrid'i farkı kapatıyor (2011-2012)

Fernando Hierro

2011-12-09T13:13:00.001+02:00

@Getty Images Sport

Turkcell Blog Ödülleri

2011-12-08T14:04:00.001+02:00

2010 Blog Ödülleri'nde 3. olduktan sonra 2011'de de yer almak benim açımdan bir gereklilikti. Bu sebeple, Turkcell'in sponsor olduğu Blog Ödülleri'nde, Spor Blogları kategorisinde Barbarossa olarak yer alıyorum. Şimdi bu yazıyı okuduğunuz bloga oy vermek isterseniz, hemen sol üst köşede bulunan butondan, 'oy ver' kısmına tıklayarak ve Spor Blogları Kategorisi'ne giderek kolayca destek olabilirsiniz. Destekleriniz için şimdiden teşekkürler.

“Her 10 TL TEGV’e destek, 60 TL bir çocuğumuzun bir yıllık eğitimi demek.” kampanyası ile de bağış yapabilirsiniz.

Bitmeyen Şarkı...

2011-11-27T13:01:00.001+02:00

Real Madrid, Atletico Madrid karşısında bu sezonun ilk maçında da yıllardır olduğu gibi aynı nameleri çaldı. Madrid'in diğer takımı Getafe'nin de 'Real Madrid'e sunduğu Barcelona galibiyeti hediyesi ise, gecenin daha da güzel bitmesini sağlayan tuz ve biber oldu.

Arda Turan'ın da yer aldığı ilk 11'i ile sahaya oldukça umutlu bir giriş yapan Atletico Madrid, Adrian'in erken golü ile öne geçti ve hem kendi taraftarına, hem de 'Genç Katalanlar' a 'Belki' dedirtti. Ancak hemen herkes, bu karşılaşmanın Real Madrid tarafından bir şekilde çevrilebileceğinin de farkındaydı ve nitekim öyle de oldu. Rakip kalecinin atılması ise bu durumu daha kolay ve olur kıldı.

Saçlarını 'orta okul' yıllarımdaki gibi yapan Cristiano Ronaldo ile başlayan gol serisi, Di Maria, Higuain ve yine Ronaldo ile devam etti. Maç tamamlandığında ise 10 yılı aşkın süredir devam eden 'Madrid Derbisi' nin bitmeyen şarkısı yine Santiago Bernabeu'da çaldı.

En son Ekim 1999'da (Real Madrid'i yendikleri sezon Real Betis ve Sevilla ile beraber küme düşen takımlardan biri oldular.) Real Madrid'i yenmeyi başaran Atletico Madrid, bu sezon takıma yaptığı yatırımlar ile belki de 1999'dan sonra bu sezon yenmeye yaklaşabilirdi ancak işler istendiği gibi gitmedi. Bunun üzerine takımda Milli kampta sakatlanan R. Falcao'nun da olmayışı işin tuzu biberi oldu.

Barcelona karşısında bile dişe diş oynayan, hem Camp Nou'da, hem de sahası Vicente Calderon'da yine Barça'ya karşı aslan kesilebilen Madrid şehrinin Atletico'su, Real Madrid karşısında yıllardır bir türlü istediğini alamıyor. Kaldı ki maçın sonlarına doğru Real Madrid kale arkasında 'Ultras' grubunun açtığı pankartta 'el Derbi Madrileno'nun' işlevini yitirdiği vurguland. Doğru. Ortada bir derbi ve bir rekabet olması adına iki takımdan birinin sürekli kazanması doğru olmaz...

Şimdi Barcelona ile puan farkı 6. Gecenin unutulmaması gereken bir ayrıntısı ise Xabi Alonso'nun sarı kartı 'isteyerek' görüp 10 Aralık'taki El Clasico öncesinde cezalı duruma düşmekten korkması. Santiago Bernabeu'da oynanacak olan Barcelona maçının Real Madrid tarafından kazanılması halinde (aradaki hafta puan kayıpları olmazsa) puan farkı 9 olacak. Buradan sonra da sanıyorum Real Madrid şampiyonluğu vermyecektir.

Son olarak, son 3-4 yılda çok kullanılan bir argüman haline gelen 'Bu sezon İspanya'da şampiyonu belirleyen El Clasico olacak' cümlesi, en azından ilk El Clasico'da anlamını yitirmiş durumda. İspanya'nın sadece iki takımdan ibaret olduğunu düşünenler de, Barcelona'nın 6 puan geride kalması ile bu durumu tekrar düşünmeye başlayabilirler...

Fotoğraf: Real Madrid CF v Club Atletico de Madrid - Liga BBVA By: Denis Doyle @Getty Images Sport

AVB, baskı olduğuna inanmıyor ancak işaretler tam tersini söylüyor.

2011-11-25T13:09:00.001+02:00

Bayer Leverkusen karşısında son dakika golüyle gelen mağlubiyet, Chelsea Teknik Direktörü Andre Villas-Boas'ın son dönemde üzerindeki baskının daha artmasına neden olacak.

Takımın zamana ihtiyacı olduğu yönündeki görüşlere katılmadığını belirtmiş ve ilk sezonunda başarılı olacağına olan inancının tam olduğunu ifade etmişti.

Ancak son dönemdeki düşüş sonrasında eleştiri oklarının Portekizli teknik adamdan çok Chelsea kadrosuna yöneldiğini söylemek yanlış olmaz. Bazı açıklama hataları, taktik yanlışlar ve savunma kurgusundaki kırılganlıklar, genç teknik adamın eksikleri olarak nitelendirilebilir.

Chelsea oyuncularının da sahada sergiledikleri performansla hocaları Villas-Boas'a yardımcı olduklarını söylemek zor. Hafta arasında yaptığımız bir analizde, bazı Chelseali oyuncuların Villas-Boas'ın düşüşüne engellemek için yeni yıl öncesinde bir toparlanma için girip girmeyeceklerini tartışmıştık. Bayer Leverkusen maçında gördük ki, Chelseali oyuncuların kısa vadede toparlanma gibi bir niyetleri yok.

Sezon başında Valencia'dan yüksek bir bonservis bedeliyle Chelsea'ye transfer edilen ve kısa sürede olumlu işler yapan Juan Mata, takımın genelinde olduğu gibi ciddi bir düşüş içinde. Hem Liverpool hem de Leverkusen maçlarında istenen görüntüden uzaktı İspanyol yıldız. Mata'daki düşüşte Frank Lampard ve Raul Meireles'in etkisizliğinin de etkisi büyük.

Portekizli teknik adama Leverkusen maçında en büyük ihaneti ise güvenmediği savunma oyuncuları yaptı diyebiliriz. 1-0'lık üstünlüğü koruma adına oyuna alınan 29 yaşındaki savunma oyuncusu Alex'in etkisiz performansı, yenilgide kritik rol oynadı.

Bu sıkıntılı dönemde genç teknik adamın yüzünü güldüren genç bir oyuncu var. Dider Drogba'nın golünün de hazırlayıcısı olan Daniel Sturridge, düşüşe geçen

Chelsea'nin yükselen yıldızı olarak dikkat çekiyor. Transfer olduğu dönemde şüpheli gözlerle onu izleyenler, bugün ayakta alkışlıyor 22 yaşındaki oyuncuyu.

Beklentinin altında kalan isimlerin, yaşları ve kulüpteki tecrübeleri ne olursa olsun dikkatli olmaya başlamaları gerekiyor.

Genç oyuncularla çalışmaktan çekinmeyen Villas-Boas, Josh McEachran, Romelu Lukaku ve Oriol Romeu genç yetenekleri, tecrübeli isimlerin yerine koyabilir.

Villas-Boas için tehlike çanları uzun süredir çalıyor. Portekizli teknik adam da görevde kaldığı süre içinde radikal değişiklikler yapma yolunu seçebilir. Kaybedecek bir şeyi olmayan bir insandan her türlü çılgınlığı bekleyebilirsiniz.

Goal.com

Fotoğraf: Chelsea FC - Training & Press Conference By: Christof Koepsel - Bongarts @Getty Images Sport

"Bir futbolcunun geçirdiği sakatlık, gol atmaktan daha önemlidir." Top 10 Fair Play hareketi.

2011-11-23T11:22:00.003+02:00

1. AJAX - CUMBUUR

Eylül 2005'te, Hollanda Kupası ikinci tur maçında Ajax, ikinci lig takımı Cambuur'la karşı karşıya geldi. Maç Ajax'ın 2-0 Ajax'ın üstünlüğü ile devam ediyordu. 70. dakikada Cambuurlu oyuncular, sakatlanan Ajax'lı Boerrigter'in tedavi edilmesi için topu taca atmışlardı.

Ancak ne olduysa, bundan sonra olmuştu. Ajaxlı Vertonghen topa sertçe vurdu. Fakat top bir anda ağlarla buluştu! Ajax çalıştırıcısı Van Der Brom, saha kenarına gelerek oyuncularından Cambuur oyuna başladığında hiçbir müdahalede bulunmamalarını istedi. Akabinde Cumbuur, çok rahat bir gol atmış, ve Ajax takımı büyük bir 'Fair Play' örneğine imzasını atmıştı.

2. Dİ CANİO! FAŞİST BİR CENTİLMEN...

O dönem West Ham United forması giyen İtalyan oyuncu Di Canio, 2000 yılında oynanan Westham United - Everton maçında soldan gelen ortaya yükselmiş, kaleci Paul Gerrard'ın sakatlandığını ve yerde yattığını görünce boş pozisyonda topu eline alarak tutmuştu. Di Canio bu hareketi yaptığında karşılaşma 1-1 devam ediyordu ve golü yapsa takımı kazanbildirdi.

Ancak yapmadı ve sezon sonunda Fair Play ödülünün de sahibi olmayı başardı. Maçtan sonra da açıklamalarda bulunan 'Faşist ama ırkçı olmayan' Di Canio, "Kalecinin acı içinde çığlıklarını duymuştum. Bir futbolcunun geçirdiği sakatlık, gol atmaktan daha önemlidir..." ifadeleri ile pozisyonu bir kez daha anlatmıştı.

3. PAVEL NEDVED

10 Haziran 2001 günü Roma'da Lazio - Fiorentina karşılaşmasında Pavel Nedved'in yaşadıkları ise bu listenin belki de en centilmen olanlarından.

Lazio'nun karşılaşmada 3-0 galip olduğu sırada rakip takımdan Amaral ile girdiği mücadeleden sonra yerde kalan Nedved, meşhur hakem Pierluigi Collina'nın penaltı noktasını göstermesi ile takımına bir gol daha attırma şansı yakalatır.

Amaral uzun süre bu duruma itiraz eder. Tam bu sırada ayağa kalkan Çek oyuncu Nedved, Collina'nın yanına gidip, "Hayır, sadece ayağım takıldı. Penaltı değil." der ve Collina'da kendisine teşekkür edip penaltının iptal olmasını sağlar. Bu olay, İtalya'da yaşanan en büyük 'Fair Play' hikayesi olarak akıllarda kalır...

4. ROBBİE FOWLER & DAVİD SEAMAN

1997 yılında Premier Lig'de oynanan Arsenal - Liverpool karşılaşmasında Robbie Fowler, bir anda rakip kaleci David Seamen ile karşı karşıya kalmıştı.

Kendisini yere atmasından sonra maçın hakemi penaltı noktasını göstermiş ancak Fowler, buna uzun süre 'penaltı değil' diyerek itiraz etmişti.

Akabinde karar değişmedi ancak Fowler, penaltıyı kaçırdı. Devamında gol olsa da Fowler'ın bu centilmen hareketi hiç unutulmadı...

5. DE ROSSİ

2006 yılında oynanan Messina - Roma maçında yaşanan olaylar da, yine bir elle gol atılması durumu.

Roma'nın yıldızı De Rossi, o maçta kendisine gelen ortada net bir şekilde topu eliyle ağlara göndermiş, ancak pozisyondan sonra golün iptali için maçın hakemi ile konuşmuş ve mükemmel bir 'Fair Play' örneğine imza atmıştı.

6. CENK İŞLER & BEŞİKTAŞ

2006 yılında oynanan Beşiktaş - Kayserispor maçında Kayserispor forması giyen Cenk İşler'in bu maçta yaptıkları, uzun süre konuşulmuş ve gündemde kalmıştı. Cenk İşler'in maçın 48. dakikasında Beşiktaşlı Ali Tandoğan ceza alanında yerde yatarken topu taca atması büyük bir yankı uyandırmıştı. Üstelik bu durum olduğunda Kayserispor çok müsait bir pozisyonda gol şansı yakalamıştı, hem de 2-1 yenik durumdaydı...

Oynanan bu karşılaşmanın ardından mikrofonların karşısına geçen Cenk İşler, "Böyle puan alacaksam hiç almayayım daha iyi. Umuyorum ki başka arkadaşları da bu kadar duyarlı görürüz." demiş ve yaşanan pozisyonu bir kez daha anlatmıştı.

7. 1930, ŞÜKRÜ ERKUŞ

Aslında Türkiye'de, hatta dünyada bile daha futbol tam anlamıyla büyük bir anlam kazanmamışken yaşanan bir olay, by sporun içindeki centilmenliklerin atası sayılabilecek nitelikte. 14 Mart 1930 günü İstanbul Şilt Kupası maçında Beşiktaş'tan Şükrü Erkuş 1-1 devam eden maçı, attığı golle 2-1'e taşımıştı ancak golün ardından yaptığı davranış, dün gece Bursaspor'dan Turgay Bahadır'ın yaptığına çok benziyordu.

Karşılaşmanın hakemi olan Kemal Halim Gürgen bu golü nizamı bulmuş ancak sonradan çok şaşırmıştı. Ancak genç futbolcu Şükrü, topu kaleye eliyle soktuğunu itiraf edince gol iptal edilmişti.

8. ASCOLİ - REGGİNA

İki yıl önce İtalya'da oynanan Ascoli - Reggina karşılaşmasında yaşananlar da, bu kategorideki en ilginç olaylardan bir tanesi. Karşılaşmanın ilk devresinde Reggina'dan bir oyuncunun yerde kalmasından sonra takım arkadaşları oyunun durmasını istemişler, ancak Ascolili oyuncular atağa devam edip, kolay bir gol atmışlardı. Akabinde saha bir anda karışmış, Reggina ise çıkan arbedede 10 kişi kalmıştı.

Ascoli, rakibi Reggina'nın santra vuruşunu yapmasının ardından tıpkı 2005'te Ajax'ın Cumbuur'a müdahale etmemesi gibi hiç yerinden kıpırdamadı. Bunun biraz sonra haksızlık olacağını düşünen Ascolili oyuncular, Reggina'nın atağına hiç engel olmadılar ve durum 1-1 oldu...

9. SCHWEİNSTEİGER'İN ÇABALARI

Geçtiğimiz sezon Almanya Kupası'nda oynanan Bayern Münih, Stuttgart maçında yaşananlar ise akıllarda çok yer etmedi ancak kesinlikle bu listeye girmeyi haketti.

Stuttgart forması giyen Boulahrouz, Bayern Münih'ten Bastian Schweinsteiger'e faul yapınca ikinci sarı karttan oyun dışı kaldı.

Ancak Bastian, bu kararın yanlış olduğunu düşünüyordu çünkü kendisine yapılan faule hakem inansa da o inanmamıştı! Schweinsteiger, ikinci sarı kart gören rakibinin kararını iptakl ettirmek için çalışsa da başarılı olamadı ancak 'Fair Play' çabası akıllarda yer etti...

10. GİANLUCA PESSOTTO

2000 yılında Juventus forması giyen Gianluca Pessotto'nun yaptığu centilmenlik belki de maçın seyrini çok fazla etkilemedi ancak kesinlikle üzerinde durulması gereken bir konu.

1999-2000 sezonunda Juventus, Reggina ile karşılaşıyordu ve bir pozisyonda rutin bir taç atışı kazanıldı. Atış Juventus'un du.

Ancak top, Reggianli oyuncudan değil, Pessotto'dan çıkmıştı. Bunu maçın hakemine söyleyen oyuncu, kararın değişmesini sağlamış ve güzel bir 'Fair Play' örneğine imza atmıştı.

Goal.com

Noel futboluna az kaldı!

2011-11-21T20:00:00.000+02:00

Futbol her zaman güzeldir, hep güzeldir. Ama sezon başlangıçları farklı bir güzeldir, şampiyonluk maçları farklı bir güzeldir, kupa maçları farklı bir güzeldir. Fakat "güzel" kelimesinin herkes için aynı olduğu tek bir zaman var herhalde futbolda: Noel!

2011-2012 futbol sezonu tüm dünyada çalkantılarla başladı halbuki. River Plate'in küme düşmesi, Türkiye'deki şike skandalı, Yunanistan'da teşvik skandalı, İtalya'da Calciopoli'nin devam etmesi... Bu nedenlerden dolayı Avrupa ve Dünya futbolu biraz da olsa türbülansa girdi sene başında, ancak son zamanlarda yine, yeni, yeniden futbol konuşulmaya başlandı neyse ki! Artık hepimiz futbol izliyoruz, sakatlıkarlı konuşuyoruz, fikstürü değerlendiriyoruz. Eminim ki bütün dünyada da şu an bu güzellikte futbol.

Ancak futbolun bir de Noel bölümü var, işte o en güzeli bence! Biz Müslümanlar için "Yılbaşı" tabiri var sadece, ancak dünyada bir Noel gerçeği var ve başta NBA olmak üzere, dünya futbolunda Noel dönemindeki futbol bir başka güzel oluyor.

Nitekim bu zaman dilimine az kaldı ve çoğu ligde de o zamanda oynanacak maçlar bile belli. İşte Noel haftasında sadece Premier League'de oynanacak maçlar:

Barclays Premier League | 23 Aralık 2011-1 Ocak 2012

2011 Turkcell Blog Ödülleri

2011-11-21T12:15:00.005+02:00

2010 Blog Ödülleri'nde 3. olduktan sonra 2011'de de yer almak benim açımdan bir gereklilikti. Bu sebeple, Turkcell'in sponsor olduğu Blog Ödülleri'nde, Spor Blogları kategorisinde Barbarossa olarak yer alıyoruz. Şimdi bu yazıyı okuduğunuz bloga oy vermek isterseniz, hemen sol üst köşede bulunan butondan, 'oy ver' kısmına tıklayarak ve Spor Blogları Kategorisi'ne giderek kolayca destek olabilirsiniz. Destekleriniz için şimdiden teşekkürler.

“Her 10 TL TEGV’e destek, 60 TL bir çocuğumuzun bir yıllık eğitimi demek.” kampanyası ile de bağış yapabilirsiniz.

Almanya'da bireysel yetenek sistemden daha önemli hale geliyor

2011-11-18T12:58:00.000+02:00

Teknik direktör ve oyuncuların sürekli değişmesinden dolayı modern futbolda bir takımın sabit koşullarda gelişimini görmek neredeyse imkansız. Pep Guardiola, yıllar süren ayarlamaların ardından kalıcı başarıyı yakalamayı başardı, fakat bunun dışında yıllara yayılan bir plan bulmak oldukça zor.Milli takımlar düzeyinde ise bunun bir örneği var: Joachim Löw 2006 yılından beri Almanya'yı çalıştırıyor ve bu beş yıllık periyotta genel felsefesine dokunmazken, bazı ufak ayarlamalar yaparak en iyi kombinasyonu bulmaya çalıştı.

Başlarda Löw, Jurgen Klinsmann'dan devraldığı agresif ve hücum düşünceli takımı korumaya çalıştı. Bundesliga'nın yeni yeteneklerine değer verdi ve Lukas Podolski, Bastian Schweinsteiger gibi isimleri takımın mihenk taşları yapmaktan çekinmedi.Fakat bu dönemde Löw, felsefesine bazı farklı bakış açıları eklemeye çalışmaktan da geri durmadı. Önce 4-4-2'yi tercih etti, ardından 4-2-3-1 ve en sonunda 4-1-4-1. İlk yıllarından 21 yaşındaki (Mario Gomez) bir oyuncuyu A takıma almaya çekinmiş olabilir. Ancak gençlere olan güveni her geçen gün arttı: bir yıl sonra 18 yaşındaki Mario Götze ve 20 yaşındaki Lewis Holtby ile Andre Schurrle ilk milli maçlarına çıktı.Alman futbolunda, çoğu zaman göz ardı edilen ve önemsenmeyen büyük bir plan mevcut.

Buna inanın: 4-2-4 geleceğin sistemi olabilir

Beş yıl önce Franz Beckenbauer genç oyuncular için yazdığı yazıda, hazırlanmak için en iyi sistemin 4-2-4 olduğunu söyledi. Bu sistemde gerçek bir merkez atak noktası yok ve ileri uçtaki herkesin daha komple yetenekleri olması gerekli.

2009 yılında bu konu bir kez daha gündeme geldi ve Almanya'nın baş gözlemcisi Urs Siegenthaler, Spox'a "Neden dört forvetle oynamayalım?" sorusunu sordu."Barcelona üç forvetle oynamaya başladı ve birden tüm dünya üçlü forvete döndü. Fakat gerçek başarı, birilerinin kendi ürettiği sistemle gelir. Bizim kendi çözüm yollarımızı bulmamız gerek, bazen bunlar kışkırtıcı olsa bile."

Siegenthaler belli bir sistemi işaret etmemiş ve Almanya'nın kendine uygun bir yol bulması gerektiğini söylemişti. Ancak son dönemde 4-2-4 tekrar bir ihtimal olarak yüzeye çıktı.Ağustos ve Eylül aylarında, Almanya U-20 antrenörü Frank Wormuth 4-2-4 sistemini denedi ve sistemde gerçek bir merkez hücumcu yoktu. Bu taktiği hakkında sorulan sorulara ise "Barcelona, klasik bir merkez forvet olmadan oynanabileceğini herkese gösterdi." ifadelerini kullandı.

Alman futbolunun son dönemde yetiştirdiği forvetlere baktığımızda, klasik bir "9 numara" bulmak oldukça zor. Herta Berlin'in genç forveti Pierre-Michel Lasogga, belki de bunun tek örneği. Ancak diğerleri, her ne kadar fiziksel olarak tam bir hedef forvet gibi gözükselerde, farklı yetenekler de edindiler.

Volland, 19, bu sezon 1860 Münih adına oldukça üretken ama onun rolü daha çok yardımcı forvet gibi ve sık sık asist yapıyor. Aynı şey Samed Yeşil, 17, için de geçerli. O da Leverkusen U19 takımında 6 gol ve 7 asste imza attı. Almanya gerçek anlamda klasik merkez forvet anlayışından uzaklaşıyor. Gomez -son dönemde komple bir forvet olmaya doğru ilerliyor- Almanya formasıyla gördüğümüz son merkez forvet olabilir.Yine de 4-2-4'e geçiş çok yakın bir zamanda olmayacak. Löw de bunun sinyallerini verdi. Ancak ne olursa olsun, Almanya klasik forvet anlayışından vazgeçerek, ceza sahasının dışında da iş yapabilen bir tarza geçiyor.

Mental gelişim oyuncunun yaşının önüne geçti

Yalnız bir nitelik olarak, yaşın önemi fazla değil. İnsanın yaşadığı yıl sayısı değil, deneyimleri, sakinliği ve olgunluğu, yetenekleriyle birleşerek oyuncunun değerini belirliyor. 2010'un başlarında Löw, takımında büyük ölçüde değişiklikler yapmayı planlıyordu. Thomas Müller'i kullanmak ve Bastian Schweinsteiger'i kanattan alarak ortaya geçirmek için Mart 2012'a kadar bekledi.

Löw'ün işleri karıştırmak konusunda hiçbir endişesi yoktu ve dönüm noktası geçtiğimiz Dünya Kupası oldu. Müller'in performansı, 20 yaşında bile olsa bir oyuncunun en üst seviyede oynayabilecek mental yapıya sahip olabileceğini gösterdi.Ekim ayında katıldığı bir konferansta aldığı bu kararları savunan Löw, "Kavramsal gelişim çok önemlidir. Zihnin gelişmesi, bence her şeyden daha önemlidir. Zeki oyuncular yenilikçidir ve uygulamaya daha yatkındır. Bir Mesut Özil, bir Mario Götze, bir Mats Hummels, bir Holger Badstuber, ve diğerleri, onlar çok genç yaşta bile olgundular. Birkaç yıl önce farklı bir görüntü vardı." dedi.

Bireysel yetenek sistemden daha önemli

Freiburg konferansında ise Löw, modern oyunda bireysel yeteneklerin öneminin arttığını vurguladı."Teknik anlamında daha iyi antrenmanlarımız var. Ancak sahadaki boş alan gittikçe küçülüyor ve hareket zamanınız azalıyor. Bu nedenle bireysel yetenekler sistemden çok daha önemli hale geliyor."Oyuncuların yükselen atletizm özellikleriyle birlikte, artık hata oranında da bir düşüş başladı. Eğer bir oyuncu topu önüne aldığında, örneğin çok yumuşak bir ilk temas oldukça önemli hale geldi, çünkü artık her oyuncunun yakınında bir marke eden rakip bulunuyor.

Löw, bu bireysel yeteneklerin birkaç top numarasından ve şık birkaç hareketten ibaret olmadığının altını çizdi. Bunun yerine oyuncuların repartuarında her şeyin eksiksiz olarak yer alması gerektiğini vurguladı.

"Her durum için işimizi en basit şekilde yapmalıyız: pas oyununda, zamanlamada, pres yapmada, topsuz oyunda, bire bir durumlarla başa çıkmada, küçük boşluklarda hızlı bir şekilde çözüm üretmekte.

Bu 'işleri basitleştirme' durumu, Löw'ün Almanya'sını son yıllarda mükemmelliğe götürüyor. Başarı ancak her oyuncunun yetkinliğinin diğeriyle uyumu olduğunda gelir, ama en önemli ön koşul ise sistem öğrenilmeden önce oyuncunun yeterli bir yetenek setiyle antrenmana gelmesi oolarak gözüküyor.

Goal.com

Fotoğraf: Germany v Cyprus - European U21 2013 Qualifier By: Dennis Grombkowski @Bongarts - Getty Images

İyi futbol, defansif oyuna bu kez kaybetti. Yoksa Del Bosque'nin B planına mı ihtiyacı var?

2011-11-14T19:41:00.004+02:00

İspanya, günümüz futbolunu hem kulüp bazında hem de milli takım bazında domine etmeye devam ediyor.

Wembley'de İngiltere ile oynanan karşılaşma öncesinde İngiltere Milli Takım Teknik Direktörü Fabio Capello, maçı kazanmalarının tek yolunun kendi yarı alanlarında iyi savunma yapmak olduğunu söylemişti.

İtalyan teknik adam büyük ölçüde haklıydı da. İspanya dün geceki maçta alışılageldik futbolunu sahaya yansıttı, pozisyonlar buldu ofansif oyunundan vazgeçmedi. Ancak tek eksik vardı: Gol.

David Villa'nın direkten dönen topu, Cesc Fabregas'ın son dakikada kaçırdığı fırsat, akıllara gelen ilk net pozisyonlar. Evet, İspanya dün gece kazanmayı hak etti. Ama başaramadılar. Ve bu maç, bir hazırlık maçı olsa da, kafalarda soru işaretleri bırakmaya yetti.

İspanya'nın son dönemlerde hazırlık maçlarında sergilediği kötü performans gözlerden kaçmıyor. Dünya Kupası'nı kazandıklarından beri özel maçlarda oldukça zorlanıyorlar. Bu yenilgilerin arasında 4-1'lik Arjantin, 4-0'lık Portekiz maçları da bulunuyor. Oynanan hazırlık maçlarının arasında 4-0'lık ABD, 3-0'lık Venezuela galibiyetleri de bulunuyor. Fakat ciddi rakipler karşısında İspanya bir hayli zorlanıyor. Özellikle rakipleri önelikle defansif futbolu benimsediğinde.

Şu anda, İspanya en iyi bildiği oyun sistemini mükemmel bir şekilde uygulamaya devam ediyor. Ve bu çoğu maçta da işe yarıyor. Ancak şu da bir gerçek ki, sıkışan maçlarda yeni taktiksel varyasyonlara ihtiyaç duyuluyor. İşte bu, Del Bosque'nin Fernando Llorente'yi neden bu kadar tuttuğu, Fernando Torres'de neden bu kadar ısrarcı ve sabırlı olduğunu gösteriyor. Çünkü bu oyuncular farklı birer altrenatif sunuyorlar ona. Ancak Del Bosque, tıpkı bu sezon Barcelona'nın yaptığı gibi bazı maçlarda üçlü savunmayı da deneyebilir.

EURO 2008 ve 2010 Dünya Kupası'nda alınan kupalara rağmen İspanya geriye düştüğü maçlarda sıkıntılar yaşayabiliyor. Şili ve Çek Cumhuriyeti karşısında yapılan geri dönüşler aklınıza gelebilir ama o maçlarda İspanya'nın mutlak galibiyete ihtiyacı vardı. Ciddi rakipler karşısında geriye düşülen maçlarda ise, fazla varlık gösteremedi altın jenerasyon.Fakat bu bahsettiğimiz maçlar sonuçta birer hazırlık maçı. Bu yüzden de İspanya'nın turnuvalarda çok daha iyisini yapabileceği bir gerçek. Ancak yine de şunu söylemekte fayda var. Tarihte ilk kez ard arda Avrupa Şampiyonası ve Dünya Kupası'nı kazanmış bir takımın mutlaka bir B Planı olmalı.

Goal.com

Fotoğraf: England v Spain - International Friendly By: Laurence Griffiths @Getty Images Sport (Ashley Cole & Juan Mata)

Mükemmel bir kariyerin altında bomboş bir 'Beşiktaş' yazısı Guti'deki...

2011-11-14T13:10:00.005+02:00

Guti, Real Madrid yıllarında sıradan bir ülkenin kralı olmak yerine, krallığın sevilen ama kral olmak istemeyen prensi oldu hep.

Real Madrid aşkı ile beraber.

Sonra bir gün, Beşiktaş ona 'sıradan' bir krallık teklif etti.

Mükemmel bir kariyerin altında, bomboş bir 'Beşiktaş' yazısından ibaret...

http://fizy.com/s/1ai4mn

Fotoğraf: Villarreal V Besiktas By: Manuel Queimadelos Alonso @Getty Images Sport

Edu... Kardeşleri onunla ''Velho'' (ihtiyar) diye dalga geçerlerdi.

2011-11-14T12:50:00.004+02:00

Fenerbahçe'nin en büyük Avrupa başarısında sahada olan, Galatasaray'a karşı 500. gole imza atan bu adama, şu sıralar hem Lugano'nun takımdaki yerini alamayışı, hem de İlhan Eker ve Bekir İrtegün'den sonra bir saygı duruşu yapmak zorundayım hayat hikayesi ile beraber. Belki de bu sessiz adamı özlüyoruz, kim bilir... Luciano geldi Uche'yi özledik, Edu geldi Luciano'yu özledik, Bilica geldi ve şimdi Edu'yu özlüyoruz...

"Dön gel Edu... Yobo ile partner olun, arada bir kendi kalene de gol at, hiç bir şey çıkmayacak ağzımızdan..."

Eduardo Abonizio de Souza, 1981 yılında Dracena'da dünyaya geldi. 3 kardeşin en büyüğüydü belki ama hep sakinliği seçiyordu. Çok az konuşur, tek düze bir hayat sürerdi. Kardeşleri onunla ''Velho'' (ihtiyar) diye dalga geçerlerdi. Zaman zaman sokağa çıkar futbol oynayanları seyrederdi. Tek eğlencesi sokağa çıkmak ve o gün hangi mevkii boşsa orada oynamaktı. Amacı bir yere ait olmak değil, vakit geçirmekti. Bir gün savunmada gösterdiği muhteşem performansın ardından, amcası onu Guarani FC'nin seçmelerine götürmeyi teklif edecekti. Her zamanki sakinliğiyle tamam diyecekti.Seçme günü geldiğinde herkesin heyecandan dizleri titriyorken, Eduardo bunu normal bir şey olarak görüyordu. Seçildiğini öğrendikten sonra, idman saatlerini almış amcasıyla eve doğru yürüyorlardı. Amcası ona birer bira alarak kutlamayı teklif ettiğinde kafasında oluşan keskin düşünceyle reddetti. Artık futbolcu olmaya karar vermişti.Altyapıda geçirdiği günlerin gelişiminde çok katkısı oldu. 1999 yılında 18 yaşındaki bu delikanlıyı sahaya fırlatıverdiler. Gösterdiği olgunluk ve oyun zekasyıla hemen sivrildi ve ilk onbire yerleşti. Guarani'de geçirdiği 3 sezon boyunca hem yerel bir kahraman oldu hem de u-20 milli takımı kadrosuna girmeyi başardı.Kendisine Avrupa'dan gelen teklifler vardı.2002-2003 sezonu başında Olympiakos'a 1 yıllığına kiralandı.Ancak bu farklı kültüre alışamayan ve takım için tecrübesiz görülen Edu, sezon sonunda Guarani'ye geri dönüyordu.Ancak onun için fırsatlar tükenmiyor, Brezilya'nın en iyi takımlarından biri olan Cruzeiro'ya transfer oluyordu.

Burada geçireceği 3 sezonda 2 kez eyalet şampiyonluğu, 1 kez Brezilya şampiyonluğu ve 1kez Brezilya Kupası şampiyonluğu yaşayacaktı. Kaptanlığa kadar yükselecek olan bu sakin çocuk kabuğunda mutluydu fakat Avrupa'dan nasıl dışlandığı hala aklındaydı. 2006-2007 sezonu başlarken Zico'nun ve eski takım arkadaşı Alex'in çağrısıyla Türkiye'ye Fenerbahçe forması giymek üzere geldi. Lugano ile birlikte yaptıkları hatalar boyalı basına malzeme çıkarıyor, bu sakin adamın canını sıkıyordu .Lugano zaman zaman attığı gollerle taraftara kendini sevdirmeyi başarmıştı. Edu ise hep 2. planda kalıyor sıradan bir oyuncu görüntüsü çiziyordu. Kulüpte geçirdiği ilk sezon böyle biterken Galatasaray ile oynanan maçta attığı golden sonra gösterdiği saf sevinç sayesinde taraftar ile arasındaki buzlar eriyordu. Gelen şampiyonluğun ardından beklentilerin yükseldiği Fenerbahçe'de, Lugano'nun ve Roberto Carlos'un arkasını toplamak işi Edu'ya veriliyordu. Bu görevi layıkıyla yerine getirmesine rağmen kendi kalesine attığı gollerden sonra ağır sövgülerle anılıyordu. Takım o sezon Şampiyonlar Ligi'nde çeyrek finale çıkarken, görünmez kahramanlardan biriydi Edu. Takımda 3. sezonuna başlarken üzerinde hiç bir kuşku kalmamıştı. Lugano'nun şovmenliğinin gölgesinde işini yapıyordu.Kötü giden sezonda kadrodaki ender iyi isimlerden biriydi. Eskişehirspor ile oynanan maçta dizinden ağır bir sakatlık geçirmesinin Türkiye kariyerinin sonu olacağını bilmiyordu. Sezon başında onu görmezden gelen bir yönetim anlayışıyla kovuldu Edu. Adı ister ''yabancı sınırlaması'' olsun, ister ''sözleşme dondurma'' Edu'ya yapılan büyük bir ayıptı...

Ama ''gümüş yıldız'' ımız parlayacak bir yer bulacak ve her zaman gönlümüzde yer alacaktır.

Tekrar Gösterimdir. Fotoğraf: Fenerbahce v Chelsea - UEFA Champions League Quarter Final By: Richard Heathcote @Getty Images Sport

İyi, Kötü, Çirkin!

2011-11-12T18:30:00.002+02:00

Çok bir şey istememiştik aslında. Son 2 ayda ülkece yaşadığımız olayları biraz olsun unutmak, bu olaylardan dolayı yara alan herkesin yüzünde biraz olsun tebessüm yaratmak için şu maçı kazanmamız gerektiğini söylemiştik. Ama ne eski milliyetçiliğimiz kalmış formaya sahip çıkabilecek, ne de eski hırsımız kalmış forma için ter dökecek! 11 kişinin üzerine giydiği ay-yıldız forma vardı sadece Hırvat maçında sahada, içinde ne bir futbolcu vardı, ne de hırslı bir insan...

İyi kötü sonuçlarla geldik EURO 2012 otobüsü için son bilet yarışına, play-off turuna. Maçlar kazandık, penaltılar kurtardık, son dakikalarda maçları çevirdik, ağır yenilgiler aldık, beklenmedik zamanlarda mağlup olduk, ama o ay-yıldız formaya yakışan mücadele ile yine de işin peşini bırakmadık. "EURO 2008'deki parçalayan, forması için ağlayan Türkiye geliyor!" dedik önce, ama sonra anladık ki o eski hırs ve duygu kalmamış hiç kimsede! Ne futbolcularda, ne kulüplerde, ne teknik ekipte, ne federasyonda, ne ülkede... "Duygusallık yok ama bu sefer de futbolumuz gelişti." dedik, sadece kendimizi kandırdık. Hayatını başarılarla doldurmuş, istemediği kadar parayı doymuş adama, koskoca bir milli takımı emanet ettik. Ancak ne istediğimiz, gördüğüm oyuncular alındı kadroya, ne de istediğimiz güzel, mücadeleci futbol döküldü sahaya!

Benim gibi 2000 jenerasyonu olanlar bilmez eski milli takımı, aynen benim gibi. Ancak televizyondan izledik yıllarca eski maçları, eskileri. Metin Oktay, Lefter, Aykut Kocaman, Tanju Çolak, Metin Tekin, Rıdvan, Hami, Sergen, Hakan Şükür, Engin, Abdullah, Ziya Şengül... Belki de bu zamankinden daha iyi yaratıcı ve mücadeleci oyunculara sahiptik o zamanlar da, ama hep takıldık yolun sonuna gelemeden. İngiltere ile her karşılaştığımızda fark yedik, San Marino tarihinin ilk golünü bize attı... Bunun gibi anti-rekorlarımız oldu hep. Ama bizim gibi 90 doğumlular uğurlu gelmişti herhalde Türkiye'ye! EURO 2000 için çabaladık önce ama o yolda takıldık. Sonrasında gittik 2002'de Dünya Kupası'na, alnımızın teriyle dünya üçüncülüğünü kazandık orada, ertesi sene de Konfederasyon Kupası'nda finalde boyun eğdik Fransa'ya ama göstermiştik gücümüzü. Sonraki ilk turnuvamız EURO 2008 oldu, bir üçüncülük de bu sefer Avrupa kıtasında aldık. Dedik artık tamam diye! Turnuva takımı olduk, Avrupa'nın en iyi 10 milli takımından biri olduğumuzu iddia ettik. 2010 Dünya Kupası'na gidemesek de şanssızlığa bağladık bunu, son şans olarak EURO 2012 hayallerimizi güçlendirdik. Kadroda yeniliğe gittik, gurbetçileri takıma kazandırdık, Hiddink'i getirdik... Ancak her şey 1970-80 Türkiye'sine döndü işte, aynı hamam aynı tas!

Son 10 yılda iyi-kötü-çirkin oynadık hep! Ev sahibinin Japonya-Güney Kore olduğu turnuvada en fazla taraftarı olan takım bizdik, İsviçre-Avusturya ev sahipliği altında yapılan turnuvada bütün statları dolduran tek taraftara sahip takım yine bizimdi; ancak en önemli maçımızda oyuncumuza küfür edecek kadar düşen taraftar da biz olduk, karşı takım pas yaparken "oley" çeken taraftar da! Her şeyimizle, her kişimizle sınıfta kaldık. Futbolcumuz da, teknik heyetimiz de, federasyon(umuz) da, taraftarlarımız da, hiçbirmiz gitmeyi hak etmedik o turnuvaya! Ve zaten gidemeyeceğiz de bu durumda.

İsterdik ki çıkıp aslanlar gibi mücadele etsinler, bu zor günlerde yaralanan bebeklerin ve ninelerin-dedelerin yüzlerini güldürsünler. Maalesef olmadı! İyi oynamayı zaten geçtik; ancak iyi de koşmadık, iyi de mücadele etmedik. Tekrardan eski Türk milli takım günlerine geri döndük.

Ve ortaya çıkan çok net bir şey var ki: SINIFTA KALDIK TÜRKİYE!

Sergen Yalçın - Zvonimir Soldo

2011-11-11T10:27:00.003+02:00

Fotoğraf: 11 Jun 1996: Sergen Yalcin of Turkey (left) is beaten in the tackle by Zvonimir Soldo of Croatia during the European soccer championship match between Croatia and Turkey at the City Ground, Nottingham. Croatia won the match by 1-0

By: Clive Mason @Getty Images Sport

Türkiye'nin baraj maçları öyküleri. Normal olmayan, satır satır anlatılabilecek düzeyde...

2011-11-10T14:09:00.005+02:00

Türkiye, bugüne kadar tarihinde yaşadığı en büyük uluslarası başarısından önce dahi, playoff eşleşmesi ile giriş yaptı, Milli Takım yine bir playoff turunda büyük stres yaşadı, hatta kavga etti, cezalar aldı.

Türkiye, genel olarak Avrupa Şampiyonaları ve Dünya Kupası'na bakıldığında büyük hikâyelerin çıkabileceği playoff eşleşmeleri yaşadı bugüne dek ve tümü, normal olmayan bir şekilde satır satır anlatılabilecek düzeyde ve heyecanda geçti.

"İçimizdeki İrlandalılar..."

Daha önce ilk kez Euro 96'ya katılma başarısını gösteren Türkiye, Euro 2000 Elemeleri'nde Almanya, Finlandiya, Kuzey İrlanda ve Moldova ile bulunduğu grupta yine ikinci olup playoff hakkı kazanmış, ve finaller öncesinde rakip İrlanda Cumhuriyeti olmuştu. O dönem yeni yeni çıkış yakalayan yıldız oyuncu Robbie Keane, ve Manchester United forması giyen Roy Keane, İrlanda'nın en etkili isimleriydi. Oynanan ilk karşılaşmada Mustafa Denizli yönetimindeki Türkiye, Sergen Yalçın ve Hakan Ünsal'ın ayağından iki net fırsattan yararlanamamış ve Robbie Keane, cezayı kesip 79. dakikada takımını 1-0 öne geçirmişti. Ancak Türkiye, 83. dakikada kazandığı penaltı ile deplasmanda skoru 1-1'e getirmeyi başarmıştı. Bu, avantajlı bir skordu. Ardından Bursa'da oynanan rövanş maçı da 0-0 tamamlanınca Euro 2000 biletini alan Türkiye olmuştu. Türkiye rövanş maçına Rüştü, Ogün, Alpay, Abdullah, Sergen, Tayfun, Arif, Okan, Hakan Şükür, Tayfur, Ali Eren ilk 11'i ile çıkmış, maçın ardından Mustafa Denizli, "İrlanda'yı yendik ama önemli olan içimizdeki İrlandalıları yenmek" diyerek büyük bir göndermede bulunmuştu. Rüştü Reçber ise oynanan bu iki İrlanda maçında 2002 Dünya Kupası'ndaki performansları da dahil olmak üzere keriyerinin en başarılı maçlarını çıkartmıştı.

"Viyana seferi..."

Euro 2000'de çeyrek final yapan Türkiye, bu kez kendisine Güney Kore ve Japonya'da düzenlenecek olan Dünya Kupası'nı seçmişti. Yıllardır Dünya Kupası'nda mücadele edemeyen Türkiye, Galatasaray'ın 2000'de UEFA Kupası'nı kazanan kadrosunun da içinde olduğu altın jenerasyonu ile beraber geleceğe oldukça umutla bakıyordu. 2002'de Asya'da Dünya üçüncülüğü alan Türkiye, bu başarısından önce ilk adımı yine playoff turlarında yapmıştı. Eleme gruplarında ikinci sırayı alan Türkiye'nin önündeki tek engel, Avusturya ile oynayacağı baraj maçlarıydı. İlk maç 10 Kasım 2001 tarihinde Viyana'da idi ve tüm Avrupa ve taraftarlar, bu iki baraj maçında Milli Takım tarihinin en uyumlu ve etkili takımını izleyeceklerdi. Viyana'da yapılan ilk karşılaşmaya Rüştü Reçber , Fehmi Alpay Özalan, Emre Aşık, Ümit Özat, Okan Buruk, Ümit Davala, Abdullah Ercan, Tugay Kerimoğlu, Yıldıray Baştürk, Ergün Penbe, Hakan Şükür ilk onbiri ile çıkan Türkiye, deplasmanda sahadan 60. dakikada Okan Buruk'un attığı gol ile 1-0 galip ayrılmıştı. Bu, Türkiye'de oynanacak olan rövanş karşılaşması için büyük bir avantaj olmuştu. O dönem Türkiye'nin başında bulunan Şenol Güneş ise, "Artık Dünya Kupası'na katılacağımızı düşünüyorum" diyerek, tura olan inancını göstermişti. Bu inancında haksız olmadığı, oynanan rövanş maçında bir kez daha kanıtlanmıştı. Rakibini 5-0 yenen Türkiye, toplamda 6-0'lık skorla 2002 Dünya Kupası'na gitmeyi garantilemiş, maçtan önce "Katılacağımıza inanıyorum" diyen Şenol Güneş, maçın ardından oyuncular tarafından omuzlara alınmıştı. Türkiye'nin o maçta gollerini Arif Erdem (2), Yıldıray Baştürk, Okan Buruk ve Hakan Şükür kaydetti. Devamında ise 2002 Dünya Kupası'nda tarih yazıldı...

"Çek bir Letonya..."

Daha önce Euro 96 ve Euro 2000'e katılma başarısını gösteren Türkiye, Dünya Kupası 2002'den sonraki büyük turnuva olan Euro 2004'e kolay katılması beklenen ülkeler arasında gösteriliyordu. Çekilen kuralar sonucunda 7. Grupta İngiltere, Slokavya, Macaristan ve Liechtenstein ileaynı grupta yer alan Türkiye, 20 puanlı İngiltere'nin ardından topladığı 19 puanla grubu ikinci bitirmiş ve yine playoff oynamaya hak kazanmıştı. UEFA'nın gerçekleştireceği kura çekimi öncesi muhtemel rakiplere bakıldığında 4. Grup'ta 16 puanla ikinci olan Letonya hemen göze çarpıyordu. Tüm basın ve taraftarlar doğal olarak zayıf göründüğü için bu takımın kurada çekilmesini tercih ediyor, kuraların çekilmesinden bir gün önce tüm gazeteler 'Çek bir Letonya' başlıkları atıyotlardı. Evet, Letonya gelmişti ancak herşey beklendiği gibi gitmemişti. Riga'da 2003 yılında oynanan ilk karşılaşmaya yine Dünya üçüncülüğü sıfatı ile çıkan Türkiye, Riga'da oynanan karşılaşmayı 1-0 kaybedince, acı gerçekle karşılaşmıştı; "İşler hiç kolay değildi..." 19 Kasım 2003 yılında Türkiye'de oynanan rövanş karşılaşmasına yine mutlak favori olarak çıkan Türkiye, büyük bir hayal kırıklığı yaşamıştı.

"Ayağa kalkın! 15 dakika kaldı!..."

Böyle bağırıyordu maçın anonsçusu. Tarih, bir kez daha Dünya Kupası'nda üçüncü olan bir takımın bir dahaki büyük turnuva olan Avrupa Şampiyonası'na katılamamasına tanıklık ediyordu. Üstelik Türkiye, bunu kuralardan önce çok çok istediği Letonya karşısında yaşıyordu. İhan Mansız ve Hakan Şükür'ün golleriyle 2-0 öne geçerek büyük avantaj yakalayan Türkiye, üst üste kalesinde gördüğü 2 golle maçtan 2-2 berabere ayrılıp, final biletini rakibine adeta hediye etmişti. Şimdi hedef, 2006 Dünya Kupası'ydı...

Olaylı İsviçre maçları...

Euro 2004'e katılamayan Türkiye, 2002 Dünya Kupası'nda yaşadıklarını unutmamanın da etkisi ile artık yegane hedefi olarak önüne 2006'da Almanya'da düzenlenecek olan Dünua Kupası'nı koymuştu. Bu uğurda kendine çok güvenen Türk Milli Takımı, UEFA tarafından çekilen kuralar sonucunda çok zor bir grupta kendisini buluvermişti. İkinci Grup'ta Ukrayna, Danimarka, Yunanistan, Arnavutluk, Gürcistan ve Kazakistan ile eşleşen Türkiye, artık kaderi olan şekilde grubu 25 puanlı Ukrayna'nın ardından 23 puan ile ikinci tamamlamış ve Grup 4'ün 18 puanlı ikincisi İsviçre ile playoff turunda eşleşmişti. 12 Kasım'da Bern'de oynanan karşılaşmada Türkiye, rakibine Senderos ve Behrami'nin attığı gollerle 2-0 mağlup olunca umutlar Türkiye'deki maça kalmıştı yine. 16 Kasım günü geldiğinde deplasmanda alınan 2-0'lık yenilgiye rağmen herkes umutluydu. Bu umutlar, A. Frei'nin henüz 2. dakikada attığı penaltı golü ile artık tamamen sona ermiş gibi dursa da, hemen ardından Tuncay Şanlı, 22 ve 36. dakikalarda sahneye çıkmış ve durumu 2-1'e getirmişti. Tüm ülke Necati'nin 52. dakikada attığı penaltı golü ile 2006 Dünya Kupası'na inancını arttırmıştı. Tur için üç fark gerekiyordu ancak umutlar, bu kez de Streller'in 84. dakikada attığı gol ile maç 3-2'ye gelince tamamen yıkılmıştı. Tuncay Şanlı, 89. dakikada durumu 4-2 yapsa da, kendisi dahi attığı bu golden sonra sevinememiş ve Türkiye, 2006 Dünya Kupası'na gidememişti. Bu maçtan sonra her iki takım futbolcuları ve teknik heyeti arasında yaşananlar ise kara bir leke olarak kalmıştı. Maç sonunda tünelde yaşanan kavga, itiraf etmek gerekirse, bir strateji olarak gerilimi tırmandırmayı tercih eden Federasyon ve Türk Milli Teknik Heyeti'nin etkileri ile oluşmuştu.

Oynanan bu İsviçre maçlarından sonra Türkiye futbol tarihinde yeni bir başlangıç yapabilecekken birden bire tüm beklentiler tersine dönüvermişti. Sonuç olarak 12 Kasım'da oynanan maçta İsviçre'de gerginleşen ortam 15 Kasım'da Türkiye'de zirveye ulaşmış ve Türkiye, bu playoff eşleşmesinde 2006 Dünya Kupası'nun uzağında kalıvermişti.

Euro 2008'deki Hırvatistan maçı, Euro 2012 yolunda oynanacak olan Hırvatistan maçları önünde kıstas olmamalı...

2006 Dünya Kupası'na katılamayan Türkiye, ardından Euro 2008'de yarı final oynadı. Akabinde yenilenen Milli Takım, kendisine hedef olarak koyduğu 2010 Dünya Kupası elemelerinde 3. sırayı alarak alışkın olduğu playoff turunua dahi katılamadı. Şimdi hedef, Euro 2012 ve tek engel Hırvatistan olarak görünüyor. Rakibini Euro 2008'de dramatik bir şekilde eleyen Türkiye, oynanacak olan bu iki karşılaşmada mutlaka Euro 2008'i hatırlayacaktır. Ancak (Bu konuyu daha sonra yeni bir yazıda daha ayrıntılı inceleyeceğiz) unutulmamalı ki, Türkiye'nin bu turu geçmesindeki en büyük engellerden bir tanesi de yine Euro 2008'de ekstra motivasyonla oynadığı Hırvatistan maçıdır. Aradan geçen üç yıl içinde değişenler oldu ve Türk Milli Takımı, oynayacağı iki karlılaşmada da Euro 2008'deki maça göre değil, daha çok rakibe göre oynamayı tercih etmeli.

Goal.com

Fotoğraf: Tayfur Havutcu (Ireland - Turkey) By: Ross Kinnaird @Getty Images Sport

13 Nov 1999: Tayfur Havutcu of Turkey celebrates his goal against the Republic of Irleand in the Euro 2000 play-off first leg match at Lansdowne Road in Dublin, Ireland

Türk-Avrupa futbolu arasındaki fark açılıyor!

2011-11-07T11:32:00.000+02:00

Türk futbolu ile Avrupa futbolu her zaman farklı olmuştur. Organizasyon kaliteleri, taraftar yapıları, takım değerleri, oyuncu kaliteleri, futbol gelenekleri, tarihi değerleri, bakış açıları... Her şey farklı olmuştur ve dünya var olduğu sürece de birbiriyle tamamen benzemeyeceklerdir, tıpkı dünyada hiçbir insanın hiçbir şekilde birbiriyle aynı olamayacağı gibi...

Ancak gel gelelim, son 4-5 yılda Türk futbolu ile Avrupa futbolu arasında kıyaslamalar başladı ve çoğu zaman tavan yaptı bu kıyaslamalar! Önce EURO 2008 başarımızın ardından milli takımımızın her milli takıma kafa tutacak düzeye geldiğini ve kesinlikle turnuva takımı olduğunu iddia ettik; ancak burada uzattığımız el maalesef boş kaldı ve bu taraftan çöktük!

Daha sonrasında ülkemize kaliteli(!) yabancı oyuncular gelmeye başlayınca birden heyecanlandık. "Artık en iyi oyuncular bile bizim ülkemizi seçiyor." dedik. Dedik ama ne için, neye göre dedik? Roberto Carlos geldi ilk önce, 2 sene boyunca aldığı parayı karşılayak en fazla 5 ya da 6 maç oynayıp gitti. Sonra bir Elano gördük ülkemizde. Koskoca Brezilya milli takımının değişmez oyuncusu olan adam, ülkemizdeki her maçta umursamaz ve top oynamayı bilmiyormuş edalarında geçirdi Türkiye kariyerini. Ardından bir Guti geldi ülkemize! Real Madrid tarihinin en büyük oyuncularından biri, ki öyle bir ismi o yaşta olsa bile ülkemize getirmek hiç de kolay değil, ülkemiz futboluna kazandırdık. Ancak arkadaşları sahada terk dökerken gece kulüplerine gitti efsane Guti Hernandez. Maalesef transfer tarafına uzattığımız elimiz de boş kaldı, oradan da bir şey çıkaramadık.

En sonunda o da yetmedi! 24 yaşında kırılmadık rekor bırakmamış ve 5 yıllık profesyonel kariyerinde 250'ye yakın gol atmış Messil ile Arda Turan'ı karşılaştırdık. Türkiye'nin son 10 yıldaki en yetenekli ismi kimdir diye sorduğumuzda herkes söyler Arda Turan'ı. Ama Messi ile Arda Turan bir tutulabilir mi? Bana göre kesinlikle hayır! Senede 30-35 maç oynayan ve bunların kısmen 5'te 1'inde kişisel yetenekleriyle maç kazandıran bir Arda ile, ki bu değer de ülkemiz futbolu açısından büyük bir değerdir, yılda yaklaşık 50-60 maç oynayan ve maç başına 1.5 gol ortamalası ile oynayan bir adamı karşılaştırdık. Bu hem futbol kültürüne, hem de Arda Turan'a yapılan büyük bir saygısızlıktı bana göre. Nitekim bu taraftan da bir şey çık(a)mayacağını anladık ve en sonda kulüp bazına döndük...

Kulüplerimiz son yıllarda muhteşem bir şekilde yükseliyor dedik... Dedik ama yine dediğimizle kaldık! Galatasaray'ın muazzam 2000 zaferleri ve Fenerbahçe'nin destansı 2008 çeyrek final olayları dışında ne yaptık Avrupa kulüplerinin hizasına erişebilmek için? Hiçbir şey. Ligimizin kalitesi artıyor dedik, dünyanın hiçbir tarafında görülmeyen 2 haftada 4 maç sistemini getirdik; dünya büyüklerine gitmeyen oyuncuları transfer ediyoruz dedik, yaşı geçmiş ve kariyerini gözünde bitirmiş adamlara paraları saçtık; milli takımımız tamamen turnuva takımı oldu dedik, 6 senede bir zorla turnuvalara gitmeye alıştık... Çok şey sayılır böyle, ancak biz hala Avrupa futboluna yaklaştığımızı düşünüyoruz. Çok yanılıyoruz...

Fenerbahçe-Galatasaray derbileri için "dünya derbisi" diyoruz, hoş bana göre bunu söyleyen sadece biziz, ancak bana göre ülkemiz dışında bu derbiyi izleyen kişi sayısı ülkemiz nüfusu bile etmez. Tahmini olarak Fenerbahçe-Galatasaray maçlarının bütün dünyada 150 milyon kişi tarafından izlendiğini düşünelim(maksimum tahmin); bugün oynanan Real Madrid-Osasuna maçının Çin'de izlenme sayısının bile iki katını yakalmış oluyoruz. İşte siz düşünün futbolumuzun hâlini! Dünya derbisi dediğimiz derbiyi 150 milyon kişi belki izliyor tüm dünyada, Real Madrid-Osasuna gibi normal günde açıp bakmayacağımız bir maçı sadece Çin'de 65 milyon kişi izliyor.

İşte futbolumuzun gerçek hâli! Yorumu size kalmış...

Fotoğraf: Real Madrid CF v AFC Ajax - Champions League By: Denis Doyle @Getty Images Sport

Blog Söyleşileri #16 | Okay Karacan

2011-11-04T22:11:00.005+02:00

- Öncelikle sizin gibi değerli bir spor adamı ile röportaj yapmaktan dolayı, mutluluk duyuyoruz ve teşekkür ederiz.

-Ben teşekkür ederim..

- Biyografi, özgeçmiş gibi klasik röportaj başlangıcı yapmak istemiyorum. İlk olarak spor hayatına nasıl başladığınızıanlatır mısınız?

1982 Dünya Kupası ile bu oyuna aşık olduğumusöylemeliyim, o zaman judo öğrenmeye başlamıştım. Judonun verdiği esneklik vedüzenli antrenman sayesinde mahalledeki maçlarda sıradışı işler çıkarırdım. Futbolcuolma hayali kurduğum günler 1982 Dünya kupasına denk gelir; ancak ne gariptir ki, futbol anlatıcılığına öykünmeye de o dönemde başladım. :) Sans ikincisinde güldüve 1992'de, hayalimden 10 yıl sonra futbol sahasının bir tarafından tutunmayı başarmıştım.

- Spikerlik sizin için ne demek? Aslında sadece spiker olduğunuzu söylemek yanlış olur. Siz tam anlamıyla her türlü şeyi yapabilen bir kişisiniz spor medyası içerisinde. Ancak bizi sizi daha çok spikerolarak spor ekranlarında gördüğümüz için, sanırız en çok spikerlik yönünüzüanlatmanız daha doğru olacaktır...

Küçüklüğümde hep okurdum, okumak banakonuşmak için cesaret kazandırdı. Konuştukça, ezbercilikten doğaçlama anlatıcılığaterfi ettiğimi hissettim. Spikerlik benim için ne demek biliyor musunuz? Zamanında çok okumanın bir ödülü...

- Sizin için hayattaki en önemli şey spor mu, ya da futbol mu? Sporsuz yaşayabileceğinizi, en azından sporla iş olarak uğraşmadanhayatınızı devam ettirebileceğinizi düşünüyor musunuz?

Hayattaki en önemli şey tabii ki futboldeğil! Ama futbolsuz yaşamam da pek mümkün görünmüyor. Şöyle diyelim: Biryerlerde futbol topu yuvarlanır, birileri yüksek sesle homurdanırken bir köşeyeçekilip dünyanın öteki meseleleri ile ilgilenmenin, hayatımın en önemlisenaryosu olduğunu düşünmüyorum.

- Bu tür sorularla röportajımızı doldurmak istemem, ancak sizi seven çok sayıda sporseverin sizi tanıması için bu soruları yöneltiyorum. Yıllardır bu işi yapıyorsunuz ve elbettebirilerini örnek aldınız, birilerinden etkilendiniz. Sizi bu yola iten kişilerkimler? Bu yolda ilerlerken örnek aldığınız duayen isimler var mı?

Halit Kıvanç'ı Ali Sami Yen stadı çıkışıMecidiyeköy'de; elleri cebinde, kendinden emin ve barışık bir şekilde yürürken görmüştüm. Belliki yaptığı işten huzur duyuyordu. 8 yaşındaolmalıyım. Onun futbol spikeri olduğunu biliyor, büyüklerimin yeteneklerikonusunda konuştuğunu sık sık duyuyordum. Sanıyorum o gün bu meslekle sözlenmiştim.Halit Ağabey dışında Tansu Polatkan, Ümit Aktan. Abidin Aydoğdu, Öztürk Pekindöneminin büyük etkisi var. O dönemde de bu meslekle nişanlandım. Levent Özçelik,Ercan Taner, Hüseyin Başaran döneminde evlilik gerçekleşti. Özetle yaşantımıntüm evrelerinde birilerinin anlattıklarından ilhamlar alarak ilerledim.

- Her genç gibi siz de küçüklüğünüzde futbolcu veya basketbolcu veya tenisçi olmak istediniz mi? Yoksa amatör olarak, çocukken bunları yaptıktan sonra sadece sporun medya bölümüne mi ilgi duydunuz?

Sanıyorum bu sorunun cevabını yukarıda verdim ama burası boş kalmasın. Nottingham Forest forması giyen bir futbolcuolmanın hayaliyle en az beş yıl yaşamışımdır herhalde. :) Sonrası hayatın gerçekleri..

- Sanırız sizin özel hayatınız olarak tanımlayabileceğimizsorular için bu kadar kâfi diyebiliriz. Biraz da futbola dönelim! Futbolla sonyıllarda aranız nasıl, özellikle Türk futbolunun şu anki halini ve geleceğininasıl görüyorsunuz?

Aktif futbol anlatıcılığını bıraktıktansonra, bir parça vatanını özleyen bir gurbetçi gibi hissettim kendimi ama şimdisanırım kendime geldim. :) O dönem dahaçok İspanya ve İngiltere maçları anlatıp, batı futboluna odaklandığım içinTürkiye liglerini izlerken seçici davranıyordum. Şimdi ise film tersine döndü! :) Nevar ki her türlü olumsuzluğa rağmen ligimizin halâ izlenmeye değer bir kalitesiolduğuna inanıyorum. Böyle bir üç büyükler geleneği, bir onlara başkaldırmıştakımın bulunduğu, ülkenin her tarafında İstanbul takımlarının tutulduğu örnekyok ve biz hep bardağın boş tarafını görüyoruz.

- Türk futbolu son zamanlarda ciddi bir kaos ortamından geçiyor ve bunun altından kalkmak da biraz zaman alacak gibi.Sizce futbolu yönetenler, oynayanlar, futboldan para kazanan her türlü kişiler(medyamensubu, yönetici, oyuncu...), futbolu izleyenler ne tür şekilde davranmalı vehareket etmeli bu zamanlarda?

Sağduyulu davranmak sadece sözde kaldığındanbu cümleyi kullanmayı tercih etmiyorum. Sadece futbol üzerine çalışan her birkişi ya da kurumun oyunun üzerine çıkma halinden ciddi ciddi kurtulmasıgerekiyor. Hiçbir yorumcu, köşe yazarı, futbolcu, teknik direktör, başkanfutbol oyununun kendisinden önde olmamalı.

- Türk futbolunun içine indirgeyelim biraz. Tek tek baktığımızda, son zamanlarda kulüplerimizi ve kulüplerimizin Avrupa'daki durumlarını nasıl değerlendirirsiniz? Sizce son yıllardaki en iyitakım kim? Yıldızı parlayan isimler kim, kimleri beğeniyorsunuz? Hangi hocalarıiyi buluyorsunuz? Bunları öğrenebilir miyiz?

Avrupa'daki hâlimizin Türkiye'deki enerjive kaliteyi yansıttığı bir çok maç olsa da devamlılık sorunu var. Hem Avrupahem Türkiye ritmini tutturmak esas mesele ve bu konuda maalesef başarısız birülkeyiz. Belirgin bir iyi takım vurgusu yapmak istemiyorum ama Fenerbahçe'ninbüyüme modeli sıradışı. Abdullah Avcı, Şenol Güneş, Aykut Kocaman kendilerinehas stillerle öne çıkıyorlar, Ertuğrul Sağlam'ın ise ayrı bir aurası var..

- Avrupa'ya da dönelim biraz. Siz futbolun sadece oyun yönünden çok, onun güzellikleri ve bilinmeyen yönleriyle de ilgilenen birisisiniz gerek yaptığınız programlarınızla, gerek konuşurken bile sözcüklerinize yansızyan etkileyicilikle. Sizce Avrupa futbolu ne yöndeilerliyor? Türk futboluna göre daha mı zevk alıyorsunuz onları izlerken, onlarla ilgili bir konuyu okurken? Onların yaşam ve futbol felsefesi bizdendaha mı farklı? Onlar futbolu bizden daha mı zevkli hale getirmeye çalışıyorlar? Düşünceleriniz nelerdir?

Avrupa futbolunda son yıllarda ofansifkarakterin yerli yerine oturduğunu, Barcelona örneğini kopyalama isteğinin ağırlığınıhissettirdiğini düşünüyorum. Dikkat edilirse İtalya hariç birçok Avrupaliginde gollü maçların sayısı artıyor. Ayrıca atılan gollerin kalitesinin altınıçizmek isterim! İngiltere liglerini samimi ve rekabetçi yönü, Alman liglerini gösteriştenuzak, tutkulu seyircisi nedeniyle ve İspanyol futbolunu da Barcelona-Real Madridekseninden sıradışı buluyor ve onları izlemekten keyif alıyorum. Şüphe yok kiTürkiye liglerini izlemenin heyecanı bambaşka. :)

- Avrupa demişken, Avrupa'da oynayan oyuncularımızı sormamak olmaz! Arda Turan'ın Atletico Madrid kariyerini nasıl değerlendiriyorsunuz. Real Madrid'in Nuri Şahin ve Hamit Altıntop transferlerini yaparak ne amaçladığını düşünüyorsunuz? Sizce oraya uyum sağlayabilirlermi?

Arda'yı çok seviyorum. Oynadığı tüm oyunlardan keyif aldım ve almaya devam ediyorum. Cesurca bir kararla İspanya'yagitti ve kendini çabucak ispatladı. Dahaiyi yerlere gelmesi, aklını Türkiye'den uzak tutmasına ve Nihat örneğinde olduğugibi yaşadığı yerle barışmasına bağlı. Nuri gelecekte hepimizi şaşırtacak birperformans gösterecek, başka bir aklı var Nuri'nin... Hamit ise, aslında Türkiye'de oynayıp bilgeliğinden mahrum etmemeli bizleri. Real Madrid içinbir parça geç oldu diye düşünüyorum...

- Peki Avrupa'da bazı zincirler kırılabilirmi bu seneden itibaren? İngiltere'de Manchester hegomanyası, İspanya'da Barcelona hegomanyası... Rakiplerinin bu direnci kırabileceklerini düşünüyormusunuz?

Kısa vadede kırılabilir. Her takım gibibu iki takımın başarıları da taklit edilebilir ama uzun vadede onları altedebilmek için sağlam ve kalıcı temelller atmak gerekiyor. Bu da aslında öylekolay bir iş değil. Arsenal en güçlüadaydır bence...

- Güzel geçen röportajımızı sonlandırmadan önce futbol ile ilgili son bir şey soralım. Milli takımı nasıl buluyorsunuz?Son yıllardaki performansı nasıl sizce? Özellikle EURO 2012 elemelerindeki hocave oyuncu performansları ne durumda, tercihler doğru mu? Sizce turnuvayagidebilir miyiz?

Euro 2012 elemeleri takımın limitlerininçok altında kaldığını gösterdi bize. Bir F1 otomobili gibi; lastikler, şasi,motor ve pilot dörtlüsünün uyumu çok önemliydi. Sanırım biz pilot ve lastiklerkonusunda hep sıkıntı yaşadık. Yani pilot, lastik seçimlerinde zaman zamandramatik yanlışlıklar yaptı.

- Vakit ayırdığınız için teşekkür ederiz. Gitmeden önce, sizin yaptığınız mesleği yapmak isteyen gençlere neler önerirsiniz? Tavsiyeleriniz nelerdir?

Ben teşekkür ederim. Röportajı uzun süre boyunca beklettiğim için kusura bakmayın. :) Çok okumak, mütevazı olmak önemli iki anahtar. Yine de yukarıdaki örneği vermeliyim: Motor, lastik, şasi ve pilot dengesini korumak. Aşırı gitmemek ve haddini zorlamamak tavsiyemdir...

- Çok teşekkür ederiz. Mutlu ve spor dolu günler dileğiyle...

Ben teşekkür ediyor, hayatta herşeyin gönlünüzce olmasını diliyorum...

Fernando Torres gol yollarında eskiye dönmezse, Petr Cech'in endişe duyması gerek!

2011-11-04T13:08:00.003+02:00

Chelsea kalecisi Petr Cech, takım arkadaşı Fernando Torres'in form yakalayamaması durumunda eldivenlerini kaptırabilir!

Tabii ki bu işin şaka tarafı ancak Fernando Torres'in bir zamanlar kalecilik yaptığı da bir gerçek. "Ağabeyim kaleciydi" diyor Torres. Bu yüzden ben de kaleye geçtim..."

Ancak hikayenin geri kalanı çok iyi sayılmaz; "Bir keresinde beni de kaleye geçirdiler. Gelen bir şutta dişim kırıldı. Annem de bir daha kaleye geçmeme izin vermedi. Antrenmanlarda fırsat buldukça kaleye geçiyorum. Bazen benden bir mevkii seçmem isteniyor ve ben hemen eldivenleri giyiyorum."

Cech bunları duymuşsa eğer artık eskisi kadar sakatlanmayacaktır!

Four Four Two TR, Kasım 2011 (Andy Murray)

Fotoğraf: Valencia CF v Chelsea FC - UEFA Champions League By: Manuel Queimadelos Alonso @Getty Images Sport

Neymar yeni Robinho mu olacak yoksa yeni Ronaldo mu?

2011-10-30T15:02:00.004+02:00

Neymar için bir 'canavar' olduğunu söylemek yanlış bir kelime olmaz. Örneğin Barcelona'da forma giyen Lionel Messi gibi üstün özellikleri olan oyuncular için bu kavramı kullanmak oldukça doğal. Real Madrid'in yeni hedefi Neymar'ı da bu kelime ile tarif edebilmek mümkün.

Neymar'ın yeteneklerinin yanında başka anlamlarda da zaman zaman canavara dönüştüğü bir gerçek. Bir dönem Santos'u çalıştıran Dorival Junior ile aralarında yaşananlar buna kanıt olacak şekilde. Bir maçta Neymar'ın yere düşürülmesi ile penaltı kazanan Santos, Teknik Direktör Junior'un isteği üzerine başka bir oyuncu ile penaltı atışını gole çevirdi. Ancak genç Neymar, hocasının bu kararına adeta delirdi ve ona omuz silkti. Saha içinde kavga etmeye bile kalkıştı. Arkadaşları onu sakinleştirmeye çalışsa da başarısız oldular.

"Biz Brezilya futbolu için bir canavar yarattık" diyor Simoes. Neymar kalan maçlarda yeteneklerini kullanmak istemedi. Bu Santos için kötüye işaretti. Bunun devamında o dönem Teknik Direktör olan Dorival Junior, Neymar yüzünden işini kaybetti. Bu durum, Neymar'ın yetenekleri dışında da bir canavar olduğunun kanıtıydı.

Romario, geçen yaz Neymar'ın Brezilya Milli Takımı kadrosuna dahil edilmesi ve Dünya Kupası'nda oynaması için lobi faaliyetlerinde bulundu. Ancak takımın patronu Dunga, disiplin eksiklikleri bulunan Neymar'ı Güney Afrika'daki Dünya Kupası'na götürmeme kararı aldı.

Daha sonra Neymar'ın Twitter'dan yazılanlardan sonra başının mahkeme ile derde girmesi, ceza almasına sebep olabilirdi ancak delil yetersizliğini uygun bulan mahkeme, genç oyuncuya herhangi bir ceza vermedi.

Brezilya Milli Takım formasına kavulan Neymar, ilk olarak ABD'ye karşı fantastik bir oyun ile beraber 2 güzel gol kaydetse de, Dunga onu yine sonraki maçlarda düşünmedi. Daha sonra Dunga Milli Takımdan ayrılıp yerine Menezes gelince Neymar'a yeniden bir şans doğdu. Ancak Menezes'te geçmişte Neymar'ın Santos Teknik Direktörü Dorival Junior ile yaşadıklarından ötürü endişeli ve mutsuz olduğunu söylemeyi ihmal etmemişti.

Neymar, sahadaki dikkat çekici olumsuz tavırlarından vazgeçmemeye devam etti. Sao Paulo kalecisi Rogerio Ceni ile yaşadıkları, futbol ahlakına uymayan davranışlardı.

Bu tür hareketler, zararsız görünebilir. Ancak Neymar, büyük yeteneklerinin ve artan hayranlarının yanında, bu gibi davranışları sebebiyle aynı sayıda da düşman kazanıyor.

Brezilya'nın efsane kaptanlarından Cafu, "Neymar'ın disipline ihtiyacı var" diyerek büyük uyarıyı gerçekleştiriyor.

Ronaldo'nun büyük bir hayranı olduğunu her fırsatta dile getiren Neymar, Real Madrid'in kendisini tranfser etmek adına ilgilenmesi ile İspanyol kulübünde Ronaldo gibi efsane olmak yolunda adımlar atabilir. Ronaldo da yaptığı açıklamalar ile Neymar'ın Santiago Bernabeu'da geçmişte kendisinin yaptıklarını yapabileceğini söyledi.

Ancak Ronlado'nun bu söylediklerinin doğru çıkacağı kesin değil. Sonuçta Pele, Robinho Real Madrid'e giderken de aynı şeyleri söylemişti. Ancak zamanla Real Madrid'de sorunlar yaşayan Robinho, takımdan ayrılmak zorunda kalmıştı ve sık sık disiplinsizlik suçları ile karşı karşıya olmuştu. Robinho ile Neymar arasındaki benzerlikler gözle görülür biçimde. Her iki oyuncu da Santos takımından yetişen yetenekler.

Robinho ve Neymar'ın menajerleri ise aynı kişi. Wagner Riberio, şimdilerde Robinho'nun Real Madrid'e gidişindeki gibi Neymar için İspanyollarla görüşme halinde.

Tüm dünyayı etkileyen Neymar, Real Madrid'e transferi halinde yine 'Canavar' olmaya devam edecek gibi görünüyor. Ancak hangi canavar? Robinho mu, Ronaldo mu?

Fotoğraf: Brazil v Ghana - International Friendly By: Clive Rose @Getty Images Sport

Tekrar gösterim

Goal.com

Parayla saadet oldu mu? Futbolun yükselen ekipleri | Bölüm 1

2011-10-28T21:27:00.003+03:00

Son yıllarda futbol, dünya futbolu çok gelişti. Özellikle ekonomik ve sosyal olarak dünyada pek varlık gösteremeyen ülkelerin, bu yönlerden gelişmesi futbolu da çok etkiledi son 10 yılda. Öncelerde futbol, dünya çapında 8-10 takımın kontrol ettiği bir futbol hâlindeyken; şimdilerde her kıtada, hatta ve hatta her ligde birden çok lider takım var artık.

Bu saydığımız nedenlerin sonucunda da dünya çağında ve yerel bazda gelişen futbolcular, kişiler, takımlar, kulüpler var. Biz bu yazımızda sizler için son 10 yılda ekonomi ve sosyal etkenler sayesinde gelişmeye başlayan, liglerinde ve kıtalarında söz sahibi olmaya başlayan takımları sizler için inceleyeceğiz. Lafı fazla uzatmıyoruz ve işte son yılların yükselen takımlarının ilk bölümü sizler için sıralıyoruz...

Manchester City

Sanırız Manchester City için 3 senedir söylenen tek bir şey var: "Parayla saadet olmaz..." Ancak her ne kadar bu lafı ve ideolojiyi destekleyenler çok sayıda olsa da, Manchester City bu sene inanılmaz bir yükselişin içine girdi. Arap işadamı Khaldoon Al Mubarak'ın 3 sene önce satın aldığı takım, akıl almayan bir para sisteminin içinde bulmuştu kendini. Bundan sonra da büyük çaplı transferler, yenilenen stadyum, gelip giden sağlam hocalar derken Manchester City bir türlü başarıyı yakalayamamıştı. Ancak bu sene başında Roberto Mancini'nin takımının başında güven oyu vererek kalması, Joe Hart gibi bir kalecinin ortaya çıkması, takıma Gael Clichy, Samir Nasri, Sergio Aguero gibi muazzam isimlerin dahil edilmesi çıtayı daha da yükseltti. Geçtiğimiz sene kadro yapısını ve istikrarı oturtamayan Mancini; Kompany, Yaya Toure, David Silva ve Aguero gibi 4 önemli ismi takıma oturtarak düzeni sağladı. Bunun kanıtı ve sonuçlarının ortaya çıkması da çok uzun sürmedi ve City lige muhteşem bir giriş yaptı. Avrupa'ya istedikleri gibi başlayamamalarının nedeni tecrübesizlik olarak gözükse de, ligde kendi sahalarında güçlü Tottenham'ı yenmeleri ve deplasmanda şehrin diğer takımı olan United'ı 6-1 skor ile darmadağın etmesi City tehlikesini yeterince ortaya çıkardı. Bakalım bu sefer parayla saadet olacak mı? Hep birlikte göreceğiz...

Paris Saint Germain

Fransa futbolunun başkent temsilcisi ve ekollerinden biri olan PSG de bu sezon farklı, bembeyaz bir sayfa açarak yola başlayanlardan. Son lig şampiyonluğunu 17 sene önce, 1994 yılında kazanabilen Paris ekibi, bu şampiyonlukla beraber tarihinde sadece 2 lig kupasına sahip konumda. Özellikle son 2-3 senedir orta sıra takımı konumuna gelen ve çoğunlukla Avrupa Ligi, ya da uzun süre bildiğimiz adıyla UEFA Kupası'nda katılabilen PSG için de her şey çok farklı. 2011 yılının Mayıs yılında Katar şirketleri tarafından %70 hissesi alınan kulüp, itibar ve ekonomik olarak bir anlamda çağ atlamış oldu. İlk önce Traore, Coupet, Makalele, Giuly gibi yaşı geçmiş oyuncularla yollarını ayıran başkent ekibi; takımın futbol direktörlüğüne de öncelerde Milan ve Inter'i çalıştırmış olan Leonardo'yu getirerek büyük sükse yaptı. Bununla da kalmayan Paris Saint Germain, hatrı sayılır Avrupa kulüplerinin de transferler listelerinde olan Milan Bisevac, Jeremy Menez, Blaise Matuidi, Diego Lugano, Kevin Gameiro, Mohamed Sissoko, Salvatore Sirigu kimi birbirinden kalteli ayakları kadrosuna katmayı başardı. Şu anda 10 haftası geçmiş olan Fransa 1. Ligi'nde lider bulunan takım bu sene bir şeyler yapacak gibi gözüküyor. Bakalım onlar da City gibi ilk senenin tecrübesizliğinden ve şanssızlığından etkilenecek mi?

Napoli

İtalya futbolu... Ateşli, saldırgan, çılgın, akla hayale sığmayacak özelliklere sahip olan bir futboldur İtalyan futbolu. Ve tabii ki Napoli de bu futbol furyasının en büyük temsilcilerinden biridir İtalya'da, dünyada. Napoli denince akla her zaman Diego Armando Maradona gelmiştir. Ancak bundan sonra Napoli denince akla yükselen bir yıldız, dünya futbolunda söz sahibi olacak yeni takım olarak gelecek. Çünkü Napoli hiç beklenmedik bir şekilde, gümbür gümbür geliyor! Aslında bu sezon lige, geçen senenin sonlarında oynadıkları oyunu oynayarak başlayamadı Napoli; ancak sayıca çok fazla büyük takımın bulunduğu puan tablosunda 5. sırada olmaları da gayet normal en nihayetinde. Geçen sene Cavani, Hamsik, Lavezzi üçlüsüyle Serie A'yı sallayan çizme temsilcisi, gösterdiği üstün performans ile bu sene Şampiyonlar Ligi'nde oynamaya hak kazanmıştı. Bu sene kadro yapısını çok değiştirmeyen Napoli; kadrosuna Gökhan İnler, Goran Pandev, Miguel Britos gibi takım oyununu çok başarılı oynayabilen oyuncuları kattı. Özellikle son şampiyon oldukları 1990 sezonundan sonra, yani tam 21 sene sonra bu kadar büyük moralle lige başlayan İtalyan ekibinin durmaya da niyeti yok gibi. Bakalım ileriki zamanlarda Napoli neler yaşayacak, yaşatacak biz futbolseverlere?..

Newcastle United

Newcastle United deyince, akla o yıllar önce kaçırdıkları malum şampiyonluk gelir. Tarihlerinde ilk kez yaklaştıkları o şampiyonluk kupasına ulaşamayan Newcastle, özellikle son 10 yıllık periyotta tam bir asansör takımına dönmek üzereydi. Ta ki İngiliz işadamı Mike Ashley kulübü satın alana kadar. İngiliz futbol tarihinin en köklü kulüplerinden biri olan Newcastle United, aynı zamanda İngiliz futbolunun en büyük taraftar topluluklarından ve en güzel stadyumlarından birine de sahip. Uzun yıllar düşe kalka aayakta durmaya çalışan takım, sonunda kendine gelerek büyük bir yükselişe geçmeye başladı belki de. Kulübün el değiştirmesinden önce çok büyük sıkıntılar yaşayan ve yine düşmemeye oynayan ekip, bu sezon başlangıcı ile beraber tarihinde yepyeni bir sayfa açtı. Satılan oyunculardan gelen paralar ve kulüe sağlanan maddi gelir, futbol takımının önünün açılmasına olanak sağladı. 2011-12 sezonun başında kaptanlığı uzun yıllardır takımda bulunan tecrübeli defans oyuncusu Coloccini'ye veren takım, sorunlu yıldızı Joey Barton'u da takımdan def ederek belki de huzur katsayısını arttırmış oldu. Bunun dışında Davida Santon, Yohann Cabaye, Gabriel Obertan, Demba Ba, Hatem Ben Arfa gibi genç ve kaliteli oyuncuları kadrosuna katan Kuzeydoğu İngiltere ekibi, taraftarlının uzun yıllardır çektiği başarılı takım hasretini de bu sene gidermiş olacak belki, kim bilir? Zaten Newcastle'ın 10 haftadır devam eden lig tablosunun 4. sırada yer alması da buna bir işaret...

Yazının ikinci bölümünde, dünya futbolunda yükselişe geçmiş olan diğer takımları da bulabileceksiniz...

Fotoğraf: SSC Napoli v Udinese Calcio - Serie A By: Giuseppe Bellini @Getty Images Sport

Arda Okvay, Goal.com

Şehrin diğer çocuğu artık büyüdü!

2011-10-27T13:26:00.003+03:00

Manchester Derbisi, Türk izleyicisi için özellikle Manchester City'nin yeni sermayedarları sonrası yaptığı yatırımlar ve kurduğu takım ile beraber daha ilgi çekici bir hal almaya başlamıştı. Bunun sonucu olarak da geçtiğimiz Pazar günü oynanan maçın bu kadar çok konuşulması ise oldukça doğal.

Manchester şehrinde iki renk vardır; Mavi ve kırmızı. Şehrin iki takımı olan City ve United'ı temsil eden bu renkler, gerçekten de iki takım taraftarlarını birbirlerinden ayıran tek neden. Tüm Manchester aynı partiye oy verir, tüm şehir Liverpool'a karşıdır ancak iş City, United rekabetine geldiğinde işler bir anda değişiverir.

Çoğu Manchester United taraftarının Malcolm Glazer'in kulübün sahibi olmasına verdiği tepkinin tam tersine, City taraftarları Şeyh Mansour'dan oldukça memnun görünüyorlar. Bu gelişimden geçmişteki kötü sonuçlar nedeniyle memnuniyetle bahsediyorlar. Onlara göre eğer kaliteli oyuncularla birlikte güzel bir futbol sergilenecekse hiçbir problem yok. Böyle bir durumda City'liler kulübü kimin finanse ettiği ile ilgili haberlerle ilgilenmiyorlar bile.

Bu sezon Premier Lig'de daha önce oynanan ve Manchester United'ın Arsenal'i 8-2 yenmesi ile sonuçlanan maçın yanında bu karşılaşma, hem daha büyük bir rekabete konu olması, hem de 6-1'lik bir sonuç çıkması sebebiyle daha ilgi çekici bir hal alıyor. Manchester City'nin son yıllarda büründüğü 'büyük' takım durumu, Manchester derbisini bu sezon daha dengeli bir yapıya dönüştürecek etkenlerden biriydi. Nitekim, karşılaşmanın ilk yarısı 0-1 City'nin üstünlüğü ile tamamlandı ve bizler, ManU'nun en kötü bir gol bulup puanların paylaşılacağını düşündük ancak tamamen yanıldık.

Maçtan önce evinde arkadaşları ile havai fişeklerle oynayan ve küçük çaplı bir yangına sebep olan yaramaz Mario Balotelli, Manchester United karşısında perdeyi açan isim oluyor ve 'Cantonavari' bir sevinç ile Old Trafford'da ezeli rakibe atılan golün keyfini sürüyordu.

Yaşı çok büyük olmayan hiç kimse, Manchester United'ın son yıllarda 6 gol yediğine şahit olmamıştı. Hele ki kendi sahasında, hiç... İkinci yarıda bulduğu goller ile ezeli rakibini 6-1 yenen Manchester City, bunun yanında belki de daha önce Manchester United'ın farklı yendiği Ipswich Town, N.Forest, Roma ve Arsenal gibi takımların da ufak bir gülüş çekmelerini sağlamıştı.

Elbette Manchester City'nin aldığı bu 6-1'lik galibiyetin farklı nedenleri de var. İlk yarı boyunca çok iyi konsantre olan iki takımdan Manchester United, kimsenin nedenini bilmediği bir şekilde, çok disiplinli olması ile nam salmasına rağmen oyundan bir anda düşünce Manchester City'nin de golleri ard arda geldi ve karşılaşma bir anda farka gitti. Roberto Mancini'nin nasıl bir teknik ile futbolcularını bu maça hazırladığı ve ne gibi isteklerde bulunduğu bir yana maç esnasında ruh olarak sahada olamayan United tarafı, kesinlikle böyle bir yenilgiyi haketti. Ve anladık ki, Manchester şehrinin 'üvey' evlat muamelesi gören minik çocuğu City, artık büyüdü ve kendi ayaklarının üzerinde durabilir hale geldi...

2011-2012 sezonu ile beraber ilk dokuz haftada yakaladıkları gol ortalaması, gol krallıklarında ilk sıralarda bulunan oyunculara sahip olmaları (Sergio Agüero, Edin Dzeko), ligin en çok şut çeken takımı olmaları, en çok asist yapan oyunculara sahip olmaları (David Silva, Samir Nasri), ve geçtiğimiz yıllara nazaran artmaya başlayan seyirci desteği ile bu sezon Manchester City şampiyon olabilir. Şimdi büyüyen bu çocuk, Chelsea'nin Roman Abranovich'ten sonra elde ettiği saygınlığı daha da fazla kazanmalı. Sonuç olarak her ne kadar fark atsa da ezeli rakipleri, İngiltere'nin değil dünyanın da en zengin ve prestijli takımlarından bir tanesi. Bakalım sezon sonu olası bir şamopiyonluk, City'ye neler getirecek?

Goal.com

Fotoğraf: Manchester United v Manchester City - Premier League By: Laurence Griffiths Getty Images Sport

Türk futbolunun iki ayağı da toprakta!

2011-10-26T17:17:00.003+03:00

88 yıldır iyisiyle kötüsüyle, acısıyla tatlısıyla, büyüğüyle küçüğüyle geçinip giden Türk futbolu hayatını kaybetmek üzere! Yıllardır biz bu oyunu güzel oynamaya çalıştık. Dünyada futbol oynanan her ülkede olduğu gibi kavgalar oldu, gerek takım gerekse de kişiler arasında; ama biz futbolu sadece "futbol" olarak oynamak istedik, ancak buna izin vermedirler...

Yıllar önce derbilerde deplasman taraftarının yasaklanmasıyla bir kalp krizi geçirmişti Türk futbolu. Ancak kısa sürede yapılan müdahalelerle hayata geri dönmüştü. Uzun yıllar tedavi gördükten sonra ayağa kalkmaya hazırlanıyordu Türk futbolu! Kulüp takımlar Avrupa'da gittikçe ileri turlara kalıyor, ligde her sezon akıl almaz şampiyonluk yarışları oluyor, transferlerde yıldızlar birer ikişer geliyor, kulüpler dünyaya açılıyordu. Ancak geçtiğimiz sezon sezon sonunda, bu sefer şike(!) ile ikinci kalp krizini geçirdi Türk futbolu ve bu sefer kolay ayağa kalkamadı. Çünkü bu olay sanılan kadar küçük çapta değildi ve futbolumuzu derinden etkileyecekti. Ancak Türk futbolu yine hayata yenilmedi ve yatalak da olsa yaşamaya devam etti. 2-3 aydır mutluydu da Türk futbolu, hayata futbol ile tutunmaya çalışıyordu. Ancak bugün bir kez daha yıkıldı...

Diğer olaylar yetmezmiş gibi futbolumuz üzerinde, tam dayanışmanın yaşanması gereken günlerde derbi deplasmanlarındaki seyircilere yine yasak koyuldu. Türk futbolu ne acıdır ki, bir kez daha kalp krizi geçirdi bugün ve artık hayattan umudunu kesmeye başladı! Peki biz hayattan, futboldan umudumuzu kesmeli miyiz? Futbola her zaman inandığımız, futbolu hep sevdiğimiz şekilde sımsıkı sarılmalı mıyız ona? Bence sarılmalıyız! Çünkü futbol, dünyada bir çok şeyden daha öte bizim için, futbolseverler için...

Dünyanın her tarafında var kavga, ölüm, şike, teşvik, hakem hatası, yanlış karar, kendi kalesine atılan gol, hat-trick, yanlış anons, gol sevinci... Dünyanın her tarafında oynanıyor futbol. Çoğu ülke de bizim gibi zor süreçler geçirdi. Ancak hiçbir futbol ülkesi, bizimki kadar futbola çomak sokmadı. Hep bir yanlış aradık, hep bir hata gözledik futbolda! Hangi hakem hata yapsa onu idam ettik, hangi oyuncu topu ıskalasa ona şikeci dedik, kim telefon ile görüşme yapsa teşvikçi dedik, hangi kaleci hatalı gol yerse hatır var dedik... Dedik de dedik! Ama her zaman futbolun içinde olan şeylerdi bunlar ve biz de futbolu böyle yaşadık. Ancak futbolun içine yetkili kişilerin çomak sokması bitirdi futbolumuzu!

Ben, sen, öbürü, bütün hepsi... Herkes futbolu her zaman sevdiği gibi izlemeye devam edecek, ancak Türk futbolu eskisi kadar zevk verecek mi artık? Bunlardan sonra Avrupa futbolundan daha fazla şevkle izleyecek miyiz futbolumuzu? Bunu zaman gösterecektir, ancak Türk futbolu bir kalp krizi daha geçirirse yaşayamaz artık, hayatını kaybeder...

Beckham'ın anlaşılamayan stili! Duran topların efendileri | Bölüm 2

2011-10-19T13:00:00.000+03:00

Duran topların efendilerini anlattığımız bu yazı dizisinde, dizinin ilk baskısında Brezilyalı efsane futbolcu ve frikik dehası Juninho Pernambucano'ya yer vermiştik. Estetik stili, inanılamayan frikik goller, frikik kullanırken topun dibine girişi, futbolculuk kariyerindeki efendiliği, bitmek bilmeyen kariyeri... Bu yönlerden değerlendirmiştik Pernambucano'yu sizler için. Şimdi karışık olarak listelediğimiz bu yazı serisinin ikinci baskısındaki ismimiz, İngilizler'in "Sir" unvanı verdiği bir isim...

Sir David Beckham

İngiltere futbol tarihini en iyi 15-20 oyuncusu arasına rahatlıkla sokabileceğimiz bir isimden bahsediyoruz tabii ki de, David Beckham'dan. Manchester United'da başlayan kariyeri ve dünya yıldızı olması, oradan da Los Galacticos'a geçisi, daha sonra yenilik yapma amacıyla Los Angeles yolunu tutması, arada Milan heyecanı yaşaması ve son dönemeçte tekrardan Los Angels'a gelmesi. Bu saydığımız 5 takım, Beckham'ın 15 yılı aşan kariyerinde forma giydiği takımlar. Beckham o kadar sezon forma giydi, o kadar sezonda o kadar maç oynadı, o kadar maçta o kadar iyi performanslar sergiledi ki; bunları yazıya dökmemiz imkansız denecek kadar düşük olasılıkta...

Yazımızın asıl konusunu biliyorsunuz zaten: frikik ustaları. Yazı dizisinin ilk baskısında sambacı Juninho'ya selamı çakmıştık. Bu sefer de gemimizin rotasını İngiltere'ye, daha doğrusu İngiliz yıldız David Beckham'a çevirdik. İngilizler'in gözbebeği, altın çocuğu, 'sir'ü, kaptanı, futbol çilingiri, kısacası her şeyi... Hani eskilerden bir deyim vardır ya "anlatılmaz, yaşanır" diye; işte Beckham da tam o deyime uyan bir futbolcu. Dünya tarihinde izlemeyen veya izleyemeyen kişilerin çok şey kaybettiği, onu izleme şansına sahip olan kişilerin de çok şey kazandığı bir oyuncu o. Bir de onun o frikikleri yok mu işte! İngiltere'de, Manchester'da, Milano'da, Madrid'de, Los Angeles'da... Burada oynanan maçlarda frikik düdüğü çaldı mı kaleye yakın bir yerde, hep o sarışın yakışıklı çocuk geçerdi topun başında. Kendine has, ellerini beline koyduğu o karizmatik duruşu ve topa gelirken sanki birisi iple onu çekiyormuş gibi kendisini sola bırakması, o enstantenelerden sonra da zımba gibi vuruşları... Beckham'ı Beckham yapan o frikiklerdi belki de futbol tarihinde!

17 Ağustos 1996'da Manchester United-Wimbledon maçı oynanır. Manchester United maçta 2-0 öndedir ve daha 20 yaşında olan David, o maçta 10 numaralı forması ile maçtaki yerini almıştır. Maçın ortalarında rakip takım kalecisi Neil Sullivan'ı ileride gören Beckham, uzaklardan attığı gol ile adını duyurur o maçta. O golü atmasının sebebi olarak ise, aslında takım arkadaşı Charlie Miller için yapılmış özel ayakkabıların yanlışlıkla ona verildiğinin söylemesidir. O golden sonra toplara iyi vurabildiğini anlayan genç David, o günden bugüne dünya tarihine kazınmış frikikleri atmaya başlamıştır.

David Beckham için, pardon pardon, Sir David Beckham için sadece frikik konusunda bile söylenecek çok şey var; ama hem sizin yazıyı okuma şevkinizi kırmamak, hem de Beckham'ın sadece frikik özelliğini anlattığımız bu yazıyı bozmamak için yazımızı burada bitiyoruz.

Ertem Şener tarzı ile bitirelim bu güzel yazımızı...

Sir David Beckham'ın frikikleri asla unutulmaz futbol tarihinde! Kim unutabilir ki babasının mutfak tesisatçısı, annesinin kuaför olduğu o sarı kafalı çocuğun, düşer gibi attığı frikikleri?

Ronaldo'nun R.Madrid'den ayrılması ve geçmişte Galacticos'un ilk simgesinin yok oluş hikayesi.

2011-10-17T12:36:00.004+03:00

Barcelona'da 1996-1997'de 49 maçta 47 gol atan Ronaldo o sezon doğmuştu. Kimilerine göre aynı sezon sergilediği bu performans onun dünyanın en iyi futbolcusu olmasını çoktan sağlamıştı bile. Ardından Inter'de harika geçen iki sezon, yaşadığı ağır sakatlık ve Real Madrid'de yeniden doğuş...

Ronaldo Luiz Nazario Lima, 2002'de Real Madrid'e imza attığında ondan çok şey bekleniyordu. 2002 Dünya Kupası'nda sakatlığının ardından yeniden doğmuştu ve bu kez tıpkı eski günlerdeki Ronaldo'yu futbol dilencilerine Real Madrid'de izletecekti. Öyle de oldu. İlk geldiği sezon 44 maça çıktı, 30 gole imzasını koydu. Ertesi sezon yine 48 maçta 31 gol kaydetti. 2004-2005 ve 2005-2006'da da toplamda 39 gol atan Ronaldo, 2006-2007'de Fabio Capello tarafından bileti kesilerek takımdan gönderildi.

Ocak 2007'de Roma Olimpiyat Stadı'nda oynanan Roma-Milan maçında tribünlerde oturup maçı izleyen 'dişlek', gazetecilerin ilgi odağıydı. Ronaldo Milan'a transfer olmuştu. Marca gazetesi o gittikten sonra 'Ronaldo yine mutlu' başlığını atmış ve oyuncuyu böyle uğurlamıştı. Florentino Perez'in 2005-2006'nın ardından takımdan ayrılmasından sonra göreve gelen ve 'İngiliz tarzı bir başkan olacağım' diyen Calderon'da Capello'ya tam destek vermişti.

Fabio Capello Real Madrid'e geldiğinde disiplinini bir şekilde hissettirebilmişti. İtalyan hoca, Dünya Kupaları tarihinin en çok gol atan oyuncusunu bir hamlede Santiago Bernabeu'nun kapısından yollamıştı. İlk başlarda bu kadar, Ronaldo'nun geçmiş sezonlarda Real Madrid'de yaptıklarına bakıldığında 'felaket' ve 'yanlış' olarak lanse edilmişti. Capello'nun 2006-2007 sezonununa kötü başlaması da bu tezi öne sürenleri haklı çıkartıyordu ancak sezon sonu öyle olmadı.

Capello'nun ilk sezonunda Real Madrid ilk haftalarda son 16 yılın en kötü sezonlarından birini yaşıyordu. Yakaladıkları gol ortalamasıysa çok kötüydü. Tüm bunların yanında son sezonların en golcü oyuncusu Ronaldo Milan'a satılmıştı ve tüm oklar Capello'nun üzerine çevrilmişti. Real Madrid Ronaldo ilk gittiğinde '9' numarasını kaybetmişti belki ama zamanla Nistelrooy ve Raul ipleri ellerine alacaklardı.

Real Madrid nihayetinde kupasız geçen yıllara son vermişti. Ronaldo'nun gidişinden sonra topa tutulan Fabio Capello, bu kez Marca ve AS tarafından göklere çıkartılıyordu.

Sezon sonu gelen şampiyonluktan sonra, Ronaldo'nun geçmişte onca yaptıklarına rağmen Real Madrid'den ayrlışı o sezon için 'gaza getirici' bir unsur olarak yorumlandı. Ramon Calderon'un sık sık dile getirdiği gibi 'çalışan formayı kapar' feslefesinin yavaş yavaş yerleşmesi de yine baz çevrelere göre Ronaldo'nun ayrılışı sayesinde uygulamaya konabilmişti.

Ronaldo ayrılsa dahi halen Real Madrid'in bazı taraftarlarınca geçmiş sezonlardaki inanılmaz başarısı sebebiyle halen çok seviliyordu. Hatta bazı kesimlere, çift haneli sayılara ulaşan Ruud Van Nistelrooy bir türlü yaranamıyordu. Ancak Fabi Capello Ronaldo'nun son hali hakkında böyle düşünmüyordu. Ona göre Ronaldo artık tam bir profosyonel sayılmazdı ve bir yüktü. Bü yüzden de Milan'a göndermişti. Sezon öncesi Ronaldo'nun yapılan antrenmanlarda Capello'nun direktiflerine uymaması, İtalyan teknik adamın tezlerini de doğrular nitelikteydi. Kulüpteki personel buzdolaplarını kilitliyordu! Hatta bir gün Capello, "Bu kadar şişman olduğun halde neden zayıflamak için kilo vermiyorsun? Eski Ronaldo'yu istiyoruz" diyerek son kez onu kurtarmaya çabalasa da bu bir işe yaramadı.

Ronaldo'nun gidişi ile birlikte ilk Galactico döneminin de simgelerinden biri yok olmuştu. Raul, bu işten galip çıkan oyuncu olmuştu. Takımda yeniden İspanyol çekirdek ön plandaydı ve ertesi sezonda bu çekirdeği bozmayan Bernd Schuster, takımı tekrar şampiyon yapmıştı. Ronaldo'nun ayrılmasından sonra büyük işler başaran Real Madrid, lig şampiyonu olmasının yanında tüm zamanların en iyi lig performanslarından birini de sergilemeyi başarmıştı...

Fotoğraf: Real Madrid v Racing de Santander (7 May 2005) By: Denis Doyle @Getty Images Sport

Tekrar Gösterimdir.

Juninho'ya selam olsun. Duran topların efendileri | Bölüm 1

2011-10-16T22:22:00.000+03:00

"Futbol gayet basit bir oyundur aslında. Yaklaşık 100 metre uzunluğunda, 50 metre genişliğinden oluşan çim sahada, 22 tane futbolcunun topun peşinden koştuğu bir oyundur futbol." lafını sadece 100 yıl önceki futbol anlayışı için söyleyebilirim sadece. Çünkü günümüzde futbol öyle bir hâl aldı ki; ne futbolsuz yaşayabiliyoruz, ne de futbol ile hep mutlu... Çünkü futbol hayatımıza işleyen bir şey olmuş! Faulleriyle, taraftarlarıyla, maçlarıyla, hakem hatalarıyla, golleriyle, kornerleriyle, kadrolarıyla... Her şeyiyle içimize işlemiş futbol, futbolsever olan bizleri en derinden etkilemiş.

Futbola etki eden, futbolda yaşanan olumlu-olumsuz bir sürü şeyi arka arkaya sıralayabiliriz. Ama hem hayattan, hem de futboldan zevk almak için bardağın hep dolu tarafında bakmalıyız işte! Futbol; maç içinde verilen paslarıyla, kaleye çekilen şutlarıyla, kendisinden hızlı olan bir topa yetişemeyen futbolcusuyla, kenarda oyuncularına haykırarak ulaşmaya çalışan teknik direktörleriyle harika bir oyun, sanat, zanaat... Bir de futbolu güzel kılan şeyler, futbolcular var! Öyle futbolcular var ki topu alıp götüren, onunla dans eden -Messi, Ronaldo gibi-, öyle futbolcular var ki topu ayağına yapıştıran, onu vücuduyla hareket ettiren -Xavi, Lampard- gibi, bir de öyleleri var ki, topu füze gibi her noktadan kaleye yollayabilen -Ronaldinho, Juninho, Ronaldo- gibi...

Şimdi bu konu için niye böyle bir giriş yaptığımızı düşünebilirsiniz, hatta bana oradan soruyor da olabilirsiniz. Bu yazının asıl konusu olan duran top ustalarını okurken, o işin ne kadar farklı ve yetenek gerektiren bir şey olunması gerektiğini anlatmaya çalıştık sadece. Çünkü futbol eskisi gibi değil! Futbol, bir oyuncunun ayağına geçirdiği siyah ayakkabısının ucuyla topa vurması değil artık, futbol bir yetenek, beceri işi bu zamanda. İşte futbolda yeteneğini konuşturan, futbolda frikiklerde sanki sanat yaparmış gibi golleri atan oyuncuları araştırdık biz de sizler için.

Juninho Pernambucano

Brezilya'da doğup futbolcu olmayan, daha da özele indirgeyelim; Brezilya'da doğup futbol oynamayan çocuk var mıdır dünyada? Bizce yoktur, Juninho da Brezilya'da doğan ve futbolun vazgeçilmezleri olan çocuklardan biri. Onu diğerleinden farklı kılan en büyük özelliği ise frikikleri. Mevcut futbol kariyerini sürdüren 36 yaşındaki futbol cambazı, futbol kariyerine ülkesinin Recife kulübünde başlamıştı. Daha sonra Vasco da Gama'ya giden sambacı, adını bütün dünyaya duyurmasını sağlayan Lyon'a transfer oldu oradan da. Burada 8 yıl giyen futbol ustası, Fransa'da birbirinden inanılmaz ve insanüstü frikik golleri atan Juninho için, futbolu ve frikikleri açısında pek bir şey söylemeye gerek yok aslında. 17 Mayıs 2009 tarihine kadar, yani Lyon ile geçirdiği 7 sezonda 44 tane frikik golü atmış bir isim sambacı. Ayrıca Şampiyonlar Ligi'nde de kaydettiği 14 frikik golü ile rekor kırmayı da başarmış bir isim. Onun olayı sadece frikik atmak değil. Genllikle uzaktan ve acayip bir şekilde attığı frikiklerle dikkat çekmiştir Juninho. Kaleye en azn 30 metre uzaklıktan kullandığı frikiklerinde topun dibine giren ve topa acayip bir şekilde falso veren sambacı, bu frikik stiliyle özdeşleşerek dünya futbolunda kendine yer edindi. 2009'da Nice maçında 48 metreden kullandığı frikik ve topun kimseye değmeden kaleye girmesi de kırdığı başka bir rekor Juninho'nun. Didier Drogba ve Cristiano Ronaldo'nun, duruş ve vuruş stili olarak Juninho'dan esinlendiklerini söylememize bile gerek zaten. Onun için sadece frikiklerinden oluşan videosunu izlerseniz, ne demek istediğimizi anlayabilirsiniz.

Fotoğraf: Juninho Pernambucano of Brazil strikes the ball By: Stu Forster @Getty Images Sport

Euro 2012 Elemeleri'nde yaşanan hayal kırıklıkları

2011-10-14T20:46:00.011+03:00

2010 Dünya Kupası'nın bitmesinden kısa bir süre sonra başlayan ve geçtiğimiz haftaya kadar devam eden bir eleme grupları heyecanı yaşandı Avrupa'da. Son kez 16 takımlı oynanacak olan Avrupa Şampiyonası için sadece 16 bilet vardı ve bunlardan iki tanesi de ev sahibi ülkeler Ukrayna ve Polonya'ya aitti. Yani eleme gruplarından sadece 14 takım o turnuvaya gidebilecekti...

EURO 2012 elemeleri en nihayetinde son buldu ve kalan 14 biletten 9 tanesi grup birincilerine, son kalan 5 biletten bir tanesi de en iyi grup ikincisine gitti. Böylece grup biricincisi olan Almanya, Rusya, İtalya, Fransa, Hollanda, Yunanistan, İngiltere, Danimarka, İspanya; en iyi grup ikincisi olan İsveç de turnuva için ayrılmış olan 14 biletten 10 tanesi kazanan takımlar oldular. Geriye sadece 4 bilet kaldı ve bu 4 bilet için 8 takım, geçtiğimiz günlerde çekilen kura sonucunda eşleştikleri takımlar ile kıyasıya bir mücadeleye girecek, bunun sonunda da EURO 2012'ye giden son ülkeler bu takımlar olacak.

Eleme grupları oynandı, birinciler belirlendi, en iyi ikinci uçaktaki yerini aldı, play-off kuraları çekildi, takımlar birbirleriyle yapacakları maçlar için hazırlıklara başladı... Başladı ama tüm bunlardan önce de eleme gruplarında bazı yaşananlar, görülenler, izlenenler, olanlar akıllara kazındı. En şaşırtıcı şey ise, tabii ki turnuvaya gitmesi beklenen takımların elenmesi veya play-off oynayacak olmasıydı. Biz de sizler için EURO 2012 elemelerinde hayal kırıklığı yaratan ve futbolseverlerin beklemeyeceği sonuçlar alan takımları araştırık. İşte o takımlar:

SIRBİSTAN

EURO 2004 ve 2008'e katılamayan, 2006 ve 2010 Dünya Kupası'nda da gruplardan ileriyi göremeyen Sırbistan; bir kez daha ülkesini ve futbolseverleri şaşırttı. Genel olarak iyi bir kadroya sahip olan, çoğu ülke futbolunda olmayacak kadar büyük ve ateşli bir taraftar kitlesine sahip olan ve son yıllarda futbolunun çıkışa geçtiği bir ülke olan Sırbistan, EURO 2012 eleme gruplarında da ilk 2'ye giremedi ve Avrupa Şampiyonası için ayrılan biletlerden birine el uzatamadı. İtalya'nın dışında Estonya, Slovenya, Faroe Adaları ve Kuzey İrlanda gibi kendisine göre kolay takımların olduğu bir gruba düşen Sırbistan, oynadığı 10 maçta 3 beraberlik ve 3 mağlubiyet alınca 3. olmaktan kurtulamadı. Sırplar, kendileri için daha önemli olan bu turnuvaya gidemeyince hem vatandaşlarına, hem de dünyadaki futbolseverlere bir kez daha şaşkınlık yaşatmış oldu. Kadrosunda Vidic, Ivanovic, Kolarov, Subotic, Tosic, Stankovic, Jovanovic, Krasic, Ljajic, Pantelic, Zigic gibi dünyanın kalburüstü takımlarında forma giyen oyuncuları bulunduran, ama Vladimir Petkovic gibi çok da başarılı ve iyi denemeyecek bir hoca ile gruplarda boy gösteren Sırbistan, tüm bu olumlu ve olumsuz etmenler bir araya gelince turnuva başlamadan elenmiş oldu. Bunun üzerine teknik direktör Petrovic görevinden istifa ederken, takımın belki de en iyi iki ismi Nemanja Vidic ve Dejan Stankovic de milli takımı bıraktığını açıkladı. Sadece turnuvadan elenmekle kalmayan Sırbistan, kadro ve prestij olarak da büyük güç kaybetmiş oldu.

İSVİÇRE

2010 Dünya Kupası'nda ve ev sahibi olduğu EURO 2008'de gruplardan çıkamayarak son yıllarını kötü geçiren İsviçre'de de işler farksız gitti eleme gruplarında, aynı Sırbistan gibi! 5 takımdan oluşan ve sadece İngiltere'nin demir baş olduğu bir gruba düşen ve kadro kalitesi, futbol mentalitesi ile bu gruptan rahatça çıkabilecek olan İsviçre, oynadığı 8 maçta sadece 11 puan toplayarak grupta 3. oldu ve EURO 2012 biletini kapamadı. Özellikle son yıllarda dünya futboluna servis ettiği genç futbolcular ile adından söz ettirmeye başlayan ve kadrosunda, kulüp bazında kaliteli takımlarda forma giyen oyuncuları barındıran İsviçre, aynı Sırbistan gibi tüm futbolseverlere bir şok yaşattı. Benaglio, Ziegler, Barnetta, Djorou, Behrami, Gökhan İnler, Frei gibi kaliteli isimlerin başını çektiği takımdaki en büyük esik belki de zayıf bir taraftar kitlesi ve isiktrarsız bir antrenörün takımın başında bulunmasıydı. EURO 2008'den sonra takımın başına getirilen Ottmar Hitzfeld, takımı 2010 Dünya Kupası'na götürmüş ama gruplardan çıkartamamıştı. O senelere göre daha gelişmiş ve kaliteli bir kadroyu elinde tutan Hitzfeld, EURO 2012 elemelerinde de takımına başarıyı yakalatamadı ve takımı ile beraber evde kaldı. Elemelerde başka hayal kırıklığı yaratan takım olan İsviçre de bu nedenlerden dolayı evde kaldı...

PORTEKİZ

İkinci olan ve play-off oynamaya hak kazanan bir takımın nesi başarısız diye kızıyor olabilirsiniz! Ancak Portekiz gibi dünya çapında sayılı takımlarda oynayan isimlere ve dünyanın sayılı yetenekli oyuncularına sahip bir takımasınız, normal bir grupta almış olduğunuz ikincilik bile başarısızlık sayılacaktır. Nitekim Portekiz, kendisine göre daha zayıf takımlardan kurulu olan bir grupta ilk sırayı alamadı ve EURO 2012 bileti şansını play-off maçlarına bıraktı. 2006 Dünya Kupası'nda 4. olan Portekiz, 2010 Dünya Kupası'na da 2. turda veda etmişti. Ev sahibi olduğu EURO 2004'te finalde Yunanistan'a kaybeden Akdeniz temsilcisi, EURO 2008'de de çeyrek finalde turnuvaya veda etmişti. zaten son 4 büyük organizasyona giderek daha düşük dereceler alan bir takımın, niye bu kadar istikrarsız ve başarı yakalayamayan bir takım olduğu da ortaya çıkıyor. Büyük bir çoğunluk tarafından dünyanın en iyi oyuncusu olarak lanse edilen Cristiano Ronaldo ve Nani, Bruno Alves, Bosingwa, Raul Meireles, Quaresma gibi yıldızlara sahip olan Portekiz; kadro içindeki uyumu ve istikrarı yıllardır yakalayamadı. Teknik direktör konusunda da senelerdir sıkıntı çeken takım Paulo Bento ile kendini bulsa da, EURO 2012 elemelerinde 5 takımın yer aldığı H grubunda yaptığı 8 açta 16 puan alabildi ve son maçta da Danimarka'ya yenilerek grubu 2. tamamladı. Portekiz için bu çok büyük bir hayal kırıklığı olurken, play-off'lara katılımak yine de büyük bir teselli oldu.

İSKOÇYA

Ada temsilcisi, İngiltere'den sonra Britanya'da futbol anlamında en söz sahibi takım olan İskoçya da gruplarda takılan takımlardan. Aslında İskoçya'nın en büyük dezavantajını ve başarısızlıktaki en büyük anahtarı yazının başında söyleyesek daha iyi olur! Yıllardır sadece Glasgow Rangers ve Celtic'in şampiyonluk yarışı yaptığı, sıralamanın hep önceden tahmin edildği bir lige sahip İskoçya. İşte bu yüzden ne adam gibi yerli oyuncular çıkarabiliyorlar, ne de liglerinden milli takıma sağlam bir yardım geliyor. Böyle olunca da tek çareleri sürekli destek veren bir taraftar kitlesine sahip olmaları ve yurtışında oynayan sayılı kaliteli oyuncuları oluyor. Craig Levein gibi hayatında en fazla orta sınıf takımları çalıştırmış bir hocanın başınad bulunduğu bir takım olan İskoçya'nın eline baktığı 3-5 tane oyuncu var sadece. Cardiff'te oynayan Kenny Miller, Liverpool'dan Charlie Adam, Manchester United'da forma giyen kaptan Darren Fletcher ve Aston Villa'da forma giyen defans oyuncusu Alan Hutton. Böylece 3-4 tane "iyi" olan, "çok iyi" denebilecek oyunculara sahip olan, o denli de istikrarsız ve başarısız bir antrenöre sahip olan İskoçya'dan çok bir şey beklenemezdi; ancak 5 takımın bulunduğu, liderin belli olduğu ve Çek Cumhuriyeti gibi kendisiyle aynı düzeyde takımın yer aldığı bir grupta 5. olmaları da çok büyük hayal kırıklığı oldu EURO 2012 öncesinde...

BELÇİKA

Efsane Belçikalı oyuncu Georges Leekens'in çalıştırdığı takımda, belki de çoğu üst düzey milli takımlarda olmayan futbolcu topluluğu yer alıyor. Ulusal lig düzeyi olarak çok ileri olamasalar da, yurtdışında forma giyen oyuncuları bir hayli kaliteli! Kompany, Verthongen, Van Buyten, Witsel, Hazard, Vermaelen, Dembele, Chadli, Fellaini, Lukaku gibi sayısız yetenkli, genç ve başarılı isimlere sahip olan Belçika'nın en büyük dezavantajı düştüğü gruptu belki de. Almanya gibi ldierlin belli olduğu, Avusturya ve Türkiye gibi kendisiyle aynı düzeyde olan, dişli rakiplerle aynı gruba dşmüştü Belçika. Nitekim grup sonunda ortaya çıkan tablo da beklenildiği gibi şekillenmişti. Oynadığı 10 maçta 3 beraberlik, 3 tane de mağlubiyet yüzü görmüştü Belçikta eleme gruplarında. Lig düzeyinin düşük olmasının yanında, takımında bulunan üst düzey oyuncuların yaşadığı sakatlık problemleri de bir hayli etkiledi Belçika'yı. Vermealen, Hazard, Fellaini, Lukaku gibi takımın başını çeken ve yıldız diyebileceğimi oyuncuların uzun süreli sakatlıklar yaşaması Belçika'yı en derinden vuran şey oldu belki de ve bunun sonucunda Orta Avrupa takımı EURO 2012'ye gidemedi.

Arda Okvay / Goal.com

Fotoğraflar: Paul Gilham - Jasper Juinen - Valerio Pennicino - Thorsten Wagner - Michael Regan by Getty Images Sport.

Maviler, Euro 2012 öncesinde kendilerinden emin ve hazırlar. Peki takım nasıl olacak?

2011-10-13T20:01:00.013+03:00

2006 Dünya Kupası'ndaki büyük zaferin ardından iki ileri bir geri yapan ve yıllardır kayda değer bir başarı elde edemeyen İtalya, 2006'dan beri ilk kez bir şampiyonaya favori ve kendinden emin olarak gidiyor. Özellikle dünya şampiyonluğundan sonra, şampiyon olan kadrodaki oyuncuların yaşlılığından etkilenen ve onlardan boşalan kadroda uzun sürekaliteli bir ekip yaratamayan Azzurri, bunun cezasını 2008 Avrupa ve 2010 Dünya Şampiyonası'nda fazlasıyla çekmişti. Ama 2012'deki turnuva öncesinde her şey biraz daha farklı görüyor. Azzurri'nin mevkii bakımından seçeneklerine ve genel kadrosuna biraz göz atalım...

Kalede uzun yıllardır devam eden bir Buffon hegomanyası var. Başarılı bir 2006 World Cup'tan sonraki yıllarda yaklaşık 1 yıllık sakatlık hem Buffon'u, hem de İtalya'yı bir hayli etkilemişti. Büyük organizasyonlarda yer alsa da, özellikle sakatlığın etkileri Buffon için zor bir sınav olmuştu. Ancak şimdi Buffon yine eski günlerindeki gibi formda ve onun arkasında onu aratmayacak Sirigu, Marchetti, Amelia, Viviano, De Sanctis gibi kaleciler var. Mavilerin EURO 2012'de kale bakımından sıkıntı çekmeyeceği aşikar gibi gözüküyor...

İtalya'nın son şampiyonluğunu aldığı 2006'daki dünya şampiyonasında defansı bir hayli iyiydi, ancak bir haylide yaşlıydı. Yaş ortalaması 3'nin üzerleinde bir defans hattı ile dünya şampiyonluğunu kazanan İtalya, ondan sonraki yıllarda bunu cefasını da yeteri kadar çekti zaten. Şimdi İtalya'nın defans hattı daha genç, ancak dünya şampiyonluğundaki kadar güvenli ve iyi mi orası meçhul işte! Sağ bekte belli başlı adaylar var, ama orası için en büyük aday formda olan bir Maggio. Sol bekte ise sıkıntı hat safhada. Santon, De Ceglie gibi isimler güven vermiyor; kimi zaman da Chiellini orada deneniyor. Orası içinse şuanlık en büyük aday Palermo'lu Balzaretti. Onun da ilerleyen yaşı ve istikrarsız form grafiği en büyük sorun İtalya için. Stoperde ise ilk 11 olarak oynayabilecek 4 adaya var direkt: Chiellini, Ranocchia, Barzagli, Bonucci. İtalya'nın en rahat yeri sayı bakımından stoper mevkii.

Orta saha ise, takımın en bol ve en kaliteli yeri genel olarak baktığımızda. Genellikle 4-3-1-2 taktiğini deneyen Prandelli, son zamanlarda o 3'lüde De Rossi-Pirlo-Montolivo üçlüsünü oynatıyor, ki bu üçlü bu şekilde devam edecek gibi. Önlerinde ise Aquilani, Giovinco, Marchisio gibi isimler değişmeli oynuyor şu anlarda. Ancak orta saha-forvet arasındaki köprü olayını en iyi şekilde yapmak için en iyi tercih Aquilani olarak gözüküyor o tarafta.

Forvette ise, futbol kariyerinin en iyi dönemişini yaşayan Cassano ve onun yanında bol alternatifi olan bir ikili duruyor. Cassano'nun yeri, takımda yeri en kesin olan oyuncuların başında geliyor. Onun yanına Balotelli, Pazzini, Gilardino, Osvaldo, Quagliarella, Ogbonna, Paloschi gibi sayısız alternatif yerleştirilebilir. O yüzden Prandelli'nin ofans hattında sıkıntı yaşayacağını düşünmüyorum.

İtalya'nın genel tahmini ilk 11'i bu şekilde. Maviler, EURO 2012'ye gitmeden önce bu denli favori, kendilerinden emin ve hazır bir şekildeler. Onlar için en büyük sorun takımın içindeki uyum. Ancak yapılacak 4-5 hazırlık maçı ve Prandelli'nin motivasyonu ile bu olay da rahat bir biçimde çözümlenecektir.

Fotoğraflar: #129038890 Italy v Northern Ireland - EURO 2012 Qualifier By: Claudio Villa @Getty Images Sport / #129054202 Italy v Northern Ireland - EURO 2012 Qualifier By: Giuseppe Bellini @Getty Images Sport

---> Cassano formda olmazsa İtalya zorluk yaşayacaktır. Formda olduğundaysa... Kim bilir?

Cassano formda olmazsa İtalya zorluk yaşayacaktır. Formda olduğundaysa... Kim bilir?

2011-10-13T12:13:00.007+03:00

Antonio Cassano, İtalya'nın Kuzey İrlanda'yı 3-0 yenerek Euro 2012 elemeleri C Grubu'nu namağlup bitirmesinde öne çıkarak manşetler çıktı.

14 ay önce yeni teknik direktör Cesare Prandelli tarafından tekrar milli takıma çağrılan Cassano'nun hemen gösterdiği etki Marcello Lippi'nin kulaklarını çınlatmıştır, çünkü ikinci kez göreve geldiği dönemde 'FantAntonio'yu takıma hiç çağırmaması bütün ülkede tartışma yaratmıştı.

Ancak Cassano'nun elemelerdeki iyi konumu Sampdoria Başkanı Riccardo Garrone ile yaşadığı tartışma ile kesintiye uğradı. Prandelli kendisini oynatmak istese bile, Cassano bu mesele çözülünceye kadar kendini kadro dışında buldu.

Ancak Milan'a transfer olarak milli formaya yeniden kavuşan Cassano, Prandelli yönetiminde gol sayısını altıya çıkardı ve takımın hücumdaki etkinliğini artırdı. Elemeler boyunca Mario Balotelli, Giuseppe Rossi, Giampaolo Pazzini, Alberto Gilardino ve Alessandro Matri inişli çıkışlı performanslar sergilerken, Cassano istikrarını korudu.

Bir gazeteci ile girdiği münakaşa nedeniyle İtalya Futbol Federasyonu Başkanı Giancarlo Abete'nin uyarısına Cassano Kuzey İrlanda karşısındaki kritik performansı ile cevap verdi. İlk önce Gareth McAuley ve Ryan McGivern'in arasından mükemmel bir çapraz koşu yaparak Daniele De Rossi'nin enfes kestiği topla buluştu ve iyi bir voleyle golü buldu. Ardından Alberto Aquilani'nin zekice pasında kaleci Maik Taylor'u avlayıp farkı ikiye çıkardı. McAuley bir gün torunlarına İtalya adına nasıl gol attığını anlatabilmek için elinden gelen her şeyi yaparak İtalya'nın üçüncü golüne imza attı, ama o sırada Cassano çoktan duşun yolunu tutmuştu bile.

İspanya'nın ardından Euro 2012 elemelerinin en yüksek ikinci topa sahip olma oranı ile İtalya dokuz maçtan yedisinde kalesini gole kapadı. Prandelli elemeler boyunca düzenli olarak stoper, kısmen bek mevkilerinde değişiklik yapsa da defans her zaman güven verdi. Orta sahada lige de iyi başlayan De Rossi, Andrea Pirlo ve Claudio Marchisio ise takımın 2012'de şampiyonluk ümitlerini güçlendirdi.

Üç ya da dört yıl sonra futbolu bırakacağını açıklayan Cassano, Euro 2012 hazırlık kampında 30 yaşına basmış olacak. Euro 2012 oyanayabileceği son büyük turnuva olabilir.

Elemelerde oyunun kaderini değiştiren bir oyuncu olduğunu ispatlayan Cassano, aynı şeyi Almanya, İspanya, Hollanda ve diğerleri karşısında da göstermeli.

Önümüzde sekiz ay gibi uzun bir süre var ve Cassano'un şu ana dek çok iyi geçirdiği Euro 2012 sürecini nasıl tamamlayacağını görmek için beklemek zorundayız. İşin kolay kısmı geride kaldı, aslı zor kısım yeni başlıyor. Cassano formda olmazsa İtalya zorluk yaşayacaktır. Formda olduğundaysa... kim bilir?

Üç ya da dört yıl sonra futbolu bırakacağını açıklayan Cassano, Euro 2012 hazırlık kampında 30 yaşına basmış olacak. Euro 2012 oyanayabileceği son büyük turnuva olabilir. Elemelerde takımı gibi eksiksiz performans sergileyen Cassano için son hüküm Haziran ayında verilecek.

Goal.com

Fotoğraflar: Italy v Northern Ireland - EURO 2012 Qualifier By: Claudio Villa (Getty Images Sport)

Ashley Young, Darren Bent, Theo Walcott ve Fabio Capello'nun pişmanlığı ile beraber uyanışı...

2011-10-09T13:45:00.005+03:00

2010 Dünya Kupası'nda forma giymiş oyunculardan yalnızca 7 tanesinin Karadağ maçının kadrosunda yer aldığını düşünürsek, Fabio Capello'nun, Güney Afrika'da yaşanan büyük başarısızlığın ardından hatalarından nasıl dersler çıkarttığını anlayabiliriz.

İngilizler, gelecek sene Polonya ve Ukrayna'da oynanacak olan Avrupa Şampionyası için yerlerini ayırtmayı başardılar. 2-0'lık üstünlüklerini koruyamayıp beraberliğe razı olmaları ve Wayne Rooney'nin aptalca gördüğü kırmızı kart gibi zor koşullara rağmen.

Öyle ya da böyle, İngiltere görevini tamamlayarak kupaya katılmaya hak kazandı ve bunu, her daim eleştiri oklarının hedefinde bulunan Fabio Capello'ya borçlular.

Ashley Young açılış golünü attı ve daha sonra, Darren Bent'in golüne de asistle katkıda bulundu ki, bu Dent'in son beş maçındaki dördüncü golüydü. Theo Walcott ise özellikle ilk goldeki müthiş katkısıyla maça imza atmayı başardı.

Young, Bent ve Walcott. Üçü de Güney Afrika'ya götürülmezken, Capello'nun bu kararları ülke çapında büyük tartışmalara neden olmuş ve oyuncular da İtalyan menajere tepkilerini açıkça göstermekten çekinmemişlerdi. Walcott, Capello'nun hata ettiğini söyleyecek kadar ileri de gitmişti.

Görünen o ki, Capello, artık, Premier Lig'de formda olan oyuncuları milli takıma seçmesi gerektiğinin farkına varmış gibi görünüyor. Aklın yolu bir. Young ve Bent, kulüpleri adına son yıllarda çok büyük işlere imza attılar ancak Capello, oyuncuların bu performansını milli takıma da taşıyabileceğini son 12 ayda fark edebildi.

İşin daha ilgi çekici kısmı şu ki; İngiltere, şu an için, bu oyuncuları Güney Afrika'ya götürmemiş olmasının ekmeğini yiyor olabilir. Euro 2012 bileti cebe konulurken, özellikle bu üç oyuncu, son derece arzulu ve motive olmuş bir şekilde oynadılar.

Bu performanslar ile, Güney Afrika'da Aaron Lennon gibi oyuncuların gösterdiği korkak performanslar arasında belirgin farklar bulunuyor. Young, Bent ve Walcott, tecrübesizliklerinden ya da milli formayla başarısız olacaklarından korku duymuyorlar.

Dün akşam atılan iki gol, bu söylediklerimizin kanıtı. Rooney ileri uçtaki rolünü ifa ederken, Bent, Young ve Walcott hareketli oyunları ve birbirleriyle olan uyumlarıyla birlikte ilk yarıda, takımlarını Karadağ'a karşı üstün kılmayı başardılar.

İlk gol 10. dakikada Young'dan geldi. United'ın kanat oyuncusu, Walcott'un sağ kanattan yaptığı müthiş ortayı iyi takip etti ve golü atmayı başardı.

31. dakikada bu kez Young golü yaratan isimdi. Önce Rooney'nin ara pasını kontrol etti, daha sonra ise Bent'e adeta 'al da at' dedi ve fark ikiye çıktı. Aston Villa'nın golcüsü, halen, ceza sahası dışında çok az tehlike vadediyor ancak ceza sahası içinde son derece etkili bir bitirici olduğu da aşikar.

Darren Bent, Karadağ karşısında Young ve Walcott ile uyumlu oyunu ile dikkat çekti

Sahanın diğer bölgelerinde de, İngiltere'nin 2010'daki o kötü performansından nasıl kurtulduğu ve ne derece önemli bir gelişim sağladığı görülüyordu.

Örneğin Joe Hart, İngiltere formasıyla çıktığı 14 maçta mağlubiyet yüzü görmeyerek, Euro 96'dan bu yana hiçbir İngiliz'in elde edemediği bir seriyi yakalamış durumda. Capello onu Güney Afrika'ya götürdü, ancak Hart'tan önce yaptığı iki kaleci seçimi olan Rob Green ve David James ile takım felakete sürüklendi.

Capello'yu, hatalarından ders çıkarttığı için övüyor muyuz? Ya da tam tersine, bu kadar basit olan gerçekleri Güney Afrika'da göremediği ve işleri batırdığı için yeriyor muyuz? Yılda 7.1 milyon avro kazanan biri için, cevap: Her ikisi de.

Genç, aç ve bir şeyleri kanıtlama çabasındaki oyunculardan oluşan bir İngiltere kadrosu, Euro 2012 hedefleri için en ideal seçim. Capello'nun, kulüplerinde formda dönemler geçiren oyuncuları milli kadroya davet etme seçimi de aynı şekilde önemli. Rio Ferdinand'ı, yani John Terry'den önceki kaptanını, kadroya almayarak bu tavrını netleştirmiş oldu.

Podgorica'daki maçın ikinci yarısı, İngiltere'nin önünde daha yapacak çok şeyi olduğunun kanıtı gibiydi. Rooney'nin kırmızı kartı nedeniyle Avrupa Şampiyonası'nda en az bir maçı kaçıracak olması da çok büyük bir kayıp. Ancak kadroda yer alacak olan tüm oyuncular, bazı şeyleri ispat etmek istercesine oynayacaklardır.

Goal.com TR

Fotoğraflar: Michael Regan and Laurence Griffiths (Getty Images Sport) - Montenegro v England - EURO 2012 Qualifier

Hollanda bunu hep yapıyor! "Vurmayın beyler takım öldü..."

2011-09-06T14:00:00.001+03:00

Euro 2012 elemelerinde San Miarno karşısında Hollanda'nın kazanacağından hiç kimsenin şüphesi yoktu ancak Portakallar bunu biraz farklı şekilde gerçekleştirdi.

San Marino gibi zayıf bir takıma 11 gol atıp 11-0 yenen Hollanda, tarihlerine bakıldığında bu durumu seviyor gibi görünüyor.

5. Malta 0-8 Hollanda, Aralık 19 1990

Hollanda, Portekiz, Finlandiya, Yunanistan ve Malta, Euro 1992 elemelerinde Hollanda'nın grubunda yer alan diğer takımlardı.

Yunanistan'ı 2-0 yendikten sonra Portekiz'e 1-0 yenilen Hollanda, Malta karşısında kendisini kanıtlamanın hesaplarını yapıyordu.

Malta ile karşılaşan Hollanda, Portekiz mağlubiyetinin acısını adeta bu küçük ülkeden çıkardı ve Van Basten'in 4 golü ile beraber rakibini 0-8 yenmeyi başardı.

Goller: 0 - 1 8' Marco van Basten / 0 - 2 19' Marco van Basten / 0 - 3 23' Marco van Basten / 0 - 4 52' Aron Winter / 0 - 5 59' Dennis Bergkamp / 0 - 6 64' Marco van Basten / 0 - 7 65' Dennis Bergkamp / 0 - 8 81' Marco van Basten (pen.)

4. Hollanda 8-0 Belçika, Mart 29 1936

Hollanda, hiç şüphe yok ki 1936'da bir Avrupa devi değildi.

Hollanda beli o yıllar çok iyi değildi ancak komşusu Belçika 'hiç' iyi değildi. Bunu aralarında oynanan hazırlık maçından da görmek mümkün oluyor.

Ev sahibi Hollanda, o dönem Belçika için büyük üzüntüye neden olan karşılaşmayı tam 9-0 kazanmayı başarmıştı.

Beb Bakhyus ise karşılaşmanın yıldızıydı.

Goller: 1 - 0 1' Daaf Drok / 2 - 0 25' Kick Smit / 3 - 0 27' Beb Bakhuys / 4 - 0 38' Beb Bakhuys / 5 - 0 74' Joop van Nellen / 6 - 0 80' Frank Wels / 7 - 0 85' Beb Bakhuys / 8 - 0 88' Joop van Nellen

3. Hollanda 9-1 Belçika, Ekim 4 1959

Belçika ve Hollanda arasındaki farklı maçlardan bir başkası daha.

1959 yılında karşı karşıya gelen iki ekibin maçında bu kez hiçkimse, 1936'daki maçtaki aynı farkın olacağını tahmin edememişti.

Yavaş yavaş Avrupa futbolunun ekollerinden biri haline gelmeye başlayan Hollanda, komşusu Belçika'yı bu kez tam 9 golle, 9-1 mağlup etmeyi başardı.

Belçika adına karşılaşmanın tek golü ise 87. dakikada Michel Delire'den geldi.

Goller: 1 - 0 2' Kees Rijvers / 2 - 0 3' Tonny van de Linden / 3 - 0 6' Faas Wilkes / 4 - 0 20' Faas Wilkes / 5 - 0 22' Piet van der Kuil / 6 - 0 67' Faas Wilkes / 7 - 0 72' Piet van der Kuil / 8 - 0 83' Jan Klaassens / 9 - 0 84' Piet van der Kuil / 9 - 1 87' Michel Delire

2. Hollanda 9-0 Norveç, Kasım 1 1972

1970'lerin başlarında müthiş bir jenarasyon yakalayan Hollanda, kulüp düzeyinde Ajax ve Feyenoord sayesinde birçok başarıya imza atmıştı.

Neeskens, Cruyff ve Kaizer gibi yıldızlardan kurulu bir takım olan Hollanda, 1974 Düya Kupası öncesinde İskandinav takımı Norveç karşısında adeta büyük bir patlama yaşamıştı.

İlk yarıda iki gol atan Neskeens, Norveç savunmasını açan isim oldu ve karşılaşmda 9-0 Hollanda'nın üstünlüğü ile tamamlandı.

Goller: 1 - 0 31' Johan Neeskens / 2 - 0 51' Johan Neeskens / 3 - 0 55' Johan Cruijff / 4 - 0 63' Johan Neeskens / 5 - 0 70' Theo de Jong / 6 - 0 76' Willy Brokamp / 7 - 0 80' Piet Keizer (pen.) /8 - 0 82' Johan Cruijff /9 - 0 87' Willy Brokamp

1. Hollanda 9-0 Finlandiya, Temmuz 4 1912

Danimarka'ya 1912 yılındaki Olimpiyatlar'da 4-1 kaybeden Hollanda, bunun acısını Finlandiya'dan aldı.

İlk yarıda attığı 4 golle farkın geleceğini hissettiren Portakallar, karşılaşmayı da 9-9 kazanmayı başardılar.

Hollanda'nın o dönem yıldızlarından olan Jan Vos ise, bu maçta tam 5 gol tarak maça damgasını vurdu.

Goller: 1 - 0 24' Jan van der Sluis / 2 - 0 28' Huug de Groot / 3 - 0 29' Jan Vos / 4 - 0 43' Jan Vos / 5 - 0 46' Jan Vos / 6 - 0 57' Jan van der Sluis / 7 - 0 74' Jan Vos / 8 - 0 78' Jan Vos / 9 - 0 86' Huug de Groot

Goal.com

Nuri & Dede

2011-09-06T12:11:00.006+03:00

Getty

Ballack - Fenerbahçe...

2011-09-05T00:14:00.009+03:00

2001-2002 Şampiyonlar Ligi sezonu, Bayer Leverkusen - Fenerbahçe maçından bir kare.O sezon Devler Ligi'ni 0 puan ile kapayan Fenerbahçe, Grupta 3. maçında Almanya'da Bayer'e konuk... İlk gol fotoğrafta da görünen Haim Revivo'nun ayağından 6. dakikada geliyor. Ancak Leverkusen, Lucio ile 39'da eşitlik sağlıyor. Fotoğraf ise, Fenerbahçe'nin puan almaya en çok yaklaştığı maçı bitiren an. Topun başına geçen Michael Ballack, takımını 56. dakikada 2-1 öne geçiren golü atıyor...

Fotoğraf Getty'den. Tıklayıp büyütebilirsiniz...

"... O yüzden sanırım bir maç yapacağız"

2011-08-30T01:00:00.001+03:00

"Eğer maç oynayamıyorsam, başkalarına maç yapmalarını söylerim, eğer başkalarına maç yapmayı söyleyemiyorsam, bir maç olurum, eğer bir maç olamazsam, bir maçı seyrederim, eğer bir maçı seyredemiyorsam, bir maç hakkında bir şeyler okurum, eğer bir maç hakkında bir şeyler okuyamazsam, bir maç için tartışırım, eğer bir maç için tartışamıyorsam, bir maç için endişelenirim, eğer bir maç için endişelenemiyorsam, bir maç hâyâl ederim...

....Eğer bir maç için hâyâl bile kuramayacak duruma geldiysem, oyun bitmiştir, bu benim ölümüm demektir.

O yüzden sanırım bir maç yapacağız..."

Yazın en gerekli, sezonun en gereksiz kupası (mı?)

2011-08-17T11:45:00.007+03:00

Türk futbolunda başlayan şike soruşturmasının ardından bu oyunu özleyen bünyelerimize önce Avrupa liglerinin başlaması va ardından İspanya Süper Kupası'nın santrasının gerçekleşmesi ilaç gibi geldi. En azından Real Madrid ve Barcelona arasında oynanan Süper Kupa ilk maçında 90 dakika boyunca dert ve tasadan uzak, sadece futbola odaklanabildik ve tek dileğimiz sezon boyunca aynı havanın gerçekleşmesi...

Geçtiğimiz sezon Real Madrid ve Barcelona arasında oynanan dört El Clasico, tüm dünyada büyük bir yankı uyandırdı ve milyonlarca kişi tarafından canlı olarak izlendi. 2011-2012 sezonundan önce bu kez Süper Kupa için kapışmaya başlayan bu iki devin mücadelesinin yine ilgi görmesi kimseyi şaşırtmadı. Ve bu iki aşamalı maçlar, hem Real Madrid, hem de Barcelona açısından geçmişte yaşananları unutmak ve yeni hedefler koymak adına ilk adımlardan biri oldu.

Jose Mourinho artık kulüp içinde daha etkili

Santiago Bernabeu'da oynanan ve 2-2 tamamlanan ilk karşılaşmanın öncesinde Jose Mourinho'nun Real Madrid üzerindeki etkisi ve gerçekleştirdiği değişiklikler gözle görülür biçimdeydi. Geçtiğimiz sezon Şampiyonlar Ligi ve La Liga'da hayal kırıklığı yaşayan Real Madrid, yeni sezon hazırlıklarına oldukça erken başladı ve belki de Barcelona'dan daha formda bir ekip haline geldi. Bunun yanında Jose Mourinho ile sürekli dalaşma içinde olan Jorge Valdano görevden ayrıldı ve yerine Zinedine Zidane geldi. Bu durum, Jose Mourinho'nun artık kulüpte ne kadar söz sahibi olduğunun da bir göstergesiydi adeta. Göreve geldiği daha ilk aydan Florentino Perez'i bile değiştirip bedelsiz transfer yapmasını sağlayan Mourinho, bu kez de kulüp içi yönetimde söz sahibi oldu.

Peki ilk karşılaşması oynanan bu Süper Kupa'nın önemi nedir? Bunun cevabını ise bizlere yine Jose Mourinho veriyor; "Sezonun en önemsiz kupası. Ancak yaz aylarında alınabilecek en önemli kupa. Bunu başarmayı çok istiyorum" Evet. Mourinho haklı. Özellikle rakip Barcelona olduğunda önemsiz gibi görünen bu kupa birden bire yeni sezon öncesinde müthiş bir öneme sahip oluveriyor.

Santiago Bernabeu'da 2-2 tamamlanan karşılaşma sonrasında benim bahsetmek istediğim ilk isim hücum oyuncusu Karim Benzema... Sorulacak ilk soru, Benzema'nın 'yeterli' olup olmadığı olacak. Bu aylardır sorulan bir soru ancak artık yavaş yavaş su yüzüne çıkmaya başlıyor. Jose Mourinho, Gonzalo Higuain'in uzun süre sakat olduğu dönemde, "Eğer avlanmak için köpeğiniz yoksa, o halde kediyi denemelisiniz" diyerek Benzema'yı kastetmiş ve ona olan güvenini ilginç bir benzetme yaparak ortaya koymuştu. Real Madrid'in hazırlık döneminde zayıf rakipler karşısında müthiş performanslar ortaya koyan Benzema, Barcelona karşısında birden fazla fırsatı cömertçe harcayarak yine kendisini tartışma ortamlarının içinde buluverdi. Öte yandan rakip Barcelona'nın müthiş bitirici hücumcusu David Villa ise en zor pozisyonlardan birinde kendine has vuruşu ile o ana kadar pozisyonsuz devam eden Barcelona'nın skorunu 1 yapıyordu... Belki de Villa, Real Madrid forması altında olsa bu maçta herşey daha farklı olacaktı.

Jose Mourinho'nun artık Real Madrid'in başında iken yegane görevi kesinlikle üst seviyede olan Barcelona'dan daha fazla iyi olmak. Bu çok ekstra, zor ancak imkansız olmayan bir durum. Ortada anormal olan birçok şey var. Örneğin Real Madrid'in geçtiğimiz sezon 90 puanın üzerinde olmasına rağmen şampiyonluğu Barcelona'ya kaptırması gibi... Artık La Liga'da her iki takım da önüne geleni çok rahat yenebiliyor ve şampiyonluğu belirleyen maçlar %90'lık ihtimaller ile iki takım arasında oynanıyor. Jose Mourinho'nun Barcelona virüsüne karşı bir panzehir üretebileceği olgusu, geçtiğimiz sezon oynanan Kral Kupası Finali'nde kendisini çokça belli etmişti. 2-2 tamamlanan Süper Kupa ilk maçında ise hırslı ve sistemli görünen Real Madrid, bu durumu Copa del Rey Finali'nden sonra bir kez daha başarmışa benziyor ve artık bu oyunu sezon içindeki Barcelona maçlarına da şampiyonluk isteniyorsa mutlaka yaymalı. Jose Mourinho, takımını Barcelona oyun sistemine yakın olarak hücum ağırlıklı bir anlayış ile sahaya sürdüğünde olanları hatırlamak, yeni bir sistemin gerekliliğini bir kez daha ortaya koymuştu. Barcelona'yı Barcelona gibi oynamaya çalışarak kendi silahınız ile vurmaya kalktığınızda ortaya 5-0'lık bir sonuç çıkabiliyor. Ancak örneğin geçtiğimiz sezon Jose Mourinho'nun Kral Kupası Finali'nde Pepe'yi orta alanda kullanması gibi geliştirilen yeni sistemler, Barcelona'yı durdurabiliyor.

Real Madrid'in en büyük sorunu; süreklilik.

2-2 tamamlanan bu karşılaşmanın ardından Real Madrid'in en büyük sorunlarından biri olarak yine orta alandaki sürekliliğini gösterebiliriz. Maçın ilk 15 dakikasında oldukça hırslı görünen ev sahibi Real Madrid, bunu maç içine tamamen yaymayı başaramadı ve bir anlık oyundan düşmeler, David Villa ve Messi'nin aslında çok büyük çaba sarfetmeden gol atmalarını sağladı. Geçtiğimiz sezondaki maçlara da bakarsak, maç içerisinde de rakip ceza sahasının önünde pres uygulayıp, top henüz stoperlerin ayağındayken bu pres sayesinde rakibi uzun paslara zorlayan Real Madrid, Barcelona'nın öldürücü pas trafiğini biraz olsun engellemeyi başarmıştı. Aynı zamanda top Xavi, Iniesta ve Messi üçlüsüne geldiği zaman ise önde bu baskıyı tamamlayamayan Real Madrid'de bu görevi Pepe üstlenmiş ve yine başarılı olmuştu. Ancak bu iki durumu Real Madrid tüm maça yayamadığından oyunun kontrolünü bir müddet sonra eline almayı başaran Barcelona, skora gitmeyi başarıyordu. İşte Real Madrid'in en büyük sorunu da tam da burada ortaya çıkıyor. Ne yazık ki oyuncular, bu iki sistemi kullanırlarken %100'ün üzerine çıkmak zorundalar. Bu hiç kolay değil, ama yapılabilir...

Genel anlamda özet geçersek eğer, Real Madrid'in yeni sezon öncesinde Barcelona karşısında oynadığı bu ilk karşılaşmada rakibinden daha istekli olduğunu, ancak bunu sürekliğine dönüştürmek adına sıkıntılar yaşadığını gördük. Eğer Real Madrid, Barcelona karşısında ürettiği yeni sistemini tüm maça yayabilirse ve ileri uçtaki son vuruşlarını daha iyi bir duruma sokabilirse, herşey daha güzel olacaktır.

İlk maç: 14.8.2011, 23:00 / Real Madrid 2-2 Barcelona (Santiago Bernabeu)

Rövanş: 17.8.2011, 23.00 / Barcelona - Real Madrid (Camp Nou)

Not: Bu yazım aynı zamanda Goal.com'da yayınlanmıştır.

Stoichkov & Zamorano

2011-08-14T12:15:00.002+03:00

Hristo Stoichkov ve Ivan Zamorano, 1993'teki İspanya Süper Kupası Finali'nde.

--->Terazinin iki kefesi; R. Madrid - Barca

--->Real Madrid'i sevmek

--->Di Stefano, Maradona, Schuster, Cruyff ve diğerleri ile El Clasico

--->Jose Mourinho'nun yeni silahı: Pepe

--->1999-2000, Real Madrid vs Barcelona; Roberto Carlos

--->Barça 5-0 R. Madrid, R. Madrid 5-0 Barça

--->29.11.2010, Barcelona 5-0 Real Madrid; Üşüyoruz sobayı yak Raul Reyis (2010-2011)

--->16.4.2011, Real Madrid 1-1 Barcelona; Üzülen oldu mu? (2010-2011)

--->20.4.2011, Real Madrid 1-0 Barcelona; Copa del Rey Finali: Futbolda tez vardır, ve bu teze karşılık anti tez vardır. Jose Mourinho, anti tez üretti (2010-2011)

Hastasıyız Dede

2011-08-01T15:49:00.003+03:00

Sinema ve tiyatro oyuncusu Timur Acar’ın Çakallarla Dans adlı filminde kullandığı efsane olmuş bir cümledir ‘Hastasıyız dede...’

Öyle ki, bu cümle halk arasında artık beğenilen bir durum olunca da kullanılmaya ve hatta her yere yazılmaya bile başlanmıştı.

Ancak ‘Hastasıyız dede’ cümlesi artık futbol sahnesine ve Eskişehirspor tribünleri ile sokaklarına kadar yayılacak gibi görünüyor. Es Es’in Borussia Dortmund’da yıllarca forma giymiş ve efsaneleşmiş Brezilyalı sol beki Leonardo de Deus Santos, ya da kısaca ‘Dede’ yi transfer etmesi, taraftarı oldukça heyecanlandırmaya yetti ve arttı bile…

33 yaşındaki Dede, futbol ile çok yakından ilişkisi olanlar için Brezilya futbolu dendiğinde Roberto Carlos’tan sonra sol bek mevkisi için akla gelen isimlerden bir tanesi oldu yıllar yılı…

“İlk maçımı evimin salonunda yaptım…”

Brezilyalı her futbolcunun çocukluk hikayesi aynıdır, Dede’nin de öyle. 6 kardeşi ile fakir bir hayata başlar ve onun yeteneğini keşfeden ve elinden tutan ilk takım 1996 yılında Atletico Mineiro olur. Dede’nin “6 kardeşitik ve hepimiz erkektik. İlk maçımı apartman dairemizin salonunda yaptım” demesinden sonra futbol hayali artık yeşil sahalara taşınmıştı. İşte her şey tam da burada başlıyor Dede için. İki yıl burada kaldıktan sonra 1998 yılında Almanya’nın Borussia Dortmund takımına transfer olan Dede, o yıllar Avrupa’yı ve Bundesliga’yı kasıp kavuran takımın bir parçası olmayı başardı.

2001-2002 sezonu, hiç şüphe yok ki Dede’nin kariyerinin en verimli yıllarından bir tanesi. O yıllarda Dede’nin belki de en büyük şanssızlığı Brezilya Milli Takım formasını sadece 1 kez terletmesi oldu. Bunun nedeni yıllar yılı Milli Takım’da sol beki bırakmak bilmeyen Roberto Carlos’tan başkası değildi.

Hem ağlarım, hem giderim…

Borussia Dortmund’a geldikten sonra bir anda efsaneleşen Dede, 2001’de takımın kazandığı şampiyonlukta ve UEFA Kupası’nda oynanan final karşılaşmasında en büyük rollerden birini üstlenmişti. Bunun ardından geçtiğimiz sezonda (2010-2011) yine Borussia Dortmund ile bir Bundesliga şampiyonluğu yaşayan Dede, sezonun son maçının ardından Dortmund’un stadı Westfalen’de kendisi için yapılan jestlerin ardından gözyaşlarına da hakim olamıyordu… Kısacası Dede, 1998-2011 yılları arasında 300’ün üzerinde maça çıktığı Borussia Dortmund’dan ağlayarak ayrılıyordu. ‘Hem ağlarım hem giderim’ diyen tecrübeli oyuncunun kaderi, 1998-200 yılları arasında beraber çalıştığı Michael Skibbe’nin ellerinde şekillendi.

Skibbe onu ikna etti

Sol bek için arayışlarını sürdüren Eskişehirspor’un imdadına ise yeni hocası Michael Skibbe yetişti. Bir dönem Dede ile beraber Dortmund’da çalışan Skibbe, tecrübeli oyuncu futbolu bırakma kararı almasına rağmen onu ikna edip Kırmızı Şimşekler’e getirdi.

Lincoln’ün en yakın arkadaşı…

Brezilyalı Dede, yine bir dönem Galatasaray’da Michael Skibbe ile çalışan Cassio Lincoln’ün de en iyi arkadaşı. Dortmund sokaklarında her daim beraber vakit geçiren bu en yakın arkadaşların yeni adresleri Eskişehir sokakları olur, Kim bilir? Belki Dede ve Skibbe Lincoln’ü de Eskişehirspor’a bu sayede getirebilirler…

Dede Eskişehirspor'a ne verebilir?

Bir dönem sıkıntılı bir sakatlık dönemi geçiren 33 yaşındaki Dede, Eskişehirspor’da eski günlerinden esintiler sunarsa büyük bir transfer ve efsanelerden biri olmayı başaracaktır. Sol bekten her daim ataklara yardım eden ve yaptığı asistler ile gol yollarında görünmez kahramanlardan biri olan Dede, bu potansiyelini Michael Skibbe ile beraber yeniden şekillenecek oyun yapısı ile beraber daha iyi kullanacaktır. Özellikle Eskişehirspor’un ileri ucunda Kris Boyd gibi bir bitiricinin olduğu düşünülürse orta saha ile beraber Dede’nin katkıları da gol yollarında kesinlikle faydalı olacaktır. Bunun yanında isim olarak büyük bir futbolcu olan Dede, Eskişehirspor’a kesinlikle prestij kazandıracaktır. Yıldız sol bek, kendisini şimdiden tribünlerde açılacak ‘Hastasıyız Dede’ pankartlarına hazırlamalı…

Uruguay neden Brezilya ve Arjantin'in ilerisinde?

2011-07-28T13:00:00.004+03:00

Uruguay en güzel ve parlak futbolu sergileyen takım değil, ama diğer özellikleri Güney Amerika'da rakip tanımıyor.

"15. Copa'mızı kazandık, büyük övgü hakeden bir şey bu. Bu kupayı daha önce 14 şampiyonluğu yaşayan bütün oyunculara adıyorum. Onlar olmasaydı burada olamazdık."

Uruguay teknik direktörü Oscar Tabarez, Güney Amerika futbolunun tanınmamış kahramanlarından beklemeyeceğimiz kadar mütevazı. Ama kendisinin milli takımla yakaladığı başarı tüm dünyada tanınmayı hakediyor. Çünkü pazar günü Estadio Monumental'de oynanan Copa America finalini seyreden herkesin şehadet edeceği üzere, Luis Suarez ve Diego Forlan'ın sürüklediği bu takım gerçekten de harikulade.

Dünya çapındaki bu iki yıldız ertesi günkü gazetelerde haklı olarak manşetleri işgal etti elbette. Liverpool golcüsü Suarez, azimli ve yıldırıcı Paraguay karşısında final boyunca olağanüstüydü; her topun peşinden koştu, açı gözetmeden şutlar çekti ve daha uygun pozisyonda olan arkadaşlarını yoptan hiç mahrum etmedi. Turnuvanın en değerli ve dört golle ikinci en skorer oyuncusu olan 24 yaşındaki fenomenin yeteneği bir sır değil.

Uruguay forması giydiği her saniyede harcadığı efor ve gösterdiği fedakarlık da kayda değer, çünkü milli zaferin çok şey ifade ettiği bir ülkenin oyuncusu.

Aynı şeyler elbette forvetteki partneri, milli takımın simgesi ve Gerardo Martino'nun oyuncuları karşısında alınan 3-0'lık zaferin kahramanı için de geçerli. Dieogo Forlan Dünya Kupası neşesinden sonra Atletico Madrid'de kötü bir sezon geçirdi, ek olarak Copa America'ya da iyi başlamadı, ama halkının ona olan sevgisi bir saniye bile kaybolmadı.

Bir şekilde bilet bulabilmiş binlerce Ururguaylı maç boyunca "Ole, ole ole ole, Diego, Diegoooooooo," tezahüratı ile stadyumu inlettiler. Sarışın bomba da onları hayal kırıklığına uğratmadı. Suarez takımını öne geçirirken, Dünya Kupası'nın en iyi oyuncusu seçilen Diego kendisinden beklenen özgüvenini sahaya yansıttı ve iki golle skoru belirledi.

Ceza sahasının köşesinde sol ayağıyla attı füze Justo Villar'ı aşarken Uruguay'ı kupaya bir adım daha yaklaştırdı. İkinci golü tek kelimeyle enfesti. Maçın son dakikalarında çıktıkları kontra atakta Suarez topu partnerinin önüne bıraktı, Forlan enfes bir vuruşla Villar'ı yine avlarken saha içinde ve dışında patlamayı bekleyen zafer kutlamalarını başlattı.

Kaptan Diego Lugano oldukça mutlu...

Bununla birlikte sadece bu iki golcüye odaklanmak haksızlık olur. Uruguay'ı geleneksel rakipleri Arjantin ve Brezilya'dan ayıran, kupa sayısı açısından Güney Amerika'nın ve dünyanın en başarılı takımı olmasını sağlayan şey basitçe izah edilebilir: öncelikle bir takım olması.

Forlan'ın Dünya Kupası sonrasındaki gol kısırlığını aşmasının takım arkadaşlarında yarattığı sevinç, turnuva boyunca taraftarıyla etkileşimi, oyuncuların arasındaki yakınlık; bunlar sonradan empoze edilebilecek şeyler değil. Uruguay masalı, 'El Maestro' Tabarez'in beş yıllık durmak bilmez çabasının, devamlılığın ve istikrarın eseri.

Rakamlar yalan söylemez: Tabarez 2006'da göreve geldiğinden beri Arjantin dört, Brezilya üç teknik adam gördü, ama kimin zirvede olduğunu herkes biliyor.

Üç milyon nüfuslu küçük bir ülkenin başardığı mucizelere dikkat çekmek bir klişe haline geldi, ama Uruguay'ın futbol rönesansını gerçek anlamda takdir etmek için bunu da hesaba katmak gerekiyor. Uruguaylılar Copa America şampiyonluğunun yanı sıra Dünya U-17 ikincisi, Güney Amerika U-20 ikincisi ve Penarol ile Copa Libertadores finalisti. Bu değişim şok edici ve ne kadar övülse azdır.

Başarının temel öğesi alçakgönülülük ve bu nedenle Copa kutlamaları kısa sürecek. Dünya Kupası elemeleri Ekim ayında başlıyor, üst üste Paraguay ve Bolivya ile yapacakları maçlar çetin birer sınav olacak. Copa America Güney Amerika'daki takımlar arasındaki farkın büyük oranda azaldığını gösterdi. Uruguay 2006'da ve 2010'da hezimete uğradığı Brezilya karşısında iyi konsantre olmalı ve en iyi performansını sergilemeli.

Ancak daha buna sıra var, şu an için Forlan, Suarez, kaptan Diego Lugano ve diğer 21 kahraman zaferin tadını çıkarmayı hakediyorlar.

En iyisini son düdükten dakikalar sonra konuşan Luis Suarez söyledi: "Uruguay'ın bütün oyuncuları olgunluk, kazanma azmi, Uruguay ruhu ve sonsuz fedakarlık gösterdi."

2011 Copa America şampiyonları çok güzel ve parlak bir futbol sergilemedi, ama iş çaba, birlik, yürek ve yeteneğe gelince onlarla rekabet edecek tek bir takım bile yoktu.

Goal.com

" What up... ? "

2011-07-21T13:01:00.000+03:00

Afrika Ceylanı

2011-07-10T14:59:00.003+03:00

Senegal ve Afrika futbolunun en bilindik isimlerinden olan Diomansy Kamara için 'Ceylan' lakabını uygun görmüş sevenleri. Ceylanlar çevik, alımlı ve nazik yapıları ile bilinirler. İşte Diomansy Kamara da tam da böyle bir futbolcu. Gelin, Kamara'yı yakından tanıyalım.

Senegalli göçmen bir baba ve Fransız bir annenin oğlu Kamara. Futbolcuların hemen hemen tamamının hikayeleri aynıdır aslında. Futbol topu ile ilk tanışması Paris sokaklarında arkadaşları ile beraber olur. En büyük destekçisi, babasıydı. Çocukluk yıllarında böyle bir gücü arkasına alan Kamara, profosyonel bir futbolcu olmayı kafasına koymuştu. İlk hedefleri ise Paris merkezli amatör takımlardan olan Red Star Paris takımıydı.

Rehberi; Babası...

Babasının destekleri ile kendini daha çocuk yaşta futbola adayan Kamara, çeşitli futbol okullarında eğitim görürken bir yandan da babası Djibril ile şehrin yeşil parklarına inip futbol becerisini geliştirmek için çabalıyordu. Kamara, aynı yıllar hayranı olduğu Paris Saint Germain futbol takımının maçlarını izliyor ve birgün Goerge Weah ve Jay Jay Okocha gibi futbol yıldızı olmanın hayalini kuruyordu. "Hayatım boyunca en büyük dayanağım önce Allah ve daha sonra Babam oldu" diyen Kamara, bu iki unsurdan aldığı güçler ile yolunda emin adımlarla ilerliyordu.

İdolü; Weah

Kamara'nın çocukluk yıllarında kendisine idol olarak seçtiği isim Liberya ve Dünya futbolunun yıldızı George Weah oldu. Halen Kamara'nın evininin duvarlarını süsleyen Weah posterleri bunun en iyi kanıtı. Weah, PSG ve Milan formaları ile gollerini sıralarken Kamara da artık yavaş yavaş futbolun içine girmeye başlamıştı bile... 1999 yılı, Kamara için dönüm noktalarından biri oldu. Red Star Paris'in önemli isimlerinden Seran Diabate'nin teşvikleri ile İtalya yolculuğuna çıkan Kamara Catanzaro ile sözleşme yaptıktan sonra çıktığı 34 maç ile İtalyanların saygısını genç yaşta kazanmasını da bilmişti.

Afrika Ceylanı, İtalyan Ceylanı oldu...

2001-2005 yılları arası Kamara'nın futbol adına en verimli dönemlerinden birisi oldu. Modena takımı ile 80 maça çıkan Kamara, takım taraftarları tarafından 'İtalyan Ceylanı' olarak tribünlere çağrılıyordu. İtalya'da geçirdiği bu 4 verimli yılın ardından Kamara'ya Premier Lig ilgisi de kimseyi şaşırtmamıştı. Ona ilk teklifi yapan takım Portsmouth oldu ve Kamara 2004 yılında 2.5 milyon avro karşılığında İngiltere'nin yolunu tuttu. Kamara, Portsmouth forması ile takımın diğer Afrikalı oyuncuları Lua Lua, Yakubu ve Faye ile beraber taraftarlar arasında en sevilen oyunculardan biri haline geldi. 2004-2005 sezonunu bu takımda geçiren Kamara, ardından West Bromvich Albion takımında forma giydi ve yine 2005-2007 yılları arasında futbol hayatının en verimli dönemlerinden birini geçirdi.

Tam Roma'ya imza atacakken...

Diomansy Kamara, West Bromwich formasını giydiği ilk sezonun ardından ona ilgi duyan ve transfer etmek isteyen takımlardan biri de İtalya'dan AS Roma ekibi oldu. Ancak Afrika Ceylanı Kamara, onu 3 ay sahalardan uzak tutacak olan sakatlığı sebebi ile bu transferi gerçekleştiremedi. Bu onun için büyük bir şanssızlıktı. Ancak Kamara, bu sakatlığın ardından adeta küllerinden doğdu ve İngiliz Championship Ligi'nde 2006-2007 sezonunda çıktığı 40 maçta 23 golün altına imzasını atarak müthiş bir performans sergiledi. West Bromwich'teki son sezonunda kariyerinin en iyi performanslarından birini gösteren Kamara, aynı sezonun sonunda 6 milyon Sterlin karşılığında Fulham'a transfer oldu. Bu forma altında 4 yıl geçiren Kamara, çeşitli sakatlıklar sebebiyle sezonları boyunca bazı maçları kaçırsa da, takımının önemli oyuncularından birisi olmayı bildi. Kamara, aynı zamanda İskoçya'nın Celtic ve yine İngiltere'nin Liecester City takımlarında kiralık olarak forma giydi. 2009-2010 sezonunda UEFA Avrupa Ligi'nde finale kadar gelen Fulham'ın, CSKA Sofya maçlarında Bulgaristan'da 1-1 biten maçta golünü atan Kamara, takımına bu yolda katkı yapmayı da ihmal etmemişti.

Ya Senegal, ya da hiçbiri...

2002'deki Dünya Kupası'nda çeyrek final oynayan Senegl Milli Takımı'nı tribünden izleyen Kamara, hemen ardından 2003 yılında Senegal Milli Takımı'na seçildi. Fransız vatandaşlığı da olan Kamara, geldiği yeri unutmamıştı... 2002 Dünya Kupası'nda Senegal Milli formasını giymeyi çok istemesine rağmen emeline ulaşamadı ancak 2003'ten bu yana çıktığı 50 maçta 10 gol kaydetti.

Kamara Es Es'e ne verebilir?

En önemli soru işte tam burada ortaya çıkıyor. Öncelikle söylemek gerek, Kamara takımı için sahanın üç bölgesinde birden hizmet verebilen bir oyuncu. Siz de takdir edersiniz ki, bazı forvet oyuncularının görevi sadece gol atmak değil, aynı zamanda ileri uçta takımın ataklarını yönlendirmek ve beyni olmaktır. İşte Kamara, bu yönü ile mutlaka Eskişehirspor'a katkı sağlayacaktır. Kamara, eğer tekrar sakatlık problemini yaşamazsa gelecek sezon boyunca istikrarlı bir performans gösterip Eskişehirspor'un en faydalı oyuncularından biri olmaya aday. Bakalım Afrika Ceylanı, Eskişehir Ceylanı olabilecek mi?

1999, Martin Palermo v Kolombiya. Kaçan üç penaltı...

2011-07-05T12:02:00.008+03:00

1999'da Paraguay'da düzenlenen Copa America'nın belki de en şannsız anlarından biri Arjantin-Kolombiya maçında yaşanmıştı. Fransa'da düzenlenen 1998 Dünya Kupası'ndanki hayal kırıklığının ardından Copa America'yı kazanmak isteyen Arjantin, C Grubu'nda Kolombiya'ya konuk oluyor. Karşılaşmda Luque'de.

Arjantin ile kupanın ilk maçında Ekvador karşısında 2 gol atan ve takımına galibiyeti hediye eden Martin Palermo, Kolombiya karşısına da bu amaçla çıktı ancak bazı şeyler istediği gibi gitmedi.

Karşılaşma 1-0 Kolombiya'nın üstünlüğü ile devam ederken Ivan Cordoba'nın kendisini yere düşürmesiyle takımına penaltı kazandıran Martin Palermo, topun başına geçti ancak bundan faydalanamadı. Bu belki normaldi. Ancak Kolombiya'nın üstünlüğü'nün devam ettiği sırada art arda olmak üzere iki penaltı daha kazanan Arjantin, bunu yine Martin Palermo ile değerlendirmek istedi ancak yıldız oyuncu, toplamda 3 penaltıdan yararlanamadı ve Kolombiya, Cordoba, Congo ve Montano'nun golleri ile karşılaşmayı 3-0 kazandı..

Kolombiya - Arjantin, Palermo. 1999

1999 Copa America - Wikipedia

Malaga, devrimi gerçekleştirebilecek mi?

2011-06-21T12:47:00.007+03:00

İspanya'nın güneyinde bir şeyler kaynıyor. Transfer zamanı geldiğinde genelde yüklü miktarlarda çek imzalayan iki kulüp vardır ve bunlar elbette Barcelona ve Real Madrid'dir. Ama Malaga?

Bu popüler tatil şehri son 12 ayda futbolcuların ortam değiştirmek ve banka hesaplarını doldurmak için dikkat kesildikleri bir yer haline geldi. Bunun da en büyük sebebi La Rosaleda'daki yönetim değişimi. Manchester City ve Paris Saint-Germain'in ardından Malaga da Katarlı sermayenin eline geçti ve Şeyh Abdullah El Tani oldukça iddialı açıklamalara konu oluyor.

Malaga şimdiye kadar bölgesel rakibi Sevilla'nın gölgesinde kaldı. Tarihinin en başarılı on yılını yaşayan Sevilla dünya futboluna Dani Alves, Seydou Keita ve Julio Baptista gibi birkaç yıldız armağan etti. Malaga ise nakit gücüyle hazır yıldızları kadrosuna katmak istiyor - örneğin Baptista. Sevilla'daki başarılı dönemi ile yıldızı parlayan oyuncu Real Madrid, Arsenal ve Roma'da aynı performansı sergileyemedi. Ancak Malaga'nın geçen sezon ligde kalmasının en büyük sebebi oydu. Son yedi maçta attığı sekiz gol ile belki de ülke tarihinin en büyük başarı hikâyelerinden birinin başlangıcına imza attı.

Şeyh El Tani'nin görevdeki ilk sezonu pek planlandığı gibi gitmedi; Porto'nun saygın eski teknik direktörü Jesualdo Ferreira'yı takımın başına getirdiler, ama sezon başlamadan önce dikkat çekici bir transfer yapmayı başaramadılar ve ligdeki ilk altı ay tam bir felaketti. Malaga finansal gücüne rağmen ikinci lige doğru yol alıyordu.

Bununla birlikte, ligde kalmanın hayati önemde olduğunun farkında olan El Tani, ara dönem transferinde ağırlığını koydu. Ferreira'nın yerine Villarreal ve Real Madrid'in eski teknik direktörü Manuel Pellegrini getirildi. Sahadaki kadroya ise Bayern Münih'ten Martin Demichelis, Enzo Maresca ve Baptista ile aranan deneyim ve kalite kazandırıldı.

Ruud Van Nistelrooy, büyük bir gösteri ile Malaga'ya ayak bastı. 2011-2012 sezonunda takımın gol silahı olacak...

Ligde kalmak garantilenince El Tani bunun meyvelerini toplamaya odaklandı. Kendisi sadece zengin bir iş adamı değil, muazzam bir kişisel servete sahip ve Endülüs'e mümkün olduğunca çok yatırım yapmak istiyor. Kulübe dünya çapında bir kadro kazandırmak için 100 milyon avroyu gözden çıkarmasının yanında, sahil bölgesini fütüristik, Dubai'vari bir marinaya çevirmek için 400 milyon avro karşılığında Marbella limanını geliştirme ihalesini aldı. Bölgenin turistik potansiyeline büyük bir inancı var ve futbol takımını da bunun bir parçası olarak görüyor.

El Tani ayrıca La Liga kulüpleri arasındaki TV gelir paylaşımı aleyhinde de konuştu. Diğer pek çok kulübün de itiraz ettiği üzere, gelirin büyük bir bölümünü Barcelona ve Real Madrid paylaşıyor.

Yakın tarihte verdiği bir demeçte, "Dürüst olmak gerekirse TV haklarında durum iyi değil. Çünkü gelirin büyük bir bölümünü sadece iki büyük takım paylaşıyor. İngiltere'deki gibi bir sistemin gelmesini diliyoruz, çünkü çok daha adil," dedi.

Goal.com

Neymar, yeni Robinho mu olacak, yoksa yeni Ronaldo mu?

2011-06-19T12:14:00.004+03:00

Kulüpler için büyük yeteneklerinin yaptıkları sebebiyle gözünü yumdukları da Brezilya'da bir gerçek. Örneğin geçmişte büyük yetenek olan Romario, alkol ve kadınlar ile çok zaman geçiriyordu. Daha eskilere gidersek Garrincha'nın çok büyük bir alkol problemi vardı ve sık sık sarhoş olması ile meşhurdu. Ve hatta şimdi, Fluminense forması giyen Deco ve Fred'in geçmişte Garrincha'nın yaşadığı sıkıntının benzeri için klinik bir tedavi gördüğü söyleniyor.

Romario, geçen yaz Neymar'ın Brezilya Milli Takımı kadrosuna dahil edilmesi ve Dünya Kupası'nda oynaması için lobi faaliyetlerinde bulundu. Ancak takımın patronu Dunga, disiplin eksiklikleri bulunan Neymar'ı Güney Afrika'daki Dünya Kupası'na götürmeme kararı aldı.

Daha sonra Neymar'ın Twitter'dan yazılanlardan sonra başının mahkeme ile derde girmesi, ceza almasına sebep olabilirdi ancak delil yetersizliğini uygun bulan mahkeme, genç oyuncuya herhangi bir ceza vermedi.

Brezilya Milli Takım formasına kavulan Neymar, ilk olarak ABD'ye karşı fantastik bir oyun ile beraber 2 güzel gol kaydetse de, Dunga onu yine sonraki maçlarda düşünmedi. Daha sonra Dunga Milli Takımdan ayrılıp yerine Menezes gelince Neymar'a yeniden bir şans doğdu. Ancak Menezes'te geçmişte Neymar'ın Santos Teknik Direktörü Dorival Junior ile yaşadıklarından ötürü endişeli ve mutsuz olduğunu söylemeyi ihmal etmemişti.

Neymar, sahadaki dikkat çekici olumsuz tavırlarından vazgeçmemeye devam etti. Sao Paulo kalecisi Rogerio Ceni ile yaşadıkları, futbol ahlakına uymayan davranışlardı.

Kendisinden yaşça büyük olan ve Brezilya futboluna damga vurmuş olan Ceni'nin karşısına bir maçta penaltı kullanmak için geçen Neymar, önce top vurur gibi yaptı, ardından Ceni'nin boşa atlamasından sonra topu sağ köşeye yuvarladı. Bu durum Santos taraftarları için güzel bir durum olsa da Ceni'nin genç Neymar tarafından aşağılanması Real Madrid'in yıldızı Kaka tarafından dahi eleştirildi. Akabinde FIFA dahi bu tarz penaltı atışlarını yasaklamak zorunda kaldı.

Bu tür hareketler, zararsız görünebilir. Ancak Neymar, büyük yeteneklerinin ve artan hayranlarının yanında, bu gibi davranışları sebebiyle aynı sayıda da düşman kazanıyor.

Brezilya'nın efsane kaptanlarından Cafu, "Neymar'ın disipline ihtiyacı var" diyerek büyük uyarıyı gerçekleştiriyor.

Ronaldo'nun büyük bir hayranı olduğunu her fırsatta dile getiren Neymar, Real Madrid'in kendisini tranfser etmek adına ilgilenmesi ile İspanyol kulübünde Ronaldo gibi efsane olmak yolunda adımlar atabilir. Ronaldo da yaptığı açıklamalar ile Neymar'ın Santiago Bernabeu'da geçmişte kendisinin yaptıklarını yapabileceğini söyledi.

Ancak Ronlado'nun bu söylediklerinin doğru çıkacağı kesin değil. Sonuçta Pele, Robinho Real Madrid'e giderken de aynı şeyleri söylemişti. Ancak zamanla Real Madrid'de sorunlar yaşayan Robinho, takımdan ayrılmak zorunda kalmıştı ve sık sık disiplinsizlik suçları ile karşı karşıya olmuştu. Robinho ile Neymar arasındaki benzerlikler gözle görülür biçimde. Her iki oyuncu da Santos takımından yetişen yetenekler.

Robinho ve Neymar'ın menajerleri ise aynı kişi. Wagner Riberio, şimdilerde Robinho'nun Real Madrid'e gidişindeki gibi Neymar için İspanyollarla görüşme halinde.

Tüm dünyayı etkileyen Neymar, Real Madrid'e transferi halinde yine 'Canavar' olmaya devam edecek gibi görünüyor. Ancak hangi canavar? Robinho mu, Ronaldo mu?

Goal.com

PSG eski günlerine dönebilecek mi? Katarlı sahipleri buna inanıyor gibi...

2011-06-15T11:10:00.010+03:00

1990'lı yıllarda Paris Saint-Germain George Weah, David Ginola, Rai ve Nicolas Anelka gibi isimlerin önderliğinde Avrupa'ya damgasını vuran bir takımdı. Ancak bu yılların ardından ciddi bir gerileme yaşayan başkent temsilcisi, Katarlı yeni sahipleriyle birlikte yeniden eski yıllarına dönüş arıyor.

Futbolda finansal gücün ne kadar önemli olduğu bilinen bir gerçek. Mayıs ayının sonunda kulübün yüzde 70'lik hissesini satın alan Katarlı yeni sahipler, yaz transfer döneminde üst düzey isimlerin transferini vaad etmişti. Kulübün bu yaz 50 milyon avro civarında bir harcama yapması bekleniyor.

Tüm bu gelişmeler doğal olarak medyayı da transfer dedikodularıyla meşgul ederken, başkent temsilcisinin adı son dönemlerde Inter'in dünyaca ünlü yıldızı Samuel Eto'o, Atletico Madrid'in Uruguaylı golcüsü Diego Forlan ve Manchester United'dan ayrılması beklenen Bulgar yıldız Dimitar Berbatov gibi isimlerle anılmaya başlandı.

Bazı kesimler tarafından yeni Manchester City olacağı düşünülen Paris Saint-Germain'in gerçekçi olmak gerekirse bu anlamda bazı sıkıntıları var. Mesela Samuel Eto'o'nun, gelecek sezon Şampiyonlar Ligi'nde oynamayacak bir kulüpten gelen teklifi kabul etmesi mucize olur. Bu yüzden Dünya Kupası'nda sergilediği müthiş performansın ardından geçtiğimiz sezon La Liga'da hayâl kırıklığı yaratan Forlan'ın transferi daha gerçekçi görünüyor.

Berbatov Paris'e gider mi?

Katarlı yeni sahiplerin uzak doğu kökenli yıldızları transfer ederek kulübe global anlamda taraftar kitlesi edindirmeyi düşündüğü de gelen haberler arasında. Bu doğrultuda medyada ön plana çıkan isimler ise Shinji Kagawa ve Keisuke Honda oldu.

Geçtiğimiz sezonu Bundesliga şampiyonu olarak tamamlayan Borussia Dortmund'un en önemli hücum silahlarından olan 22 yaşındaki Kagawa'nın PSG'den gelecek olası bir teklife sıcak bakması oldukça zor. Kagawa'dan ziyade, sık sık CSKA Moskova'dan ayrılabileceğini dile getiren Keisuke Honda, Fransız kulübü için daha mantıklı bir hedef.

Bu arada Meksikalı kaleci Guillermo Ochoa'nın transferinin önünde ise ciddi bir engel oluşmuş durumda. 25 yaşındaki file bekçisinin yasaklı madde kullanmasının ortaya çıkmasıyle birlikte rota ligin en başarılı kalecilerinden birisi olarak gösterilen Rennes'in file bekçisi Nicholas Douchez'e dönmüş durumda.

Transferde henüz hedeflerin tam olarak netleşmemiş olmasına rağmen PSG'nin önümüzdeki haftalarda ciddi transferler yapmasına kesin gözüyle bakılıyor. Ancak bu transferler yapılırken, takımın omurgasının bozulmamasına da özen gösterilmesi şart.

Zaman içinde ciddi bir değişim geçirmesi beklenen Paris Saint-Germain'in önünde çok kritik bir transfer sezonu var. Doğru tercihler yapılır ve doğru isimler kadroya katılırsa, Paris Saint-Germain'in eski günlerine dönmesi muhtemel. Bakalım önümüzdeki günler bize neler gösterecek...

22 Şubat 2010 Pazartesi

Paris Saint Germain 1993-97

Goal.com

Neden Fabio Coentrao?

2011-06-05T12:30:00.000+03:00

Marcelo ve Alvaro Arbeloa gibi isimlerin varlığına rağmen Real Madrid neden Fabio Coentrao'yu kadrosunda görmek istiyor?

Futbol artık bireysel yeteneklerden çok takım oyununun öne çıktığı bir arena haline geldi. Sahada yer alan 11 oyuncunun iyi olması da tam olarak yeterli olmuyor. Geniş ve güçlü bir kadroya sahip olmanız gerekiyor. Geçtiğimiz sezon Real Madrid, Barcelona'yla sahadaki 11'lerini denk hale getiremedi. Mourinho'nun ezeli rakiplerini yakalamak için geniş bir kadro kurmak istediğini görüyoruz. Fabio Coentrao konusundaki ısrarın nedeni de bu.

Aslında kötü bir La Liga dönemi geçiren ve Zaragoza'da tutunamayan bir oyuncudan bahsediyoruz. Ancak Benfica'yla küllerinden yeniden doğan Coentrao, dünyanın sayılı sol bek oyuncuları arasına girdi. Jose Mourinho'nun elinde Marcelo gibi önemli bir hücum silahı da var bu mevki için. Geçtiğimiz sezon Cristiano Ronaldo'nun arkasında 50'ye yakın maça çıkan Brezilyalı oyuncu, Mourinho'nun vazgeçilmezleri arasına girdi. Ancak Marcelo gibi bir ismin varlığına rağmen Coentrao gibi yüksek maliyetli bir oyuncnun transfer edilmesinin istenmesinde farklı bir düşünce yapısı olmalı. Buradan hareketle şu soruyu sormamız lazım. Real Madrid neden Coentrao'ya ihityaç duyuyor?

Birçok farklı düşünce üretebiliriz. Aslında Madrid taraftarının genel anlamda Marcelo'dan memnun olduğu ve Coentrao transferine mesafeli baktığını söyleyebiliriz. Bu transferde Portekizli süper menajer Jorge Mendes'in parmağı olduğunu söylemek mümkün. Mendes, hem Cristiano Ronaldo hem de Jose Mourinho'nun menajeri. Ancak Mourinho'yu da zan altında bırakmamak lazım. Sonuçta görev ve sorumlulukları saha içinde olan bir insandan bahsediyoruz. Bu nedenle Coentrao transferinin saha içinde ne gibi faydalar sağlayabileceğine bakalım beraber.

Aslında orta alanda görev almaya alışık olan Marcelo, son dönemde sol bek mevkini iyiden iyiye benimsedi. Alvaro Arbeloa gibi bir isme rağmen formasını neredeyse sezonun genelinde sırtınan hiç çıkarmayan Brezilyalı oyuncu, Mourinho'nun tek tercihi oldu. Portekizli teknik adamın Arbeloa hakkındaki "Sizi şaşırtabilir ancak Arbeloa'dan çok memnunum. Beni sezon öncesi en çok etkileyen isimlerden birisiydi" sözleri de Marcelo için tehdit oluşturmadı.

Disiplini ve sergilediği gelişimine rağmen Marcelo hakkında Mourinho'nun kafasını kurcalayan bazı sorunlar olduğu kesin. Hücumdaki etkin performansına rağmen savunmada önemli açıklar veren Brezilyalı oyuncu, kendisini geliştimek için çok çalışsa da bu soruna bir türlü çözüm bulamıyor. Bu noktada Barcelona'nın üstünlüğünü kırmak için savunmanın solundaki savunma zafiyetine bir çözüm bulunması gerekiyor.

Vatandaşları Cristiano Ronaldo, Ricardo Carvalho ve Pepe'ye önemli maçlarda kritik görevler veren Mourinho'nun Coentrao transferindeki ısrarının arkasında böyle bir neden de olabilir. İngiltere ve İtalya dönemlerinde de vatadaşlarıyla çalışmayı koşulları arasında gösteren Mourinho'nun bir Portekizli oyuncuyla daha çalışmak istemesini anlamak zor değil. Portekiz futbolunun yakından tanıyan Mourinho, bu anlayışla yetişmiş oyuncuları kadrosunda görmek istiyor.

Bu görüşümüz Liverpool'un Portekizli yıldızı Raul Meireles'in "Milli takımda ciddi değişim yaşandı. Yeni yöntemlerimiz var. Kadrodaki oyuncular neler yapmaları gerektiğini ve teknik heyetin ne istediğini çok iyi biliyor. En büyük farkımız da bu" sözleriyle Portekiz'in farkını dile getiriyor.

Taktik disiplin ve güven, Mourinho'nun vatandaşlarıyla çalışma isteğinin nedenlerini en önemlileri. Marcelo ve Arbeloa'nın varlığı nedeniyle Coentrao'ya 20 milyon aveonun üzerinde bir bonservis bedeli ödemek istemiyor Real Madrid yönetimi.

Coentrao'nun Mourinho'yla çok iyi anlaşacağı ve Portekizli çalıştırıcının kafasındaki futbol düşüncesini sahaya iyi yansıtabileceği düşüncesi, transferi cazip kılıyor.

Coentrao'nun üstün yeteneklerine rağmen sağ ayağını neredeyse hiç kullanmaması, kafalara farklı bir çözüm önerisi getiriyor. Geçtiğimiz sezon Angel Di Maria'nın transferinde de benzer soru işaretleri kafalarda oluşmuştu. Cristiano Ronaldo gibi bir yıldızın varlığında, Arjantinli oyuncunun neden transfer edildiği sorgulanmıştı. Ancak Di Maria sağ kulvarda çok başarılı bir performans sergilemiş, ve Madrid'in önemli elemanlarından birisi olmuştu.

Benfica döneminde Coentrao ve Di Maria arasında sol kulvarda harika bir işbirliği vardı. Benzer bir durumu, Real Madrid'in sağ kulvarı için de düşünmek mümkün.

Bu dizilişle beraber, Sergio Ramos gibi önemli bir savunma oyuncusunu savunmanın ortasında kullanmak mümkün olacak. Carvalho ve Pepe ikilisi arasındaki rotasyon sistemi de tandemde alternatifleri arttıracaktır.

Kaka, Karim Benzema ve Gonzalo Higuain'in uzun süreli sakatlıkları sonrasında kadro genişliğinin ne kadar önemli olduğunu gören Real Madrid yönetimi, Coentrao gibi pahalı bir transferi gerçekleştirme konusunda daha istekli görünebilir. Sonuçta önemli olan para değil. Dünyanın en iyi takımı olarak gösterilen Barcelona'yı alt etme hedefiyle başlayan sezon için herkesin önemli fedakarlıklar yapması gerekiyor. Yönetim de bu anlamda elini taşın altına sokmak zorunda.

Beşiktaş'ın golcüsü Hugo Almeida, Coentrao'yu 'Dünyanın en iyi sol bek oyuncusu' olarak tanımlıyor. Mourinho, Barcelona gibi bir takımı elinde 11 ile alt edemeyeceğini gördü. Daha geniş bir kadroyla bunu bir kez daha yapmayı deneyecek. Bunun için de istediği oyuncuları kadrosunda görmesi lazım.

“Fabio çok güçlü ve yetenekli bir oyuncu. Birçok mevkide görev alabilir ve dünyanın en iyileri arasında gösterilebilir."

- Cristiano Ronaldo

Neden Hamit Altıntop?

Goal.com

Neden Hamit Altıntop?

2011-05-21T01:00:00.000+03:00

Neden Hamit Altıntop?

Hamit transferini coşkuyla karşılayan Real Madrid taraftarı bulmak zor olsa gerek. (Ben hariç) Astronomik ücretler karşılığında getirilen dünya yıldızlarına alışkın bir takım taraftarı için bonservis bedeli ödenmeden yapılan bir transferi açıklamak kolay olmasa gerek. (Jose Mourinho ile beraber değişen bir zihniyet söz konusu).

Ancak yüzeysel bir bakış açısından kurtulursak, transferin çok farklı boyutlarını görebiliriz. Alınan yıldızlar göz önünde alındığı zaman ismi fazla bilinmeyen ve kulübü tarafından gözden çıkarılmış bir oyuncunun Real Madrid formasını giymesine farklı anlamlar yüklemek mümkün.

Gerçek anlamda bir Hamit hayranı olan Clark Whitnery, başarılı oyuncunun yetenekleri konusunda hiçbir kuşkusu olmadığını belirtirken, "Hamit, Real'e zor olanı yapma kolaylığı sağlayabilir. Kolay futbolun oynanmasında tecrübesiyle yeni takımına yardımcı olacaktır. Basit futbolun ustaları arasında gösterilebilecek bir isimden bahsediyoruz" sözleriyle transferin önemine dikkat çekiyor.

Şundan kimsenin kuşkusu yok ki Hamit sorumluluk sahibi bir oyuncu. Bir 90 dakika içinde oyunun iki yönüne de katkı sunabilecek enerji ve yeteneklere sahip. Kontollü olmayı seven bir teknik adam olan Jose Mourinho için çok önemli bir alternatif olacağına şüphe yok.

Esneklik -daha doğru ifade etmek gerekirse çok yönlülük- Hamit'in Real Madrid'e sunacağı en büyük katkı olacak gibi görünüyor. Goal.com Almanya editörü Maxiliam Bensinger, "Doğal olarak, Hamit çok yetenekli bir oyuncu. Mükemmel ötesi bir vuruş tekniği ve muazzam bir enerjiye sahip. Uzun süredir Türkiye Milli Takımı'nda ve Lyon ile oynanan Şampiyonlar Ligi yarı finalinde orta sahanın ortasında görev aldı. Ayrıca onu orta sahanın sağında, ve savunmanın sağında görmek de mümkün. Lahm'ın çıkışlarında savunmaya da yardımcı oluyor. Bütün bunların yanı sıra, çok önemli bir defansif orta saha oyuncusu" diye özetliyor Hamit'in çok yönlülüğünü.

Real Madrid'in yukarıda bahsettiğimiz bütün mevkilerde birçok alternatifi var. Ancak bu mevkilerin birçoğunda rahatlıkla oynayabilecek esneklikte oyuncu yok.

İspanya futbolunu yakından takip eden insanlar bilirler ki yetenek kadar karakter de çok önemlidir bir oyuncuda. Real Madrid'in son iki transferi de bu yönden sınıfı çok iyi notlarla geçiyor. Özellikle Türkiye'de Hamit'in ciddi bir popülariteye sahip olduğu ve genç oyuncular için idol olarak görüldüğünü söylemek yanlış olmaz.

Real Madrid'in kötü giden sezon ardından lider özelliklere sahip yeni oyuncularla yaralarını sarabileceğini düşünmek, pek de hayalcilik olmaz. Hamit'in Bayern'den beklediği desteği alamadığını belirten Maxmilian Bensinger, "Van Gaal'in Hamit'i görmezden geldiğini biliyoruz. Hamit desteği ne teknik heyetten ne de yönetimden göremedi" diyor.

Bu transferi ciddi bir menaherlik başarısı olarak görenler de var. Hamit, Nuri ve Mesut'un menajerliklerini Reza Fezali yapıyor. Ancak bu noktada bir tehlike ortaya çıkıyor. Pedro Leon gibi nispeten yüksek bonservis bedelli ve genç bir oyuncuyu, sadece bir açıklama sonrası gözden çıkaran Mourinho, benzer bir durumda Hamit'i çok daha rahat harcayabilir.

Ancak şimdilik böyle bir durumu konuşmak için erken görünüyor. Hamit her hafta Real formasıyla sahada olmayabilir. Ancak Mourinho'nun kadro genişliği anlamında elini güçlendirecek bir yetenek olduğu yadsınamaz. İhtiyaç duyulduğunda göreve hazır bir oyuncuyu transfer etmenin mutluluğunu yaşamalı Madrid taraftarı.

Goal.com

Javier Pastore gelecek sezon nerede oynayacak?

2011-05-17T10:57:00.007+03:00

Bu yazın en çok konuşulacak isimlerinde biri kesinlikle Palermo'nun yıldızı Javier Pastore olacak. 21 yaşındaki yıldız, bu sezons ergilediği performansla Avrupa'nın devlerinin ilgisini çekmeyi başardı ve yaz aylarında da büyük bir ihtimalle Sicilya'dan ayrılacak.

Renzo Barbera'ya geldiği 2009 yılından beri her geçen gün tanınırlığı artan Pastore'nin transferindeki kesin olan tek şey ona sahip olacak olan kulübün yüksek bir bedel ödemek zorunda olduğu. Çünkü kulüp başkanı Maurizio Zamparini, yıldız oyuncu için 100 milyon avroluk fiyat biçmişti.

Heyecan verici futbolu ile dikkat çeken oyuncu şimdi tercih yapmak zorunda. Çünkü onu La Liga'dan da, Serie A'dan da Premier Lig'den de isteyen kulüpler var.

Barcelona: Pastore kartları açık oynayan bir futbolcu değil. Ama Barcelona'nın oyununa olan hayranlığını hiç bir zaman saklamadı. 2010 yıllarının sonunda Arjantinli oyuncu ile ciddi bir şekilde ilgilenmeye başlyan Katalan ekibi, Zamparini'nin isteyeceği bedeli ödeyebilecek mali güce de sahip.

Juventus: Bu yaz transfere 120 milyon avro harcayacağı iddia edilen Juventus'un hedeflerinden biri de Pastore'ye siyah beyazlı formayı giydirmek. Ancak Pastore'nin Juventus'a gidip gitmeyeceğini, Torino devi ile anılan diğer isimler gibi Luisgi Del Neri yerine kimin geleceği belirleyecek.

Manchester City: Paranın sorun olmadığı kulüplerin başında gelen Manchester City'nin zaten mart ayında Palermo'ya bir teklif sunduğu ama reddedildiği iddia edilmişti. Eğer bu transfer bu kez gerçekleşirse, Pastore kendisi gibi yükselen bir yıldız takımındaki takıma iyi uyum sağlayabilir.

AC Milan: 2010-11 sezonu Serie A şampiyonu geçtiğimiz yaz ve ara transferde bi hayli aktifti. Bu yaz da Pastore konusunda bir hayli aktif olmaları bekleniyor. Ancak teknik direktör Massimiliano Allegri, Pastore için istenilen bedelin çok yüksek olduğunu belirterek bu transferin imkansız olduğunu belirtmişti.

Palermo: Tabi ki Pastore'nin önünde Sicilya'yı terketmemek gibi bir seçenek de bulunuyor. Kulübü ile 2015 yılına kadar sözleşmesi olan yıldızı gelecek sezon Palermo forması ile izlemeye devam etmemiz de ihtimaller arasında.

Real Madrid: Pastore, geçtiğimiz günlerde yaptığı açıklamada Real Madrid ve Barcelona'dan teklif almadığını açıklamıştı. Ama iki kulübün de formasını giymenin rüyasını kurduğunu saklamamıştı. Kaka'nın takımdan ayrılması durumunda, Brezilyalı oyuncunun alternatifi Arjantinli yıldız olabilir.

Roma: Yeni Amerikalı sahipleri ile transferde atağa kalkması beklenen Roma'nın Juventus'un kalecisi Gianluigi Buffon'un yanı sıra Javier Pastore ile de ilgilendiği biliniyor. Başkent ekibinin Arjantinli oytuncu için 30 milyon avroluk bir bütçe ayırdığı söyleniyor.

Goal.com

Juventus üstündeki takımların canını yakmış. Peki ya altındakiler?

2011-05-07T16:10:00.004+03:00

Bu sezon şampiyonluğa Milan'ın koştuğu Serie A'da ark planda kalan Juventus, geçmişi ile İtalya'nın en büyük kulüplerinden bir tanesi. Daha önce yaşadığı skandallar nedeni ile iyi günler geçiremeyen Juventus, bu sezon Serie A'nın üst sıralardaki kralı olmayı başarmış durumda.

Bu sezon Roma, Milan, Udinese, Inter, Napoli ve Lazio'nun içinde bulunduğu Serie A'nın şuanki ilk 6 sırada bulunan takımlarına karşı büyük bir başarı gösteren Juventus, bu ekiplere karşı oynadığı mücadelelerde sadece 3 kez yenildi. Genel puan durumunda ilk beşte yer alamayan Torino ekibi, ligin sadece saydığımız bu ekiplernden oluştuğunu düşündüğümüzde liderliği bir anda ele geçiriyor. Bu durumda da Juventus'un örneğin Bari gibi küçük ve güçsüz ekiplere karşı kaybettiği puanların başarısızlığın temel faktörü olduğunu da görmüş oluyoruz.

Serie A'da ilk altı sırada yer alan ekiplere karşı daha büyük bir motivasyon ile sahada yer alan Juventus, bu maçlarda gerekli puanları toplamayı başarırken, son 13 sıradaki ekiplere oldukça kolay puanlar kaybederek üst sıralardaki hedeflerinden de kopmuş oldu.

Genel puanlamada 7. sırada bulunan Juventus, bahsedilen ilk altı sıradaki rakiplerine karşı göstermiş olduğu bu motivasyon ve başarıyı eğer alt sıralardaki ekiplere karşı da gösterebilmiş olsaydı, daha üst sıralarda, hatta şampiyonluğa dahi oynayabilmesi mümkün olabilirdi. (Juventus sadece ilk 7 takımın yer aldığı puan tablosunda ilk sırada yer alıyor.)

Üst sıralardaki 6 takımdan Eylül ayında ilk olarak Udinese ile karşılaşan Juventus, rakibini deplasmanda 4-0 yenmişti. Ardından Inter ile deplasmanda 0-0 berabere kalarak yenilmeyen Juve, diğer Milano ekibi Milan'ı yine deplasmanda 2-1 yenmeyi başarmıştı.

Kasım'da Roma ile evinde 1-1 berabere kalan Juventus, 2010'un son günlerinde Lazio'yu deplasmanda yenmiş ve iki Roma ekibine de yine kaybetmemişti. Ardından Roma, Napoli ve Udinese'ye üst üste maçlar kaybeden Juventus, Inter'i bu kez yine kendi evinde mağlup etmeyi başarmıştı.

Goal.com

Nobby Stiles & Bobby Charlton, 1968

2011-05-05T23:45:00.003+03:00

Göztepe’nin şampiyonluğunun şifreleri...

2011-05-03T12:00:00.000+03:00

Türk futbol tarihinin köklü kulüplerinden Göztepe, 2007-2008'de amatör kümeden başlattığı mücadelesinde, gelecek sezon için Bank Asya 1. Lig'de mücadele etme hakkı kazanarak taraftarını sevince boğdu. Peki başarının sırları nelerdi?

1) Kadro Derinliği

Göztepe’nin şampiyonluk yarışında diğer rakiplerine göre şüphesiz en büyük artısı kadro derinliğiydi. 5 tecrübeli ve kaliteli stopere sahip ligde başka takım yok! Göztepe’nin kadro derinliğinin en fazla olduğu mevki ise orta saha. Bank Asya 1. Lig kalibresindeki oyunculardan kurulu Göztepe orta sahası yaş ortalaması yüksek olsa da pozisyon bilgisi, oyunu yönlendirme ve gerektiğinde oyunun temposunun düşürme işini çok iyi yaptı. Göztepe’nin kemikleşen ilk 11’inin dışında kalan futbolcuların da ne kadar kaliteli ve hazır olduğunu belirtmek açısından Perşembe günleri yapılan çift kale maçları as akımın en fazla 1-0 gibi skorlarla kazanabildiğini ekleyelim. Yedek futbolcuların da en az ilk 11’dekiler kadar hazır olması müthiş bir avantaj.

2) Tayfun Özkan & İlhan Şahin

Şampiyonluk elbette takım oyunu ile geldi lakin bazı futbolcular gösterdikleri performans ile bu şampiyonlukta kritik roller aldı. Geçen sezonu Demirspor’da geçiren ve son iki sezon baz alındığında 2. Lig’de 53 golü bulunan Tayfun Özkan kalibresinde bu ligde bir santrfor daha yok! Transfer döneminde ilk odaklanılan isim olan Tayfun Özkan geçen sezon attığı 23 gole yaklaşamasa da attığı 18 gol Göztepe’nin şampiyonluğu için kafi oldu. İlhan Şahin ise esas mevkisi ön libero olmasına rağmen Tayfun’dan sonra takımın en skorer oyuncusu. Oyunun iki yönünü de oynayabilen İlhan’in ekstra katkıları takımında başarısında kilit önemde.

3) Doğru Transfer Politikası

Beşiktaş efsanesi Ali Gültiken, yaz transfer döneminde, şampiyonluk yaşamış, ateşli tribün grubunun futbolculara hissettireceği baskıyı kaldırabilecek ve şampiyonluk için çıkılacak olan kilit maçlarda stres yapmadan soğukkanlı kalabilecek isimleri takıma kazandırma kararı aldı. Bu doğrultuda transfer edilen futbolculardan 13 tanesinin çeşitli liglerde şampiyonluk görmüş olması tesadüf değil aksine bilinçli ve son derece isabetli bir karardı. Göztepe taraftarlarının şampiyonluk baskısının iyice arttığı son maçlarda futbolcuların stresli ortamdan etkilenmeden işlerini yapmaya devam etmelerinin sebebi yaz döneminde uygulanan doğru transfer politikasıydı.

4) Ali Gültiken

Geçen sezonun ortasında Göztepe ile anlaşan Gültiken futbol takımındaki tüm yetkileri üzerine aldı. Takımdaki arkadaşlığın gelişmesi için çaba sarf eden efsane golcü bunu başardı. Güler yüzü ve kendine has gülümsemesini tüm takıma yansıtan, sürekli pozitif düşünen Gültiken’in futbol bilgisinden ziyade sezon içerisindeki krizleri yönetmedeki ustalığıdır belki de şampiyonluğun sebebi!

5) Genç yıldızlar

Emin Yalın, Raşit Sevindir, Burak Keskin ne 1992 doğumlu genç stoper Anıl Özönerli… Hepsi de yetenek sarrafı Ali Gültiken ve Özcan Kızıltan’ın keşfettiği bu oyuncular gençlikleri ile takıma dinamizm kattılar ve kariyerlerinin ilk yıllarındaki bu müthiş şampiyonluğa katkı sağladılar.

6) Yönetim Anlayışı

23 yıl aradan sonra ilk defa bir teknik direktör ile sezonu tamamlayan Göztepe’de bu istikrarı sağlayan yönetim kurulunun payı göz ardı edilemez.

---> Bir Göztepe vardı...

(Bu yazı Sevgili dostum Hüseyin Ataş'a aittir ve Goal.com'da yayınlanmıştır)

Nisan 2002...

2011-04-27T14:24:00.005+03:00

---> El Clasico'nun rakamları (2010-2011)

---> Guardiola'nın rötuşa ihtiyacı var

---> Ronaldo ve Messi arasında üçüncü maç: Bu sefer kim nakavt olacak?

---> Barça ve Real, önümüzdeki yılları da domine etmeye devam edecekler

---> Terazinin iki kefesi; R. Madrid - Barca

---> Real Madrid'i sevmek

---> Di Stefano, Maradona, Schuster, Cruyff ve diğerleri ile El Clasico

---> Jose Mourinho'nun yeni silahi Pepe

---> 1999-2000, Real Madrid vs Barcelona | Roberto Carlos

---> Barca 5-0 R. Madrid / R. Madrid 5-0 Barca

---> 2010-2011 La Liga; Barcelona 5-0 Real Madrid

---> 2010-2011 La Liga; Real Madrid 1-1 Barcelona

---> 2010-2011 Copa Del Rey Finali; Barcelona 0-1 Real Madrid (Futbolda tez vardır, ve bu teze karşılık anti tez vardır. Jose Mourinho, anti tez üretti)

Fotoğraf: Zinedine Zidane, yine bir Şampiyonlar Ligi yarı finalinde Camp Nou'da Barcelona'nın umutlarını bitirirken... 01/02 @AS

Bu tip hikâyeleri sadece futbol yazar...

2011-04-25T13:06:00.004+03:00

Dün günlerden Pazardı...

Aynı zamanda dün günlerden Fenerbahçe'ydi.

Ne kadar şanslıyız, İzmir'deki bu maça şahit olan bizler, yıllar sonra ömürümüz yeterse eğer çocuklarımıza ve torunlarımıza anlatacağımız bir ana şahitlik ettik...Gelin şimdi biraz önceyi, yine İzmir'i hatırlayalım.

2006-2007 sezonu...

Rakip Trabzonspor. Maç yine İzmir'de, yine kordonda biralar içilmiş, sonra tribünlerde yerler alnımış... Şampiyonluk şarkıları söyleniyor ve Fenerbahçe, o akşam İzmir'de Trabzonspor'u yenerse şampiyon olacak. Ancak işler iyi başlamıyor. Bu akşam tıpkı Bucaspor gibi Trabzonspor'da ilk önce üzüyor Fenerbahçe'yi. Alex penaltı kaçırıyor, ancak takım yılmıyor...

Son 15 dakikada Deivid de Souza çıkıyor sahneye. Trabzonspor ağlarına ikinci golü atan Deivid, şampiyon yapıyor Fenerbahçe'yi. Zico'nun ilk sezonunda, yine onun isteği ile geldiği takımda istenmeyen adamdı, gol attığı bu Trabzonspor maçına kadar. Bunun ardından takımdan gitmesine kesin gözle bakılan Deivid, Fenerbahçe'de kaldı ve hepimiz 2007-2008 sezonunda neler yaptığını hatırlıyoruz.

Ve yine İzmir, yine şampiyonluk yarışı ve yine önemli bir maç. Dört yıl önce yine aynı stadyumda şampiyonluk kutlayan Fenerbahçe, Bucaspor karşısında bir anda 3-1 yenik duruma düştü ve panik başladı.

Bir maçı 3-1'den 3-5'e çevirmek için, tek bir kahraman yetmez... Bu tam bir 'Winner' karakterli takım göstergesidir ve Fenerbahçe, 14 maçtır yenilmediği bu ligde artık bu özelliğini de kanıtlamış durumda. Emre göz paslarını sildi, sonra Abdülkadir Bucaspor adına sahneye çıktı... Ancak Alex attığı iki gol ile beraberliği getirdi, ardından hiç beklenilmeyen bir adam çıkıp, belki de Fenerbahçe'nin şampiyonluk golünü attı.

Daniel Gonzales Güiza, tıpkı 2006-2007 sezonunda Deivid gibi belki de hiç beklenilmeyen bir anda galibiyet golünü atan adam oldu, büyük bir boşalma yaşadı ve sevinçten de göz yaşlarını tutamadı. (Golün ardından sevincini de engelli bir vatandaşımızla kutlaması ayrı bir güzellikti...)

Yalan söylemenin anlamı yok...

Zamanında Güiza'nın kaçırdığı gollere, özellikle geçen sezon ne kadar sitem ettiğimi bir Allah biliyor. Ancak Güiza'ya gülen kader, belki de ona bu sezonun şampiyonluk golünü attırıyor. Empati kurun, işiniz gol atmak ve bunu yapamıyorsunuz, yapamayınca da eziliyorsunuz... Ve gün geliyor, çok önemli bir maçı kurtaran adam oluyorsunuz. Güiza'nın da maçın ardından akıttığı göz yaşlarının da sebebi, bugüne kadar çok fazla dolmasıydı.

Rüzgarın dahi Fenerbahçe'nin kazanmasını istediği Bucaspor karşılaşmasının ardından artık kalan dört haftaya odaklanmak gerek. Bu maçtan daha zorlu karşılaşmaların olduğu kesin.

Fenerbahçeli'nin yılların getirdiği bir gelenekle rahat maç izlemesinin 'haram' olduğunu anladığımız bu Bucaspor maçından sonra da ufak hatalarla kaybedilecek bir şampiyonlukta bu maçın ardından yaşanacak sevinç kadar büyüklükte bir hâyâl kırıklığı doğurabilir, dikkat etmek gerekiyor.

Bu yazımda maça dair, taktiği, teknik konuları boşverdim. Bu sefer de böyle olsun. Eski hakem Markus Merk'in de az önce dediği gibi; "Bu tip hikayeleri sadece futbol yazar..."

Son olarak hatırlatmakta fayda var; 31. hafta F.Bahçe, Trabzonspor ve Bursaspor'un maçları aynı saatte oynanacak.

24.4.2011

Bucaspor 3-5 Fenerbahçe

Goal.com

"Manchester United'ı yenmeyi hâyâl ediyorum..."

2011-04-23T12:53:00.006+03:00

1999-2000, Real Madrid 3-2 Manchester United

2002-2003, Real Madrid 3-1 Manchester United

Real Madrid forması altında Manchester United'ın canını iki kez yakmayı başaran Raul, The Guardian'a verdiği röportajda bu mutluluğu tekrar yaşamayı istediğini söylemiş.

"Lige iyi başlayamadık Ancak bu yıl Şampiyonlar Ligi'nde çok iyi gidiyoruz. Herkes bizim hakkımızda 'Bu kez elenecekler' dedi ama biz bir şekilde turları geçmeyi başardık..."

"Biz belki de Manchester United düzeyinde değiliz ancak yarı final için şansımız en az onlar kadar var..."

"Giggs'te de, bende de olan şey, futbol ve meslek aşkı... Bu yüzden uzun yıllar oynayabiliyorsunuz..."

"Birçok stadyumda gol attım ancak Wembley'de atmadım. Neden olmasın ?"

Ve işte can alıcı soru: Finalde rakibiniz Real Madrid olursa?...

"Bunun için şimdi söyleyecek bir söz bulamıyorum... Çok garip. Bilmiyorum. Turu geçersek Barça ile final oynamak belki de daha iyi olurdu. Ancak Real Madrid'in de turu geçmesini istiyorum... Şimdi hiçbirşey söyleyemiyorum. Kader..."

Futbolda tez vardır, ve bu teze karşılık anti tez vardır. Jose Mourinho, anti tez üretti...

2011-04-22T00:10:00.008+03:00

Rüya görmeye gerek yok. Daha önceki yazılarımda da birçok kez belirttiğim gibi La Liga şampiyonluğunu yüzde 90 garantileyen bir Barcelona var. Ancak dün gece oynanan Kral Kupası (Copa del Rey) Real Madrid'in bu sezonu iyi hatıralar ile kapatmasını sağlayacak ayaklardan ilkiydi. (Diğeri Şampiyonlar Ligi). Ve sonucunda bu iki amaçtan ilki, gerçekleşmiş oldu. Her ne kadar Sergio Ramos, maçı ardından kutlamalarda kupayı düşürüp kırsa da...

Şampiyon takımın Teknik Direktörü Jose Mourinho'nun son iki Barcelona maçındaki futbol anlayışına korkak yorumlarının yapılması çok ilginç. Onun Real Madrid kariyerinden bağımsız olarak ele aldığımızda dikkatlerin 8 Mart 2005 günün oynanan Chelsea-Barcelona maçına yönlenmesini istiyorum. O dönem Jose Mourinho'nun çalıştırdığı Chelsea, hiç kimse anlamadan Barcelona karşısıda 3-0 öne geçmişti... Yine çok uzağa gitmeye gerek yok, geçen sezon Inter'in başındaki Jose Mourino, Şampiyonlar Ligi yarı final ilk maçında Barcelona karşısında 3-1'lik net bir skorla kazanmış, rövanşta ise 'korkak' değil, oynaması gerektiği gibi oynamıştı.

İşte yine aynı Jose Mourinho, mevcut Barcelona takımı karşısında kendi takımını oynaması gerektiği gibi oynatıyor. Sık sık Alfredo Di Stefano'nun bahsettiği 'Real Madrid'in bol hücum' geleneklerini bir kenrara bırakan Mourinho, kendi gelenekleri ile Real Madrid'i İspanya'nın ikinci kupasında şampiyon yapıyor...

Barcelona bir üst limit olması sebebiyle oynadığı futbol, her daim örnek gösteriliyor. Ve bu anormal bir durum. Geçen yılı hatırlayalım, 96 puan alan Real Madrid'in şampiyon olamadığı bir La Liga'da Barcelona, 99 puanla şampiyon olmuştu. Barcelona'nın bu mükkemmel durumunu göz önüne alan futbol severler ise kullandıkları bu üst limitten sonra Barça bir şekilde durdurulduğunda karşılarındaki rakibi korkak ilan ediyorlar. Real Madrid'in Barcelona'nın oyun tarzına benzer bir yapıda sahada olmasına imkan yok. Barça adına 10 yaşından beri birbirlerini tanıyan ve bir arada oynayan insanlardan bahsediyoruz. İşte bu noktada Katalanlar karşısında onları durdurabilecek yeni bir sistemin üretilmesi gerekiyor ve Jose Mourinho, son iki El Clasico'da bunu yapmayı başardı...

Jose Mourinho, La Liga'nın ilk yarısında Camp Nou'da oynanan karşılaşmada biraz Real Madrid taraftarının, birazda 'takım geleneklerinin' etkisi ile atak ve Barcelona'ya 'benzemeye çalışan' oyun tarzı ile son olarak sahaya çıktığında maç sonunda skor tabelasında 'Barcelona 5-0 Real Madrid' yazıyordu. Ve bu sonucun ardından hiç kimse çıkıp 'Jose Mourinho'ya helal olsun, yenildi ama ezilmedi' demedi. Diyemezdi...

Ne kadar çok tartışılrsa tartışılsın futbol, her daim bir skor oyunu olarak kalacak. Hiç kimse, Copa del Rey finalinde Barcelona'nın müthiş pas yüzdesini hatırlamayacak. Hatırlanacak olan Real Madrid'in şampiyonluğu olacak. Jose Mourinho'da kazananın hatırlandığını ve kaybedenin her daim unutulacağını çok iyi biliyor. Galibiyete gitmek için tek bir yol izlemek, maalesef ki büyük bir hata olurdu ve Jose Mourinho ile futbolcuları birden fazla sonuç yolları arayarak Barcelona'yı durdurabilmenin başarısını gösterdiler. Futbolda tez vardır, ve bu teze karşılık anti tez vardır. Barcelona ve Pep Guardiola, ortaya yıllardır sundukları oyunu sunarlar, Jose Mourinho ve Real Madrid'in ise görevi buna karşı bir oyun tarzı oluşturmaktır. Ve bunu başarmanın sonucu da kazanmaktır. Kaldı ki dün gece Real Madrid, çoğu izleyici de oluşan yanlış bir düşünce ile kalesinin önüne etten duvar örmedi, rakibi kadar pozisyon buldu...

Sonuç olarak Real Madrid, uzatmalara giden kupa finalinde, El Clasico'ların 'Final Four'unun ikinci ayağında, Cristiano Ronaldo'nun altın kafası ile şampiyon olmayı başardı...

Maç yazısı için fikrinden yararlandığım ekşi sözlük yazarı 'Anotherrbursa' ya teşekkür ediyorum.

20.4.2011

Copa Del Rey Finali, Barcelona 0-1 Real Madrid

Goal.com

Cumartesi günü Santiago Bernabeu'da oynanan El Clasico'da yeni bir silah ortaya çıktı...

2011-04-19T00:57:00.005+03:00

Cristiano Ronaldo, Barcelona karşısında beraberlik golünü atıp Real Madrid'in yeniden yenilmesini engellemiş olabilir, ama cumartesi günü Bernabeu'da oynanan El Clasico'da yeni bir kahraman ortaya çıktı. O adam Brezilya doğumlu Portekiz milli futbolcu Pepe'ydi.

28 yaşındaki oyuncu en çok defansın ortasındaki performansı ile biliniyor, ama o akşam daha çok milli takımdaki gibi orta sahanın merkezinde oynayarak Madrid'de öne çıktı.

Jose Mourinho rakibi tutmak için defansif gücü yüksek olan Mesut Özil'i kenara çekip Pepe, Xabi Alonso ve Sami Khedira'dan oluşan daha pragmatik bir orta saha üçlüsünü tercih etti. Madrid oyunun ilerki aşamalarına kadar pek hücum gücü gösteremedi, ama rakibi etkileyici bir biçimde tuttu ve Pepe orta sahadaki en aktif ve yıkıcı isimdi.

Pepe, Mourinho'nun kendisini joker olarak oyuna sürmesinden çok sanki o mevkide yıllardır oynuyormuş gibiydi. Madrid defansında kendine boşluk arayan Messi'nin önünü kestiği gibi pozisyona girdiğinde atletik yeteneklerini de sergiledi.

Çabuk sinirlenmesiyle bilinen savunma oyuncusu, topu orta sahada kapmak için belli bir derece özgürlüğe sahipken hırsını da yansıtma olanağı buldu ve bu görevi memnuniyet verecek biçimde yerine getirdi.

Pepe'nin etkinliği, beş faulü ile öne çıkarılabilir. Kritik bir biçimde bunlardan hiçbiri kartla cezalandırılmadı, ama busayede Barcelona'nın maçta ofansif ivme kazanmasını engelledi.

Raul Albiol'ün kırmızı kartından sonra Portekizli oyuncunun defansa geçtiği kısa bir sürede orta sahadaki kıvılcım eksildi, ama beraberinde Arvalo Arbeloa'nın sahneye çıkmasını ve sonrasında Pepe'nin orta sahaya yeniden çıkmasını getirdi.

Bu performansın Pepe için uzun dönemde etkisi olacağını düşünebiliriz. Defansif dengeye çok önem veren Mourinho yaklaşan üç El Clasico'da Pepe'yi benzer mevkide kullanabilir.

Pepe'yi orta sahanın ortasında kullanmak Portekizli teknik adam tarafından yapılmış akıllıca bir hamleydi ve kalan El Clasico maşlarındaki yaklaşımını da gösteriyor.

Pepe eğer son İspanya şampiyonları karşısında oynayacakları maçlarda bu büyüleyici performansını devam ettirirse sadece kendini dünya futbolunda bir süper star konumuna itmekle kalmayacak, aynı zamanda Madrid taraftarının da kalbinde taht kuracak.

Goal.com

El Clasico 'Final Four' unun ilk buluşmasında kazanan olmadı. Peki üzülen oldu mu?

2011-04-17T16:15:00.001+03:00

Final Four'un ilk buluşmasında kazanan olmadı. Peki üzülen oldu mu? Hayır. Ligi daha önce de söylediğim gibi Barcelona'ya 5-0 yenildiği karşılaşmada veren Real Madrid, 1-1 biten dün geceki karşılaşmanın ardından hanesine artı olarak 'Barça'yı durdurabiliriz' cümlesini eklemiş oldu.

Dörtlemenin ilk ayağı belki bana göre ancak kesinlikle en önemsiz olanıydı. Halihazırda ligde 8 puan öne geçmiş olan Barcelona, umursamaz bir tavırla sahada yer alırken, ilk maçtaki hırsından da bir o kadar yoksundu. Tabii ki bunda, Real Madrid'in maçı çok istemesi ve bu maç ile beraber yeni büründüğü oyun sistemininde etkisi oldukça fazlaydı.

Maçtan önce fikirlerimizi yine burada telkin ederken Jose Mourinho'nun Inter günlerindeki oyun anlayışı biraz olsun Real Madrid üzerinde uygulamaya çalışmasının, belki de Barça karşısında takımın ilacı olabileceğinden sıkça bahsetmiştim. Jose Mourinho'dabu durumun farkında olacak ki, ilk maçta beklentilerin getirdiği yanlışı yapmadı ve Mesut Özil'i maçın başında kenarda oturtarak takımın direncini kesinlikle daha da arttırdı.

Ligin ilk yarısında Camp Nou'da oynanan maçta Jose Mourinho'nun önem verdiği şey Real Madrid'in gelenekleri ve taraftarın beklentileri olmuştu. Ancak bu durum, oyun anlayışını değiştirmeden yüklenme çabası içinde olan Real Madrid için son düdük çaldığında pahalıya mâl olmuştu. Buradan bazı derlser çıkartmışa benzeyen Jose Mourinho, kulüp geleneklerini bir kenara bırakıp, atak oyun tarzını değil, hayati bir düşünce olarak Pepe'yi orta alana, Sami Khedira ve Xabi Alonso'nun yanına monte etmeyi seçti. Oyun anlayışı sert olan Pepe'de kendisine düşen görevi çok iyi yerine getirdi ve Barcelona'nın orta alandaki üstünlüğünün azalmasına vesile oldu.

Barcelona ise Real Madrid için özel bir oyun tarzı belirlemesine gerek duymadan kendi oyununu sahaya yansıtan bir takım görüntüsü çizdi. Ancak Raul Albiol'un büyük bir dikkatsizlik ile David Villa'yı kaçırıp, penaltıya sebebiyet vermesi ve oyundan atılması, Barça açısından bir piyango niteliğinde oldu. Bu anın ardından Lionel Messi ile penaltıdan golü bulan Barça (Messi Mourinho'nun takımlarına karşı şanssızlığını kırmış oldu) 1-0 öne geçtiğinde Real Madrid'in de tüm emekleri boşa gitti havası oluştu. Ancak Raul Albiol'ün kırmızı kart görmesi Barcelona açısından maçın kaderini değiştirdiği kadar, Real Madrid açısından da değiştirdi. Şaşırılacak şekilde bu andan sonra daha atak ve daha pozitif bir oyun tarzına bürünen Real Madrid, Mesut Özil'in de oyuna girmesiyle yaratıcılıkta da rakibinden daha iyi olduğu anlarda bir penaltı kazandı ve bu kez Cristiano Ronaldo fileleri havalandırdı. (Bu da Ronaldo'nun ManU günlerinden bu yana Barcelona'ya attığı ilk gol oldu).

Maçın son bölümünde Jose Mourinho'nun takitksel hamleleri belki de maı Real Madrid'e getirebilirdi ancak olmadı. Jose, Arbeloa'yı oyuna alarak Sergio Ramos'u savunmanın ortasına çekti. Çok istekli bir görüntü çizmesine rağmen ilk maçta da bekleneni veremeyen Di Maria'yı kenara aldı. Kötü oynayan Karim Benzema'yı ve bu maçta bekleneni veremeyen Xabi Alonso'yu çıkartarak Mesut ve Adebayor'u oyuna aldı. Tam da burada yaptığı bu hamleler maçı Real Madrid'e getirebilecek düzeyde oldu. Eksik olmasına rağmen Katalanlar üzerinde baskı kuran Real Madrid, Sami Khedira ile galibiyet sayısına da çok yaklaştı ancak başaramadı. Son anlarda Lionel Messi'nin Real Madrid tribünlerine yaptığı çirkinlik ise akıllarda kalan son ayrıntı oldu.

Bu karşılaşma 'Final Four' un ikinci ayağı olan ve Valencia'da oynanacak olan Copa del Rey'de Real Madrid'in nasıl bir oyun yapısında olacağını az çok göstermiş oldu. Ancak Çarşamba günkü finalde, Mestella'da Barça bu denli sekin olabilir mi, bilemiyorum...

16.4.2011

Real Madrid 1-1 Barcelona

Goal.com

Andre Santos'un sayısı, şampiyonluk golü müydü?

2011-04-17T13:18:00.005+03:00

100 dakika sürdü maç ve 100 dakika boyunca stres, sinir harbi ve hakemin her daim ön planda olduğu bir Fenerbahçe-Gaziantepspor karşılaşması izledik. Son anına kadar stresin tavan yaptığı bu maçın ardından ise Aykut Kocaman'ın kritik hamlesi ile oyuna giren Miroslav Stoch'un direkten dönen şutunu tamamlayan Andre Santos, belki de şampiyonluk golünü kaydetti, taraftar da defalarca Brezilyalının ismini haykırdı...

Daha maçın başında Alex'in içinde bulunduğu ve penaltı beklediği pozisyondan sonra (48.saniye) maçın haliyle böyle geçmesi beni şaşırtmadı. Sık sık duran oyunca ise ilk yarı boyunca gol için umut vermeyen Fenerbahçe'nin gol bulamadıkça artan gerginliği ve bunun taraftara da sabırsızlık olarak yansıması, son anda gelen golün boşalımını da bir denli büyük yaptı.

Maçın son anlarında tribünler ve Gaziantepspor yedek kulübesi arasında yaşanan olayları bu stresli karşılaşmanın dışında tutarsak saha içinde yaşanan mücadelenin Premier Lig vari üst düzey olması da aslında futbolun içinde olan güzelliklerinden bir tanesiydi.

İlk yarı boyunca rakibini açamayan ve gol atamadıkça strese giren Fenerbahçe, Mamadou Niang'ın sakatlanıp yerine Semih Şentürk'ün girmesinden sonra ileride fiziken biraz güç kaybetse de, Aykut Kocaman'ın Issiar Dia ve Miroslav Stoch'u aynı anda oyuna alması maçı getiren diğer iki faktörden biri oldu. Müthiş yetenekleri ve kondisyonu ile rakip defansını yoran Dia ile beraber son dakikalarda çektiği şutun ardından golü getirmeye pozitif katkı yapan Stoch'un oyuna girmesinin de çok doğru hamleler olduğu anlaşılmış oldu.

Fenerbahçe'nin 2000'li yıllardan bu yana mazi olarak büyük çekişme içinde olduğu ve akıllara hemen 4-3'lük maçı getiren Gaziantepspor'da ise az ve öz gelen hücum oyuncularının Fenerbahçe üzerinde tedirginlik yaratmasının yanında eski bir Fenerbahçeli olan Olcan Adın'ın şutunun direkten döndüğü an, kırılma anlarından birisiydi.

Emre Güngör ve Diego Lugano'nun da maç boyunca bir türlü bitmek bilmeyen mücadeleleri ise tirajıkomik bir hadise oluverdi. Bir pozisyonun ardından forması çıkan Diego Lugano'nun hareketleri zaman zaman yüzlerde gülümseme yaratırken, zaman zaman bu ifade yine şahsi hareketleri sebebiyle kızgınlığa dönüştü.

Geçtiğimiz hafta Bursaspor maçının getirdiği gerinliğinde etkisi ile 0-0 devamn ettikçe stresli bir ruh haline dönüşen Fenerbahçe, şampiyonluk yolunda çok önemli bir 3 puan alarak Trabzonspor-Bursaspor maçının sonucunu da beklemeye başladı. Ve yavaş yavaş iki takımın maçlarının aynı saatte oynatılmasının da zamanı geliyor gibi...

Son olarak, Gaziantepspor kadrosunu önümüzdeki sezon korumayı daha büyük işler başarabilir...

16.4.2011

Fenerbahçe 1-0 Gaziantepspor

Goal.com

'Final Four' un ilk ayağından önce, bir yudum 'daha' R.Madrid-Barça...

2011-04-16T16:06:00.005+03:00

Real Madrid ve Barcelona...

Onlarınki birbirlerini tamamlayan ezeli bir rekabet. Her iki takımda biri olmadan diğerinin olamayacağının farkında. Her iki takımda birbirinin çok güçlü olmasını diliyor. Çünkü taraflardan biri kötü olursa rekabetten söz edilemiyor. Bizim topraklarımızda da derbilere şahitlik ediyoruz ancak inanın bana örneğin Fenerbahçe ve Galatasaray'ı birbirinden ayıran sadece renkleri... El Clasico ise 109 yıldır büyük bir hikaye ile şekillenen bambaşka bir rekabet içeriyor.

Söz konusu olan bu maçın sadece bir futbol maçı ya da kazanıp kaybetmekten ibaret olmadığını şimdi anlatacaklarım ile bir kez daha anlamış olacağız. İşler öyle bir boyut aldı ki, koca La Liga sadece 'El Clasico' lardan ibaret olmuş gibi...

Dünya futbolunun görüp görebileceği en güzel 'final four' una şahit olmak üzereyiz. Çok şanslıyız çünkü bu durum 1916 yılından beri ilk kez yaşanıyor. Daha lig heyecanı bitmeden Copa Del Rey'e gideceğiz, onun hevesi bitmeden Şampiyonlar Ligi'nde sahaya kilitleneceğiz. Tabii ki bu maçları bir çatı altında değerlendirmek, heyecanlanmak kadar kolay bir durum değil. Halihazırda şampiyonluk ipini bana göre ligin ilk yarısındaki maçta Camp Nou'da Real Madrid'i 5-0 yenerek göğüslemiş olan Barça, bu maçı da kazanırsa zaten 'bira cilası' atmış olacak zaferine. Bunun yanında Real Madrid'in kazanması demek, kalan haftalar için ego tatmini dışında sadece 'minik' bir umut ışığı anlamına gelecek. Bunu bir Real Madrid sempatizanı olarak rahatlıkta söyleyebiliyorum. Copa del Rey'in ne getireceğini kestirmek güç ancak, Şampiyonlar Ligi'nde mutlak suretle Real Madrid'in adını finale yazdırması gerek. Tıpkı 2002 yılında olduğu gibi...

Önce işin 'tarihsel' kısmından ufak ufak bahsedip, güncel maç için iki kelam ettikten sonra yazımızı tamamlayalım.

Barcelona ve Real Madrid, her biri yüzbinlerce üyesi olan ve her konuda birbirlerini alt etmeye çalışan devler. O kadar büyük ki, iki kulüp İspanya Futbolunun son 50 yılına damga vurmayı başardı. Bu iki takım son 23 şampiyonluğun 21'inin sahibi oldular ve bu durum gelecekte de değişeceğe benzemiyor. Tıpkı Real Madrid'in eski başkanı Ramon Calderon'un da söylediği gibi, Barcelona ve Real Madrid hata yaptıklarında yeni bir şampiyon bizlere merhaba diyecektir. Fakat bu şampiyon çıksa dahi 2000 yılındaki Deportivo La Coruna örneğindeki gibi arka planda kalacaktır. O sezon Deportivo'nun şampiyonluğu yerine Real Madrid ve Barça'nın neden şampiyon olamadığının konuşulması da tam da bu yüzdendi..

Söylemek gerek, Dünya üzerinde hiçbir maç bir ülkenin bir bölgeye karşı geldiği gibi politik bir anlam kazanamadı. Bunun yanında öncelikle Barça açısından rekabeti kavrayabilmek adına Katalan meselesini ucundan da olsa biraz anlamak gerekiyor. Bu durumu en iyi açıklayan ik söz, Bobby Robson'a ait. Efsane isim Robson, "Katalunya bir ülkedir. Barca da onun ordusu..." diyerek herşeyi özetlemişti...

Barcelona'nın teknik direktörü Pep Guardiola ise yapılan bir hakem hatasının ardından hakemi "Bir ülkenin onuru ile oynamak" ile suçlamıştı. Elbette bu ülke İspanya değildi...

Real Madrid'in kimlği Barcelona'dan çok farklı. Madrid ekibi için en önemli şey kesinlikle sayılar. Santiago Bernabeu'nun girişinde yazan "Kupaların sayısı kimin büyük olduğunu anlatır" yazısı Real Madridi için Barcelona ile olan rekabetin bir özeti. Barcelona'nın Şampiyonlar Ligi'nde son yıllarda yakaladığı başarılara misilleme olarak kazanılan 9 kupanın gösterilmesi gayet doğal bir durum. Barcelona ise bu duruma alınan 9 kupanın 6'sının siyah beyaz yıllarda geldiğini söyleyerek hemen misilleme yapıyor. Katalunya'da bazı kesimler işi abartarak Real Madrid'in başarısız olmasını Barcelona'nın kazanmasına dahi yeğliyor.

Geçmişte yaşanan ne varsa her maçtan önce nefretin daha da artmasına neden oluyor. Bu nefret elbette sahaya atılan bir domuz kafasından ibaret değil. Aslında bu rekabeti 'savaş' olarak nitelendirmekte hiç yanlış olmayacaktır. En doğru cümle ise belki de Real Madrid ve Barcelona'nın bir terazinin iki tarafı olduğu...

Birbirlerini dengeleyen iki takım... Burada iki takımın birbirlerinin başarılarına ihtiyaç duydukları sonucu rahatlıkla ortaya çıkıyor. Barcelona'nın kendini kanıtlaması için güçlü bir Real Madrid'e, Real Madrid'in kendini kanıtlaması için güçlü bir Barcelona'ya ihtiyacı var. Real Madrid cephesi geçmiş yıllarca Barcelona'nın kötü günler geçirdiği dönemde rekabetin kötüye gittiğini dahi savunmuştu. Her iki tarafın kazandığı başarılar birbirlerini teşvik ediyor. Burada en güzel sözü, Real Madrid başkanı Florentino Perez dile getiriyor;

"Eğer Barcelona olmasaydı, onları biz yaratırdık..."

Johan Cruyff Barcelona'ya ayağını attığında ise kulüp 14 yılın ardından 1973 yılında şampiyon olmuştu. Bu şampiyonluk 15 yıl sonra Teknik Direktör olarak başarı olarak değil ancak ideoloji olarak takıma çok şey verecek olan Cruyff'un efsane olmasını sağlamıştı. Ardından şampiyonluk yaşanmadan geçen 8 yıla Arjantinli yıldız Maradona'nın bir son vermesi tüm takım tarafından beklendi ancak bu hasret Venables ve Archibald tarafından sona erdirildi. Sonrası ise malum; Ronaldinho, Messi...

1986 ve 1990 yılları arasında Butregueno ve arkadaşları Real Madrid'e altın dönemlerinden birini yaşattılar. Bu dönemlerde 5 şampiyonluk yaşandı. Ardından Cruyff'un teknik direktör olduğu dönemdeki başarılar geldi ve Real Madrid bu dönemde Barca'dan Laudrup'u alarak büyük sükse yarattı. Bir önceki sezon Barcelona'ya 5-0 kaybeden Real Madrid, 1995'teki derbiyi 5-0 kazanarak böylece rövanşıda almış oluyordu.

İki takımında birbirinden fazlasıyla çekindikleri kesin. Real Madrid'in Barcelona'ya göre daha rahat bir konumda olduğunu söyleyebiliriz. Bunun nedeni Barcelona'nın üzerinde oluşan siyasi baskı. Tüm bunlara rağman Barcelona'nın Real Madrid'e göre daha sistemli olduğu apaçık ortada. Barcelona'da güzel bir sistem varken bu Real Madrid'de biraz farklı. Bu konuyla ilgili bir atışmada eski Barca başkanı Laporta, kendilerinin Ballon d'Or kazanan oyuncuları yetiştirdiklerini, Real Madrid'in ise Ballın d'Or kazanan oyuncuları satın aldığını söylemesi bir yandan haklı bir yaklaşım. Yine Barcelona bir zamanlar en iyisi olan Real Madrid alt yapısını da geride bırakmış durumda. Yıllardır kaleyi koruyan Iker Casillas dışında elle tutulur bir isim şuan alt yapıdan gelerek beyaz formayı giymiş değil. Efsane oyuncu Raul'ü Raul yapanın Real Madrid olduğu gerçek ancak onun dahi Atletico Madrid alt yapısından transfer edildiği bir gerçek.

Şimdi gelin maç öncesine bir bakalım. Lafı fazla uzatmadan konuyu bitirelim. 20. yüzyılın takımı Real Madrid, yukarıda da dediğim gibi 'ego' tatmini açısından 21. yüzyılın takımı Barcelona'yı bu gece yenmeli...

Real Madrid bu maçı nasıl kazanabilir? En büyük avantaj, orta sahada üstünlüğü yakalayan tarafta olacak. Burası açık. Barcelona'ya karşı oynayan takımlar, bir adım geriye atmak ve oyunu kendi sahasında kabul etmek zorunda kalıyor. Real Madrid gibi üst düzey bir kulüp için orta sahada konsantrasyonu yüksek seviyede tutma gibi bir sorunun olacağını düşünmek elbette yanlış olacaktır. Ancak Barcelona gibi bir rakip karşısında özelikle orta sahada 90 dakika sakin ve zinde kalmak Real Madrid gibi bir kulüp için bile zor. Orta alandaki en ufak hata bile, telafisi mümkün olmayacak sonuçlar doğurabilir. Saha Santiago Bernabeu olsa dahi...

Dani Alves için Barcelona'nın etkili hücum silahı demek ne kadar doğru olur, tartışılır. Ancak geleneksel bir savunma oyuncusu olmadığını ve aslında önemli de bir oyuncu olduğu da bir gerçek. Alves, Xavi ve Iniesta gibi iki maestroyla oynamanı faydalarından sonuna kadar faydalanıyor. Fİziksel üstünlüğünü çok iyi kullanan Brezilyalı oyuncu, bu iki ustadan aldığı paslarla önemli tehlikeler yaratmaya devam ediyor. Savunmanın solunda oynayacak ismin, tek başına bu kulvarı kontrol etmesi biraz zor gibi ve bu yüzden Alves'in kanadı için ikinci bir önlemin yaratılması şart.

Sanıyorum Barça savunmasının ortası Real Madrid'in keşfedeceği zayıf bir nokta eğiliminde. Laptan Carles Puyol'un durumu henüz belli değil ve maça yetişmeye çalışıyor. Puyol'dan iyi haber gelmemesi halinde, Gerard Pique'ye büyük ihtimalle Sergio Busquet eşlik edecek. İşte bu durum Real Madrid için bir avantaj olabilir.

Son olarak Real Madrid hücumundan bahsedelim. Doğal olarak Real Madrid'in kazanması, tüm mevkiilerin performansının iyi olmasınının yanında hücum hattınında gününde ve becerikli hareket etmesi ile doğru orantılı olacaktır. Cristiano Ronaldo, yine Real Madrid'İn yaratıcı ayağı olacak. Ancak zorlanacağı bazı durumlarda var. Bunlardan ilki, sezonun ilk yarısında oynanan 5-0'lık maçta saklı. İleride çok yalnız kalmak, onun yeterince katkı yapmasını engelleyebilir. Madrid'in hücum kurgusunu Ronaldo'nun üstüne kurması gerektiğini görmek için Jose Mourinho olmaya gerek yok. Madrid ekibi, bu kritik maçtan galibiyetle ayrılmak istiyorsa, Ronaldo'nun etkinliğini arttırmak zorunda. Bunun gerçekleşmesi için hücumun diğer elemanlarına çok büyük işler düşecek.

Peki Jose Mourinho oynaması kesin olan Ronaldo'nun biraz önünde, forvetin ikinci elemanı olarak kimi tercih etmeli?

Adaylar belli, ufak sakatlığın ardından yine oynamaya devam eden Karim Benzema, uzun soluklu bir sakatlık döneminden daha yeni çıkan Gonzalo Higuain ve Emmanuel Adebayor. Real Madrid'in futbol oyun tarzına adapte olan Benzema, bu güveni ile belki de iyi bir tercih olabilir. Ancak Benzema'nın Barça karşısında form düzeyinin nasıl olacağı bilinmiyor. Gonzalo Higuain, Mourinho'nun istediklerini Barcelona karşısında daha iyi verebilir. Kaldı ki onun yokluğunda hücumda zaman zaman etkisiz kalındığı da oldu. Ancka tabii ki onun dezavantajı da çok uzun bir sakatlıktan dönmesi. Emmanuel Adebayor, Şampiyonlar Ligi'nde 4-0 kazanılan Tottenham Hotspur maçında iki gol atarak güvenini oldukça yerine getirdi. Onun fiziksel ve yırtıcı özellikleri, Barcelona savunması için ciddi anlamda problemlere de sebep olabilecek nitelikte. Bu yüzden bana göre tercih Emmanuel Adebayor'dan yana olmalı.

Bir Real Madrid sempatizanı olarak elbette Real Madrid'in kazanmasını istiyorum. Kaldı ki Jose Mourinho bu, 5-0'lık yenilginin hesabını almak isteyecektir. Ancak ibrenin ligden daha çok Şampiyonlar Ligi'ndeki maçlara kaymasını da doğal olarak karşılamak lazım. Jose'nin Inter'in başındayken Barça'yı kitlediği doğru... Şimdiki şartlar aynı değil. Öncelikle Real Madrid camiasının ve taraftarlarının oyun tarzı olarak beklentileri çok farklı. Ancak artık anlaşılmalı ki, Barça duracaksa eğer, her yol denenebilir... İleri uçta oynayan oyuncularının dahi defansa yapabildiği, defanstaki Gerard Pique'nin dahi gol yollarında etkili olabildiği bir Barcelona karşısında üzgünüm ancak Jose Mourinho, Real Madrid'ini daha önce başında bulunduğu Inter'e biraz da olsa benzetebilmek zorunda...

1/4 başlasın...

Di Stefano, Maradona, Schuster, Cruyff ve diğerleri ile El Clasico.

(Bu yazı aynı zamanda Goal.com adına yazılmıştır)